ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο οποίος είναι 45 χρονών και δεν έχει κάνει ακόμα οικογένεια. Τα έχει μπλέξει με μια τύπισσα εδώ και χρόνια, συνομήλική του, η οποία δουλεύει σε μαγαζιά όχι καλής φήμης προσφέροντας τις υπηρεσίες της κι απλά του τρώει χρήματα. Πηγαίνει και μένει με τις μέρες σπίτι της. Πού θα καταλήξει όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση; Πιστεύω πως όλο αυτό το κάνει ως αντίποινα σε μένα και στη γριά μάνα μας, επειδή του χαλάσαμε μια μακροχρόνια σχέση 15 ετών με μια γυναίκα που δεν ταίριαζε στον κύκλο μας. Εκείνη όμως βρήκε το δρόμο της, έκανε παιδιά, αυτός δε λέει να ξεκολλήσει από όλο αυτό που βιώνει. Έχω την οικογένειά μου, τα παιδιά μου, έχω και τη μάνα μου που πριν κλείσει τα μάτια της θέλει να τον δει αποκατεστημένο. Ο άντρας μου έχει μια συνάδελφο στη δουλειά του 39 χρονών, χωρισμένη, χωρίς παιδιά, η οποία είναι πολύ ζεστή στο να γνωρίσει τον αδερφό μου. Βγήκα μαζί της και είδα ότι μας κάνει. Μορφωμένη, με δικό της σπίτι και δουλειά που αυτοσυντηρείται άνετα. Ο αδερφός μου είναι ανένδοτος. Πώς να τον μεταπίσω; Έχετε κάποια ιδέα; Έχει βιώσει κανείς/καμία κάτι παρόμοιο για να μας δώσει μια λύση; Σας παρακαλώ, θα το εκτιμούσα πολύ.

Εδώ κι ένα χρόνο έχω χωρίσει από τον πρώην μου με πολύ κλάμα και στεναχώρια τον ξεπέρασα..γενικά είμαι συμπονετική σαν χαρακτήρας και σκίζομαι να βοηθήσω τον άλλον..το θέμα μου είναι ότι εκείνος κάθε φορά που έχει προβλήματα έρχεται σε έμενα από επαγγελματικά μέχρι ψυχολογικά ( είναι κάπως ασταθής σαν χαρακτήρας όσον αφορά τα ερωτικά του και τα υπαρξιακά του), ( είχε πισογύρισει αρκετές φορές και το μετανιώνε ύστερα) τέλος πάντων αυτο που κάνει με κάνει να αισθάνομαι άσχημα με πάει πίσω και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ..δεν με ενοχλεί να μιλάμε που και που μιας και έχουμε περάσει κάποια πράγματα μαζί αλλά δεν γίνεται σε κάθε δυσκολία του να έρχεται σε εμένα ...δεν ξέρω πως να το πω χωρίς να φανώ κακιά ..

Έχουν να κάνουν με έναν φίλο μου, που κάνουμε παρέα εδώ και 2 χρόνια. Τον πρώτο χρόνο ήρθαμε αρκετά κοντά ( σε φιλικό επίπεδο, δεν γουστάρει κάνεις τον άλλον 100%), περιόρισαμε αναγκαστικά λόγω υποχρεώσεων την επικοινωνία αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει μεταξύ μας. Πλέον τον βλέπω 1-2 φορες μαξ τον μήνα από εκεί που βρισκόμασταν καθημερινά το οποίο με στεναχωρεί γιατί υπάρχει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, δεν μιλάμε μονάχα για τα κλασσικά, κάνουμε σοβαρές συζητήσεις που προσωπικά με έχουν βοηθήσει στη ζωή μου. Το θέμα είναι ότι αυτός συνεχώς εξελίσσεται σε πολλούς τομείς και νιώθω ότι τον χάνω...

Απ' ολα τα πραγματα που "μετανιώνω" μεχρι τώρα είναι που σπούδασα στην πόλη μου.Το μετανιωνω σε είσαγωγικα γιατί ξερω πως κάποιοι δεν μπορουν ούτε να σπουδασουν.Νιωθω οτι εχασα αυτο που οι πλειστοι ονομαζουν φοιτητική ζωή(ζω με τους γονεις μου) αυτην την ανεξαρτησία που νιωθεις οταν ξαφνικα βρίσκεσαι μονος σου και πρέπει να διαχειριστείς κάποιες καταστάσεις που στη τελική σε βοηθούν να ωριμάσεις.Νιώθω οτι με αυτή μου την αδυναμία (ανωριμος) άργησα να κυνηγήσω ευκαιρίες, και επαγγελματικές και προσωπικές(μου λειπει και τόλμη) και βρίσκομαι σε ενα επιπέδο πολύ πιο πίσω απο συνομήλικους μου.

Και όμως δεν σταματάω να σκέφτομαι..ποτέ. Συνεχώς ταλαιπορώ το μυαλό μου με διάφορα, πότε ουσιώδη, πότε παντελώς ανούσια. Και τις περισσότερες φορές κερδίζει το δεύτερο. Σκέφτομαι για την ζωή μου πόσο χάλια είναι, για το πως με βλέπουν οι άλλοι, για πράγματα τα οποία ήθελα να πω και τελικά δείλιασα και δεν τα είπα. Τον τελευταίο καιρό κάνω χρήση αγχολυτικών για να μην σκέφτομαι, δεν αντέχω άλλο αυτό τον πόνο..νιώθω πως το κεφάλι μου συνθλιβεται, και πως θα χάσω τις αισθήσεις μου.

Υπάρχει κανείς που σπουδάζει ή έχει τελειώσει ψυχολογία? Θέλω να εξομολογηθώ ότι έχω πάρα πολύ άγχος γιατί δεν ξέρω αν μπορώ/αντέχω/θα έχω δουλειά να σπουδάσω ψυχολογία..νομίζω όμως ότι είναι κάτι που μου αρέσει (ειδικά η ειδική αγωγή)

Έχω όλη τη διάθεση να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και να βρω φίλους..να εκμεταλλευτώ το νεαρό της ηλικίας μου και να ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΛΑ! Αλλά πώς? Δεν ξέρω πως να κάνω την αρχή...έχω πάρα πολύ άγχος και φόβο μέσα μου..δεν ξέρω αν έχει περάσει κανείς κάτι παρόμοιο αλλά είναι πάρα πολύ άσχημο να μην έχεις πολλούς φίλους

Θα σταματήσω να σκέφτομαι ότι μου συμπεριφέρθηκε χάλια και οτι τώρα περνάει τέλεια ενώ εγώ κάθομαι και στεναχωριέμαι/νευριάζω ?( και με την συμπεριφορά της αλλά και με το γεγονός ότι αυτή τώρα κάθετε και περνάει τέλεια και δεν την νοιάζει καν το πως ειμαι) Πώς γίνετε ένας άνθρωπος ενώ σε αποκαλεί κολλητή, να σου μιλάει άσχημα για κάτι οχι και τόσο σημαντικό, κάτι το οποίο διορθώνεται και εσύ δείχνεις πρόθυμος να το προσπαθήσεις από την πρώτη στιγμή, να σε ξεγράφει από την μια μέρα στην άλλη? Έχω απογοητευτεί πολύ από τις ανθρώπινες σχέσεις, και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά με επηρεάζουν... Δεν ξέρω πώς να κάνω το μυαλό μου να ξεκολλήσει...

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά άμα ακούω την λέξη σχέση φεύγω τρέχοντας. Είχα 1 σχέση που κράτησε Χρόνια ήταν τοξικος είχε πολλά προβλήματα είχε κατάθλιψη ήταν τη μία μία χαρά και την άλλη μέσα στα νεύρα και στους τσακωμούς ώσπου δεν άντεξα κόντευα να τρελαθώ και χωρισαμε. Έχουν περάσει 3 Χρόνια που είμαι μόνη μου λένε γνωστοί και φίλοι βρες ένα καλό παιδί και κάνω τον σταυρό μου και λέω απαπα καλύτερα μόνη έχω την ηρεμία μου και δεν θέλω με τίποτα σχέση. Σκέφτομαι τι μου συμβαίνει και έχω αλλάξει τόσο πολύ ήμουν πάντα της σχέσης και της δέσμευσης και τώρα όπου φύγει φύγει

Κ 25 ετων.Ζω σε κωμοπολη.Κολλημενη σχεδον 3 χρονια με ενα παιδι, δεν εχω δωσει ευκαιρια σε καποιον αλλον, παντα εμπαινα σε διαδικασια συγκρισης με αποτελεσμα οποιος καινουριος ανθρωπος μπαινει στη ζωη μου ειτε τον απορριπτω ειτε τον απαξιωνω. Εχω φτασει σε σημειο να απεχω και απο το σεξ για πολλους μηνες αφου περιμενω τον τελειο να ερθει και να μου αλλαξει ολο το ειναι.. τελος παντων... εχω φτασει σε απελπιστικη κατασταση .. θελω απλα να βγω και να βρω μια συντροφια εστω και προσωρινη.. σημερα δεν εχω παρεα να βγω και χανω την ευκαιρια μηπως με λυμπιστει κανενας..εχω πεσει πολυ ψυχολογικα..θα αρχισω να δινω ευκαιριες στον εαυτο μου μηπως και προχωρισω .. αυτα.. καθε συμβουλη δεκτη