ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κολλάω σε κάποια πράγματα..γενικά αισθάνομαι ότι από τις φιλίες μου αυτό που λείπει είναι η οικειότητα..επίσης αγχώνομαι παρά πολύ ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα..αγχώνομαι για το τι θα πω..πως θα ακουστεί..ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΒΟΛΤΑ...

Βλέπω άλλους στην ηλικία μου να είναι όλη μέρα έξω..με φίλους..διασκεδάζουν..και σκέφτομαι ότι εντάξει, τώρα θα αντέξω αλλά αργότερα? Που θα νοσταλγούν όλοι τα νεανικά τους χρόνια? Που τότε θα έχω τους φίλους αλλά όχι τον χρόνο να περάσω καλά? Δεν θα είναι σαν τους άλλους που θα λένε: τουλάχιστον το κάναμε παλιά αυτό...

Θελω να σας πω οτι η ζωη δεν τελειωνει εκει. Εγω περασα στη σχολη που ηθελα και τη μισησα στην πορεια. Την τελειωσα, αλλα εξαιτιας της εχασα πολλα ομορφα πραγματα που θα μπορουσα να ειχα κανει. Και φυσικα τωρα δεν δουλευω στο αντικειμενο μου, γιατι φροντισα να ασχοληθω με κατι εντελως αλλιωτικο και να γινω πετυχημενη σε αυτο στο εξωτερικο.Παιδια, μην στενοχωριεστε. Μπορεί να ειναι μια κρυμμενη ευκαιρια. Οπως μου ελεγε μια γνωστη μου που περασε σε μια σχολη που δεν ηθελε καθολου και τωρα δεν μπορει να φανταστει τον εαυτο της να εχει σπουδασει κατι αλλο απο αυτο το αντικειμενο. Καθε εμποδιο για καλο. Don´t give up!

Πριν κάποιο καιρό γνώρισα κάποιον μέσω Facebook. Είχαμε κοινούς γνωστούς και ήταν συντοπίτης μου, οπότε και τον δέχτηκα και αρχίσαμε να μιλάμε όλο και πιο συχνά και μια φορά συναντηθήκαμε τυχαία και μιλήσαμε για αρκετή ώρα, καθώς εγώ περίμενα κάτι και αυτός προθυμοποιήθηκε να μου κρατήσει παρεα όσο περίμενα. Σε κάποια φάση, εμμέσως πλην σαφώς, μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου. Εγώ όμως του έδειξα ότι δεν τον βλέπω έτσι. Περνούσα δύσκολη περίοδο όταν μου το εξομολογήθηκε και ήταν στο πλάι μου. Παρ' ότι δεν έχουμε βγει ποτέ, με στήριξε και μου είπε λόγια που χρειαζόμουν να ακούσω, μου έγραφε να δει πως είμαι και γενικά με βοήθησε να αναπτερώσω το ηθικό μου. Όταν νιώθω άσχημα, κάποιες φορές γυρνάω για να δω τι μου έγραψε και νιώθω καλύτερα. Εγώ του είπα πως έχω αρκετά προβλήματα μέσα στο μυαλό μου και δεν είμαι έτοιμη για μια σχέση και λόγω διάθεσης αλλά και γιατί δεν θα ήθελα η κατάσταση μου να έχει αντίκτυπο στην ευτυχία του άλλου. Μου είπε ότι όλοι οι άνθρωποι λίγο πολύ βιώνουν προβλήματα αλλά η ζωή δεν σταματά εκεί. Πάντα ήθελα να ερωτευτώ και να με ερωτευτεί κάποιος με ένα τρόπο εξελικτικό, δηλαδή όχι να βγουμε για καφέ να δουμε αν ταιριάζουμε και μετά να προχωρήσουμε, αλλά να ερωτευτούμε μέσα από την καθημερινότητα και μετά να προχωρήσουμε σε σχέση. Όμως, τελευταία έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ίσως να ειχε δίκιο κάποιος που μου είχε πει ας βγούμε και μετά βλέπουμε. Κι ο ίδιος μου είχε πει κάτι παρόμοιο. Σκέφτομαι, εδώ και λίγο καιρό, επειδή έχει χαθεί η επικοινωνία για κάποιους λόγους, να του μιλήσω και να ζητήσω να βγούμε για εκείνο τον καφέ όταν είναι να ξανάρθει. Θα του το ξεκαθαρίσω εξ αρχής φυσικά κτλ. και βλέπουμε. Το μόνο που έκανα τόσα χρόνια ήταν να περιμένω και να περιμένω αλλά η ζωή δεν είναι έτσι και δεν περιμένει και ακόμα και τα θέματα καρδιάς πρέπει να τα κυνηγήσεις κάποιες φορές κι όχι να περιμένεις μέχρι να έρθουν ή να τα περιμένεις ενώ δεν έχουν σκοπό να έρθουν ίσως. Είναι ευγενικός, στην ηλικία μου, ταιριάζουμε σε αρκετά πράγματα. Απλά τα γράφω για να μπορέσω να ξεδιαλυνω το μυαλό μου. Εσείς τί θα μου προτείνατε; Αυτό είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει.

Αγόρι 25 ετών είμαι.Μου στέλνει μήνυμα : Δεν έχουμε κάτι να πούμε ξέρεις πολύ καλά τι έκανες.Δεν απάντησα Μου στέλνει μετά από μισή ώρα: ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ; Δεν απάντησαΞαναστέλνει μία ώρα μετά: ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ; Δεν απαντώ.Στέλνει μισή ώρα μετά: KΑΛΑ , ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ; Δεν απαντώΞαναστέλνει μία ώρα μετά: ΜΗΠΩΣ ΘΕΣ ΝΑ ΜΕ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ ΡΕ ; Δεν απάντησαΞαναστέλνει μισή ώρα μετά: Να έρθω σπίτι σου θέλω να μιλήσουμε.Και της απαντάω.: Δεν έχουμε κάτι να πούμε , ξές πολύ καλά τι έκανα..Άντε από εδώ με τα ψυχολογικά σας χτυπάμε με 35 βαθμούς 12ωρα στη δουλειά μας βγαίνει η ψυχή και εσύ έχεις νεύρα χωρίς λόγο.

Έχω 5 χρόνια σχέση με το αγόρι μου είμαστε 25 χρόνων και οι 2 και σπουδασαμε στην ίδια σχολή. Τον αγαπάω πολύ όμως τον βλεπω σαν αδερφό μου και δεν νιώθω ερωτευμένη. Έτσι αποφάσισα να του πω να χωρίσουμε και να παραμείνουμε καλοί φίλοι. Γιατί πραγματικά τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν φίλοι είμαστε περισσότερο απ ότι ζευγάρι. Εκείνος δεν είχε άλλη σχέση πιο πριν και επειδή δεν έχει και οικογένεια φοβάται πολύ το χωρισμό και νιώθω ότι με εκβιάζει συναισθηματικά. Φοβάμαι μην κάνει κακο στον εαυτό του. Πώς θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να το χειριστώ? Θέλω πραγματικά να είμαστε φίλοι και να μιλάμε και να βγαίνουμε.

Τα 16.000 μόρια σας φαίνονται λίγα στις πανελλήνιες. Γράφει ο άλλος 20.000 μόρια τον κράζετε πάλι ως φυτό και κομπλεξικο. Γράφει ο επόμενος 12.000 τον χαρακτηρίζετε τούβλο. Είναι ο μεθεπομενος υποψήφιος διδάκτωρ τον υποβαθμίζετε με κακίες. Εσείς, τι έχετε πετύχει ρε numbers? Cool please.

Ήταν 18 όταν τον γνώρισα,εγώ 20, νόμιζα πως ήταν απλά συμπάθεια... κι'ομως ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ.. Δεν του το είπα ποτέ... τώρα έχει σχέση και έχω πολύ καιρό να τον δω και νιώθω ότι μου λείπει παρόλο που ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες επαφές. Δεν έχω τρόπο επικοινωνίας, απλά ελπίζω να τον πετύχω στην σχολή...

του καθρέφτη.. Μαστιγα

Βλεπω την κολλητη μου που ειναι κοινωνική και γνωριζει συνεχώς Νέους ανθρώπους και εχει επιλογές για να βγει και φλερτ κλπ και θα ηθελα και γω να ημουν ετσι ομως νιώθω πως εχω κολλήσει σε ενα σημείο και δε μπορω να προβάλω τον εαυτο μου ή να κρατησω μια συζήτηση ή μια γνωριμία και πολλες φορες σιχαίνομαι υον εαυτο μου που κάθομαι μονη χωρίς να ειναι επιλογή μου Αλλα πραγματικα δεν ξερω τι να κανω ειναι λες και δεν υπάρχει λύση