ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 22. Δεν έχω φίλους , δεν έχω κοπέλα , δεν έχω έναν άνθρωπο να μιλήσω , δεν έχω κάποιον να αγκαλιάσω , δεν έχω έναν άνθρωπο να με καταλάβει . Μια ζωή λόγια , λόγια , λόγια …. Και πάλι μόνος.

Πρόσφατα μετακόμισα στην επαρχία.Ενώ όλα πάνε καλά,έχω ένα πρόβλημα.Δεν μπορώ να πλησιάσω κοπέλα,έστω και φιλικά.Ο λόγος;Εδώ σχεδόν όλες στα 25-30 είναι παντρεμένες με ένα-δύο παιδιά η καθεμία.Για τις πιο μεγάλες ισχύει το ίδιο,οι πιό μικρές δεν είναι ακόμα παντρεμένες,αλλά από όσο έχω ακούσει από συζητήσεις σε δρόμους κλπ το θέλουν(γάμο και παιδιά).Εγώ λόγω κάποιων άσχημων καταστάσεων που έχω βιώσει,εντός και εκτός οικογένειας,θέλω να το αποφύγω πάση θυσία.Προτιμώ να μείνω εργένης μια ζωή παρά να κάνω οικογένεια.Έχω λοιπόν μια φοβία ότι αν πλησιάσω,έστω φιλικά,μία από τις πιο μικρές-ελεύθερες,ότι θα προσπαθήσει να με τυλίξει και μετά από λίγο καιρό θα βρεθώ αναγκαστικά παντρεμένος με παιδί.Αυτό ισχύει για όλες.Νομίζω κιόλας ότι αν αποκαλύψω τις επιθυμίες μου,ότι για τον χ ψ λόγο δεν θέλω να δημιουργήσω οικογένεια,ότι δεν θα μου μιλάει κανείς.Είναι κλειστή κοινωνία,μαθαίνονται όλα σχετικά γρήγορα και από αντιλήψεις,σε κάποια πράγματα δεν βρίσκονται στο 2023.Είναι φυσιολογικό αυτό που νομίζω ή πρέπει να το κοιτάξω;Ώρες ώρες ευχόμουν να μην είχα φύγει από Αθήνα.Σε αυτό μόνο έχω πρόβλημα,όλα τα άλλα εδώ είναι πολύ καλά.

Είμαι αναπληρώτρια στην Αθήνα ο μίσος μου μισθός πάει στο νοίκι και είμαι μέχρι τις 9 του μήνα που θα πληρωθώ με 20 ευρώ. Συνάδελφοι αναπληρωτές στην Αθήνα (στο νοίκι και αυτοί) : η μία πήγε Σέριφο, η άλλη Άνδρο, η άλλη Σκόπελο, ο άλλος Σύρο και ο τελευταίος Παρίσι. Συγγνώμη αλλά πού τα βρίσκουν τα λεφτά? Τι κάνω λάθος?

να είσαι διήμερο με τον καινούργιο άνθρωπο που μπήκε στη ζωή σου,να περνάς τέλεια,και η παραφωνία σε όλο αυτό να είναι ο βομβαρδισμός κλήσεων και μηνυμάτων που δέχεσαι από τον πρώην σου.Έκλεισα το κινητό τελικά,δέν υπήρχε άλλη λύση.Δέν είχα σκοπό να ποστάρω κάτι στα social,αλλά ακόμα και άν είχα,δέν θα το έκανα από φόβο για το τί θα έγραφε στα σχόλια και άλλα πολλά.Μαύρη η ώρα και η στιγμή που τον γνώρισα,καλύτερα να είχα πάθει κάτι εκείνη την ημέρα.Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε πως όταν κάτι τελειώνει,το δεχόμαστε και προχωράμε παρακάτω; Να ευχηθώ καλή φώτιση σε όλους μας για αύριο...Είναι κάτι περιπτώσεις ανθρώπων,που δέν αντιμετωπίζονται με τίποτα,και λές ότι θα σηκώσεις τα χέρια ψηλά!

Το 2021 όταν ήμουν πλέον 19 ετών ξεκίνησα πάλι το σχολείο (β' λυκείου) σε ένα ΕΠΑΛ. Φέτος έδωσα πρώτη φορά πανελλήνιες, στα μαθηματικά, όπως τα υπολόγισα δε κατάφερα να πιάσω ούτε 9! Είναι όνειρο ζωής μου να σπουδάσω φυσική στο φυσικό Αθηνών καθώς δε έχω την οικονομική δυνατότητα για επαρχία. Φοβάμαι πως του χρόνου θα είμαι πολύ μεγάλη για να ξανά προσπαθήσω (εάν αναλογιστεί κανείς πως το Πανεπιστήμιο είναι 4 χρόνια το λιγότερο αλλά δύο χρόνια μεταπτυχιακό και διδακτορικό θα έχω ξεπεράσει τα 30... Φοβάμαι πως θα είμαι πολύ μεγάλη για να κάνω τη καριέρα που έχω ονειρευτεί. Φροντιστήρια δε πήγα φέτος καθώς είχαμε οικονομικές δυσκολίες, τώρα ψάχνω για δουλειά για να πληρώσω ένα φροντιστήριο. Δεν ήμουν ποτέ καλή στα μαθηματικά είναι αλήθεια αυτή, κατάφερα να βελτιωθώ λίγο αλλά θέλω ακόμη πολύ δουλειά. Δεν έχω καμία διάθεση να δώσω τα δύο επόμενα μαθήματα ειδικότητας καθώς ξέρω πως έχω μηδαμινές ή στην καλύτερη των περιπτώσεων απειροελάχιστες πιθανότητες για το φυσικό Αθηνών. Εσείς προτείνετε να ξανά προσπαθήσω του χρόνου ή να στραφώ σε κανένα δημόσιο ιεκ; Εχώ ρωτήσει αρκετά κοντινά μου πρόσωπα και έχω πάρει διάφορες γνώμες όμως θα ήθελα και τη γνώμη μερικών αγνώστων που θα είναι πιο αντικειμενική. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας, καλή σας μέρα.

Είμαστε αρκετό καιρό μαζί και τον αγαπώ. Είναι πολύ καλό παιδί και μου φέρεται αψογα. Όμως δεν μπορεί να βάλει μια τάξη στη ζωή του, τις σπουδές του τις άφησε και δεν εργάζεται. Ξεκινάει μια δουλειά και την παρατάει μετά από λίγες μερες με αποτέλεσμα να βάζω εγώ πλάτες στα οικονομικά μας. Ισως αυτο οφείλεται σε μια συναισθηματική διαταραχή. Νόμιζα ότι τη ρύθμιζε, αλλά τις τελευταίες μέρες, έχω αμφιβολίες. Η κατάσταση αυτή έχει αρχίσει και με φθείρει ψυχολογικα. Τον τελευταίο καιρό είμαι πολύ πεσμένη. Θέλω να προχωρήσω τη ζωή μου και να κάνω οικογένεια, αλλά φοβαμαι ότι δε γίνεται με το συγκεκριμένο άνθρωπο. Έχω φτασει πολλές φορές στο παρά πέντε να του πω να χωρίσουμε, αλλά μόλις πάει να αντιληφθεί τη πρόθεση μου , το γυρίζω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι σε αδιέξοδο.

Μενω τα τελευταια 4 χρονια Αγγλια κ τα τελευταια 3 χρονια ειμαι σε σχεση με μια κοπελα η οποια καταγεται απο Πολωνια κ εχει ερθει Αγγλια για δουλεια (τον τελευταιο χρονο συγκατοικουμε κιολας). Πριν λιγες μερες ξεκινησαμε μια συζητηση κ η ιδια μου ειπε οτι εχει βαρεθει την Αγγλια, οτι δεν της αρεσει, οτι της λειπει η οικογενεια της κ οι φιλοι της κ οτι θα ηθελε να γυρισει πισω τουλαχιστον για ενα διαστημα κ να γυρναει μια στο τοσο Αγγλια (μια φορα το 2μηνο περιπου) για να δουλευει (εχει ευελικτο ωραριο με τη δουλεια της) κ να βλεπει εμενα. Απο τη μια καταλαβαινω αυτο που λεει κ θεωρω λογικο να της λειπουν οι δικοι της ανθρωποι, απο την αλλη απογοητευτηκα λιγο οταν μου ειπε οτι δεν της αρεσει η Αγγλια γιατι θεωρουσα οτι εφοσον σ αυτη τη χωρα γνωριστηκαμε κ δημιουργησαμε μια ωραια σχεση, αυτο τουλαχιστον θα επρεπε να την κανει χαρουμενη που ειναι εδω. Ενιωσα μια ηττα οταν μου τα ειπε ολα αυτα, θεωρησα οτι για να μην περναει καλα εδω που ειμαστε μαζι μαλλον κ η σχεση μας δεν ειναι για κεινη τοσο σημαντικη ή δεν επιδρα τοσο θετικα στην ψυχολογια της. Δεν αμφιβαλλω οτι με νοιαζεται κ οτι με αγαπαει κ μου το δειχνει, αλλα το οτι ειναι προθυμη να γυρισει στη χωρα της κ να με βλεπει μονο μια στο τοσο οταν θα γυρναει εδω με κανει να πιστευω οτι ισως τα συναισθηματα της για μενα να μην ειναι κ τοσο εντονα πλεον. Κ γενικα αμφιβαλλω για το κατα ποσο θα μπορουμε να διατηρησουμε μια σχεση εξ αποστασεως, ειδικα οταν μιλαμε για διαφορετικες χωρες κ ειδικα οταν τοσο καιρο εχουμε συνηθισει να μενουμε στο ιδιο σπιτι κ να βρισκομαστε ολη την ωρα. Προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου πως το οτι θελει να φυγει απο τη χωρα δεν σημαινει οτι δεν την νοιαζει η σχεση μας, αλλα δεν μπορω να πειστω. Εγω δεν θα αφηνα την κοπελα μου για να γυρισω πισω στη χωρα μου, θεωρω οτι στην παρουσα φαση τουλαχιστον η κοπελα μου ειναι κομματι της ζωης μου, δεν θα μπορουσα να παω καπου αλλου εγω κ να ειναι καπου αλλου εκεινη. Βεβαια οκ, αυτος ειναι ο δικος μου τροπος σκεψης, δε σημαινει οτι εκεινη δεν μπορει να βλεπει τα πραγματα αλλιως. Τι πιστευετε?

Καλησπερα,θα ηθελα να γραψω τον προβληματισμο μου και αν καποιος αντιμετωπισε κατι παρομοιο ,με καποιο θεμα τους,ας μου γραψει αν θελει τι τον βοηθησε. Απο μικρος αυτο που ηθελα να κανω ηταν θεατρο/υποκριτικη. Σε αυτο ρολο επαιξε ενα γεγονος στο δημοτικο.Σε αυτο το θεατρικο λοιπον, στην πρωτη κιολας παρουσιαση του ρολου μου ο δασκαλος με ρωταγε αν εχουν σχεση οι γονεις μου με το θεατρο,αν με βοηθησε καποιιος κλπ.Η απαντηση ηταν οχι κ μου ειπε δε θελω να αλαξεις τιποτα απο αυτο που εκανες τωρα.Μεγαλωνοντας στην τελευταια ταξη αγγλικων δεν ηθελα να ξαναπαρω μερος σε παρασταση .Η διευθυντρια του φροντιστηριου ειχε παρει τους γονεις μου να τους πει να μιυ αλλαξουν γνωμη γιατι αν δε συμμετειχα δε θα ανεβαινε η παρασταση μιας κ με θερωουσε καταλληλο,αφου ειχα παιξει σε ολες τις προηγουμενες.Ενω η τελευταια φορα ηταν καπου στο λυκειο οπου η καθηγητρια θεατρολογιας μου ειχε πει οτι πρεπει να ακολουθησω το συγκεκριμενο κλαδο. Αυτοι οι "ρολοι" ειχαν πρωταγωνιστικο ρολο ενω κ ανθρωποι απο το περιβαλλον μου,που δεν τους εχω εκφρασει την επιθυμια μου,μου εχουν πει οτι ισως μου πηγαινε. Εγω απο την αλλη ασχοληθηκα με πολλα εκτος απο αυτο κ ο λογος ειναι κυριως επειδη η αυτοπεποιθηση μου δεν ειναι στα καλυτερα δυνατα επιπεδα ,ενω παντα οταν εφτανα σε σημειο επικοινωνιας με καποια δραμταικη οι σκεψεις μου ηταν οτι οι αλλοι θα ναθι καλυτεροι,θα ναι πιο ομορφοι,πιο εξυπνοι,πιο ανετοι και γενικα ΠΙΟ. Να σημειωσω εδω οτι ηηλικια μου ειναι λιγο πανω απο 30,εμφανισιακα αλλα κ πνευματικα ειμαι σε καλη κατασταση,αλλα οι εσωτερικες φωνες μου ειναι και ηταν παντα πολλες. Σημερα εγραψα εδω καθως απο το πρωι ξυπνησα με διαθεση να βρω κ να γραφτω σε αυτο που θελω εστω στο καλοκαιρινο τμημα.Εν τελει βρηκα κ Δευτερα θα παρω τηλεφωνο μιας που ειναι κ η τελευταια μερα που μπορω να δηλωσω συμμετοχη. Ηδη νοιωθω καλυτερα που το εγραψα/μοιραστηκα κ ελπιζω να ειναι μια ακομα δεσμευση ωστε την Δευτρα να παρω τηλεφωνω κ να μη το αφησω για ..Σεπτεμβρη και βλεπουμε... Ευχαριστω πολυ και καλο καλοκαιρι!

Είδα ερωτικό ονειρο με συνάδελφο μου. Με συνάδελφο που έχουμε μόνο τα τυπικά καθώς όταν εγώ πάω αυτός μετά από λίγο σχολαει, με συνάδελφο που δε μου αρέσει εξωτερικά ούτε νιώθω κάποια έλξη.Αχρωμος άοσμος άγευστος . Και ναι ,μετά από αυτό ένιωθα πολύ άβολα. Τι παιχνίδια παίζει το υποσυνείδητο απορώ

Είχαμε κανονίσει με την κοπέλα μου να φύγουμε για το τριήμερο σε ένα νησί κοντά στην Αθήνα. Ωστόσο, εκείνη έχει γρίπη βήχα και δεν ένιωθε καλά. Της είπα πως από το να πάμε εκεί και να είσαι χάλια και να ταλαιπωρηθείς και να είμαι και εγώ όλη μέρα στο ξενοδοχείο που είναι και μια τρύπα, καλύτερα να μείνουμε Αθήνα. Επέμεινε όμως ότι θέλει, ήδη πρώτη μέρα βγήκαμε για 1 ώρα και δεν άντεχε, το πρωί που ήρθαμε κοιμόταν, τώρα πάλι κοιμάται, και έχω βγει και τριγυρνάω στο νησί μόνος μου, και εξω που ήμασταν μαζί ζοριζοταν. Έχω θυμώσει μαζί της, όχι επειδή είναι άρρωστη αλλά επειδή εξαρχής πρότεινα να μέναμε στην Αθήνα, και αντί να περνάω καλά περνάω χάλια, επειδή ήθελε απλά ν έρθει. Δεν ξέρω...