ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εσείς πως το αποκαλείτε;Ταυτίζομαι για κάνω έρωτα.Δεν ταυτίζομαι για κάνω σεξ.

Μιλούσαμε στα social media 20 εγώ 40 αυτός.Πρώτη φορά ένιωθα τόσο άνετα με έναν άνθρωπο ( είχαμε μιλήσει για το παρελθόν μας, για τα μελλοντικά όνειρα μας κτλ) Στη αρχή από ευγένεια του μιλούσα στο πληθυντικό αλλά μου ζήτησε να σταματήσω επειδή ένιωθε πιο άνετα με τον ενικό. Έχει να μου στείλει τέσσερις μέρες όμως και τελευταία φορά έστειλα εγώ πρώτη και εγώ τελευταία δε ξέρω αν πρέπει να ξανά στείλω. Φοβάμαι μήπως τον ενοχλώ γιατί έχει και τη δουλειά του. Σκέφτομαι να περιμένω 1-2 μέρες ακόμα και αν δε στείλει να στείλω ή να το πάρω απόφαση πως τελείωσε τόσο άδοξα κάτι που άρχισε τόσο ωραία! Επίσης αν ξανά μιλήσουμε ποτε λέτε να βγεί σε καλό όλο αυτό;

Δεν θα ανοίξει τελικά η επιχείρηση που δούλευα σεζον, plan b δεν εχω, δυστυχώς το χειμώνα δεν εργάστηκα κάπου για πρώτη φορά γιατί ήθελα να ηρεμήσω μέτα από 6 χρόνια non stop δουλειάς στη πίεση. Δεν ξέρω τί θα κάνω, ποτέ δεν πίστευα ότι η εστίαση στο σύνολο της θα αργοπεθαίνει. Στην επιχείρηση που εργαζόμουν το δυναμικό της ήταν 75 άτομα, απο 25 χρονών έως 60. Ολοι αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα ,καθώς ελάχιστοι έχουν βρει κάτι. Ο χειμώνας θα ειναι εξαιρετικά δύσκολος και ψάχνω αλήθεια, εχω τόση εμπειρία σε αυτόν τον κλάδο και κάνεις δεν παίρνει πουθενά .Σε μια αγορά σαν του Πειραιά, δεν πίστευα πότε οτι δεν θα βρω κάτι ,εστω μεροκάματα για αρχή. Απογοήτευση.

Τον γνώρισα όταν ήμουν 20 χρονών και δούλευα σ'ένα καφέ που περνούσε καθημερινά για να πάρει τον καφέ του. 5 χρόνια δεν είχα μάτια αλλα ούτε και διάθεση για να φυγω απο απο αυτή τη τοξική κατάσταση για εμένα. Το ηξερα ότι δεν με υπολογίζει, οτι δεν θα με δει ποτέ όπως θέλω εγώ αλλά έλεγα εγω η ίδια ψέματα στον εαυτο μού ότι ισως αλλάξουν τα πράγματα κάποια στιγμή. Μετα απο ενα ατύχημα που τον καθήλωσε σε κρεβάτι για 6 μήνες, ολο αυτόν τον καιρό εγώ κερι αναμμένο, χάθηκε..πηγε διακοπές για να νιώσει καλύτερα και εξαφανίστηκε. Κουράστηκα τότε, μάζεψα τα πράγματα μου και πηγα σεζόν. Μόνο τότε με έψαξε. Αλλα και πάλι, χαθήκαμε.Περασαν δυο χρόνια που δεν είχαμε καμία επαφή και είχαμε και οι δυο σχέση με άλλους. Και πριν ενα μήνα τον ξανά βλέπω τυχαία έξω και άρχισε να με προσεγγίζει και πάλι. Τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο, ας πουμε ειναι η δική μου αδυναμία.Ομως περασαν τα χρόνια, έχουμε 19 χρόνια διαφορά και όχι δεν με νοιάζει καθόλου αυτό, στα δικα μου μάτια παραμένει ο ωραιότερος άντρας που έχω δει. Όμως είμαι 28 χρονών πλέον και εχω ανάγκη να δημιουργήσω στη ζωή μου, δεν θέλω να χάσω κι άλλα χρόνια διπλα σε κάποιον που δε νομίζω πλέον οτι με υπολόγισε ποτέ και σε τίποτα. Ήμουν δεδομένη. Δυστυχώς, ήμουν. Στο σήμερα κρατιέμαι να μην ξαναμπώ σε ενα φαυλο κύκλο, αλλα η επιθυμία μου είναι μεγαλύτερη απο τη λογική μου. Τον ρώτησα ξεκάθαρα τι θέλει από μένα, και μου ειπε εσένα. Και του είπα ότι εχω ανάγκη την εξέλιξη, δεν μιλάω για γάμους και παιδιά, αλλα για ζωή.Να κάνω πράγματα έχοντας δίπλα μου κάποιον που θέλει και αυτός να συμπορευτεί μαζί μου. Μπερδεμένη η εξομολόγηση μου το ξέρω ,όμως ηθελα να τα βγαλω από μεσα μού. Επιμένει ότι εχει αλλάξει και ότι αξίζει να προσπαθήσουμε και πως πλέον μεγάλωσα και εγώ και ολα έχουν αλλάξει. Δεν ξέρω...με τραβάει χίλια σκαλοπατια πίσω αυτή η κατάσταση..

Πως καταλαβαίνεις όταν τον έχεις βαρεθει ότι δν τον θες άλλο ότι τον αγαπάς μόνο πλέον; Ότι έχει φύγει αυτός ο έρωτας η φλόγα; Πιστεύετε ότι ο έρωτας με τα χρόνια φεύγει;

υποτιμάω πολλούς ανθρώπους δηλαδή όχι με το αν είναι καλύτεροι από εμένα σε κάτι αλλά από το μυαλό τους από τον τρόπο που μιλάνε που σκέφτονται από το πλάνο τους που έχουν στην ζωή και γενικά με το τι θέλουν να κάνουν. Είναι κακό το ξέρω αλλά ρε φίλε όταν βλέπω τον άλλον συνομήλικο μου να κωλοβαράει και να αμπελοφιλοσοφεί και να το παίζει αναρχία και αριστερά στα 18 ενώ δεν ξέρει καν γιατί δίνει πανελλήνιες ή γιατί διαβάζει τότε απλώς γελάω.Ότι κάνεις πρέπει αν έχει κάποιον λόγο αλλιώς μην το κάνεις. Μια ζωή στο γυμνάσιο και στο λύκειο έφερνα 13 και 14 επειδή γούσταρα να παίζω μπάσκετ όλο το απόγευμα και το βράδυ να πηγαίνω προπόνηση(από της 5 το απόγευμα μέχρι της 10 ήμουν έξω όλα τα χρόνια του γυμνασίου και της 1ης λυκείου όταν όλοι οι συμμαθητές μου διάβαζαν και ήταν σπίτι στα κινητά εγώ χτύπαγα μια μπάλα και έπιανα κουβέντες και φιλίες με 35 και 40 χρονών ανθρώπους και ανακάλυπτα έστω και στο ελάχιστον την ζωή). Ε λοιπόν έκανα κάτι που γούσταρα το τρένο δεν το έχασα δίνω πανελλήνιες φέτος έβγαλα απολυτήριο 18 έχω ένα ταπεινό lower(δεν μετανιώνω που δεν πείρα proficency επειδή έχω ρωτήσει οι περισσότεροι στην αγορά εργασίας δεν τα δικαιολογούν στα αλήθεια τα πτυχία τους) και το κυριότερο ξέρω που πάω και τι θέλω σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών στην ηλικία μου που πλέον οι μισοί καπνίζουν και το παίζουν αλητεία και οι άλλοι μισοί απλώς επιλέγουν την σχολή με την υψηλότερη βάση(για το φαίνεσθαι δηλαδή και για το τι θα πει ο κόσμος). Γελάω και με αυτούς που πάνε σε σχολές αστυνομίας και πυροσβευστικής και το παίζουν ότι τους αρέσει. Ναι μαλάκα θα γράψεις 18.200 για να μπεις αστυνομία και να λες μια ζωή''ασφάλεια και δίπλωμα παρακαλώ'' ή ''στον 2ο όροφο ανεβείτε για να βγάλετε ταυτότητα''. Αφήστε τα ψώφια ότι σας πούνε οι γονείς σας κάνετε καλύτερα λιγότερος σοβαρός ανταγωνισμός στα υπόλοιπα επαγγέλματα αφού θες να είσαι μια ζωή δημόσιος υπάλληλος εμένα τι λόγος μου πέφτει; Αλλά μην μου λες τώρα ότι θες να μπεις Ευελπίδων ξαφνικά στα 16 που την ανακάλυψες επειδή σου αρέσει ο στρατός πες καλύτερα σου αρέσει η μονιμότητα δεν είναι κακό να το πεις κακό είναι να λες ψέματα στα μούτρα μας.Το αστείο σε όλο αυτό είναι ότι όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ ατίθασο παιδί δεν άκουγα κανέναν μάλωνα συνέχεια με τους γονείς μου(και με συμμαθητές με τρέχανε στον διευθυντή μια φορά είχα σπάσει το δόντι ενός παιδιού στην 3η δημοτικού...) έφερνα 8 στο δημοτικό ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών λέγανε στα παιδιά τους να μην με κάνουν παρέα γιατί ''ο τάδε μαλώνει και δεν διαβάζει και δεν ακούει τους γονείς του δεν είναι καλό παιδί'' όταν πλέον τα μισά και μαλακισμένα από αυτά που δεν με έκαναν παρέα στο δημοτικό γιατί ήμουν κακή ''επιροή''καπνίζουν πίνουν το παίζουν ιστορίες στα 18 ενώ όταν ήμασταν 10 και 11 φωβόντουσαν να πούνε κουβέντα στην μαμάκα τους μην τους κάνει ντα τώρα έρχονται με το τσιγάρο στο χέρι και με ρωτάνε αν έχω αναπτύρα. Όχι ρε μαλάκα σκατόφλωρε δεν έχω δεν καπνίζω εγώ δεν παρασύρομαι σαν εσένα από μαλακίες εγώ μπασκετ έπαιζα για αυτό δεν διάβαζα δεν την έβγαζα στην καφετέρεια της γειτονιάς μιλώντας για μπάφους στα 16 και στα 17 μου. Φαίνεται τελικά πόσο βλάκες ήταν οι ίδιοι οι γονείς αυτών των παιδιών και πόσο σωστά εγώ προχώρησα(ούτε τσιγάρο έχω βάλει στο στόμα ούτε μαλώνω χωρίς λόγο ούτε πάω σε ένα πάρτι ή ένα club για να γίνω κωλοτρυπίδα και να το ανεβάσω story στο instagram). Πως λοιπόν αυτά τα παιδιά που είναι τόσο αδύναμοι χαρακτήρες και επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες(τους γονείς τους, τις παρέες που γνώρισαν στο λύκειο, τους συγγενείς τον έναν τον άλλον) θα μπορέσουν να εξελιχθούν στην ζωή τους; Όταν θα τους κρατάει κάτι πάντα πίσω. Εγώ πιστεύω προχωράνε αυτοί που μένουν εστιασμένοι στον καθαρά προσωπικό τους στόχο(και όχι στον στόχο που έχουν βάλει άλλοι για εσένα) και δεν παρασύρονται από σειρήνες, το ταξίδι αν δεν έχει Ιθάκη δεν έχει νόημα μιας και παλεύεις και προσπαθείς χωρίς λόγο άρα είτε το κάνεις είτε όχι το ίδιο και το αυτό είναι. Μικρός δεν διάβαζα γιατί είχα σαν στόχο να παίξω μπάσκετ(γέλα όσο θες αυτό ήθελα) μόλις είδα ότι δεν με πάει στην 2α λυκείου (1.78 είμαι) πήγα στην εναλλακτική λύση άρχισε να μου αρέσει το διάβασμα και ξεκίνησα να διαβάζω γιατί εγώ το ήθελα όχι γιατί μου το είπε η μάνα μου ή ο πατέρας μου.Οπότε ναι πιστεύω πολλοί θα πάρουν τα αρχίδια μου και άλλοι θα τα πάνε καλά και μέσα σε αυτούς θα είναι οι μαθητές του 20 (που είναι low profile αλλά πολύ σοβαρά παιδιά)και αυτοί που ξέρουν τι θέλουν από την ζωή τους και πως το θέλουν.... Όλοι οι υπόλοιποι τους βλέπω σε καμιά πλατέια με κανένα μηχανάκι να τον ξύνουν ή να βάζουν σφραγίδες σε καμιά δημόσια υπηρεσία...

Το λοιποοον..μετα απο δυο τρεις μερες απο το αναγκαστικο καμινγκ αουτ ηρθε η μανουλα σημερα (αφου ηταν δυο μερες αυπνη απο την πιεση) να μου ζητησει συγγνωμη για τις πολλες ερωτησεις που μου εκανε και οι οποιες ηταν κ λιγο αδιακριτες..Κ μου κανε και κεικ..Ναι στα 30 μου ακομα θελω αυτο το κεικ..Ο πατερας θα μεινει εκτος αυτου του πραγματος αλλα δεν μας πειραζει..Ομερτα μεταξυ μανας κ γιου..Σε ευχαριστω μανα γ ολα.και σαγαπω πολυ..Υγ ειναι θεαρα μου λεει δεν γλιτωνεις..γλιτωσες απο τη μαρια τωρα θα σε ρωταω τι παιζει με το γρηγορη(τυχαιο ονομα)...

Ερωτεύτηκα την κολλητή της μάνας μου. Πριν 8 μήνες γύρισα από το εξωτερικό, έχοντας τελειώσει με το μεταπτυχιακό μου κι έχοντας κάνει μια καλή προϋπηρεσία. Μένω με τη νοσηλεύτρια στο επάγγελμα μάνα μου, καθώς οι γονείς μου είναι χωρισμένοι. Είμαι 30. Δεν έχω φίλους, καθώς έλειπα χρόνια για σπουδές κι έτσι αποξενώθηκα. Η κολλητή της μάνας μου έχει βγει στη σύνταξη λόγω επαγγέλματος. Είναι 56, συνομήλική της μάνας μου, αλλά κορμί θανατηφόρο, γυναικάρα. Η μάνα μου της είπε όταν λείπω, να τον έχεις σαν γιο σου. Η ίδια είναι επίσης χωρισμένη και τα παιδιά της έχουν παντρευτεί. Οπότε αρχίσαμε ελεύθερα τους καφέδες, τα ποτά... Δεν ήθελε και πολύ να γίνει... Τέτοια καψούρα είχα να νιώσω από το σχολείο. Θέλω να τα πω όλα στη μάνα μου, αλλά η κολλητή της δε με αφήνει... Πώς να την πείσω να αλλάξει γνώμη;

Εγώ πάντως έχω μια φώτο του στο κινητό μου και την χαζεύω στα κλεφτά πού και πού. Ξέρω ότι δε θα είμαστε ποτέ μαζι, όμως αναρωτιέμαι, εμένα να με έχει κανείς κρυφά στο κινητό του; Γιατί στη δική μου περίπτωση σίγουρα δεν το φαντάζεται ο τύπος.

Όχι δεν είμαι παιδί φτωχής ή μεσαίας τάξης στην Βούλα μεγάλωσα και πήγα σχολείο στον Μωραίτη. Ο πατέρας μου έχει δική του εταιρεία και δουλεύω εκεί ως υπάλληλος με μισθό 3.500 ευρώ στα 27 μου ενώ του χρόνου λέει θα τον πάει στα 5.000 αφού κλείνω 2 χρόνια εμπειρίας... Ναι σπούδασα αλλά και άλλα παιδιά έχουν σπουδάσει απλώς δεν έτυχε να γεννηθούν εκεί που γεννήθηκα εγώ και να είναι τόσο τυχερά ώστε να έχουν έναν πατέρα που έχει δική του επιχείρηση. Το θέμα είναι ότι όλοι με συγκρίνουν μαζί του ενώ πάντα πρέπει να δείχνω ότι έχω αυτήν την θέση γιατί είμαι άξιος(που από ότι έχω καταλάβει την έχω γιατί είμαι γιος του και όπως και να το κάνουμε και άχρηστος να ήμουν πάλι θα την είχα εξάλλου η δουλειά μαθαίνετε...). Το πήρα πλέον απόφαση θα σηκωθώ να φύγω από την εταιρεία και θα ψάξω δουλειά στο εξωτερικό χωρίς κονέ ούτε γνωριμίες και ας με πάρουν για τον τελευταίο πραγματικά δεν αντέχω άλλο το θάψιμο πίσω από την πλάτη από τους συναδέλφους και την πίεση. Μόλις ηρεμήσει η κατάσταση με τον κορονοιό θα σηκωθώ αν φύγω το θέμα είναι πως θα το πάρει ο πατέρας μου.Ενώ βαρέθηκα και να υποκρίνομαι πως περνάω τέλεια και κάνω την γαμάτη ζωή. Έχω βαρεθεί όλους αυτούς τους φίλους που γνώρισα στο σχολείο, εγώ πλέον κάνω παρέα με τον Μιχάλη που είναι σερβιτόρος και τον γνώρισα όταν έπαιζα μπάλα μικρός και ήμασταν στην ίδια ομάδα. Ακούγονται ηλίθια τα προβλήματά μου αλλά πραγματικά κουράστηκα ρε φίλε δεν με συγκινούν τα χρήματα ούτε η καλοπέραση(ίσως επειδή τα είχα από μικρός και δεν μου έλειψαν) αυτό που θέλω είναι να ζήσω και να νιώθω πως παλεύω και προσπαθώ χωρίς να με βοηθάνε.