ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν έχω δουλειά ζω με τους γονείς μου έχω κάνει αιτήσεις για δουλειά και καμιά απάντηση. Ο φίλος μου συνεχώς μου λέει να μην τα παρατάω και πως κάτι θα βρεθεί και για μένα αλλά ποτέ θα γίνει αυτό? Είμαι 1 χρόνο τώρα άνεργη και η μητέρα μου μου δίνει χρήματα. Είχα πει φέτος να φύγω κρητή με έναν φίλο μου σεζόν σε ξενοδοχείο και μας είπαν από εκεί πως δεν υπάρχει δουλειά και μην μπούμε καν στον κόπο να πάμε μιας και φέτος είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Έχουν απολύσει πολύ κόσμο και πραγματικά Λυπάμαι για τους ανθρώπους που έχουν οικογένεια και παιδιά και τα βγάζουν δύσκολα πέρα γιατί και η δικη μου οικογένεια περναει δυσκολα οικονομικα. Απλά θέλω δική μου δουλειά και ανεξαρτησια. Είναι δύσκολα τα πράγματα και αρχίζω να φοβάμαι με ότι ακούω....

Είμαι μια κοπέλα 23 χρόνων και σαν χαρακτήρας είμαι υπερβολικά ντροπαλή και χαμηλών τόνων. Δεν έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στις δυνατότητες μου. Επίσης είμαι πολύ ευαίσθητη και κλαίω με το παραμικρό. Δυσκολεύομαι παρά πολύ να σταθώ στα πόδια μου,να ωριμάσω σε κάποια πράγματα, να λέω όχι εκεί που πρέπει και να βάζω όρια στους άλλους. Ενα αλλο θέμα που έχω είναι ότι είμαι πολύ αγχώδης και κάποιες φορές ότι και να κάνω δεν μπορώ να διαχειριστώ το άγχος μου. Θέλω να προσπαθήσω να αλλάξω, να γίνω πιο δυναμική και να μην τα παρατώ με την πρώτη δυσκολία. Ειλικρινά μερικές φορές νιώθω ότι δεν θα πετύχω τίποτε στην ζωή μου λόγω του χαρακτήρα μου. Βλέπω ότι οι άλλοι συνομήλικοι μου εξελίσσονται σαν προσωπικότητες και εγώ έμεινα στάσιμη σε ένα σημείο. Να πω ότι έχει 5 χρόνια που πάω σε μια ψυχίατρο και πίνω αντικαταθλιπτικά τα οποία στην αρχή με βοηθούσαν αλλά μετά ένιωθα ότι δεν με βοηθούσαν πολύ και τις περισσότερες μέρες έχω αρκετό άγχος και είναι πολύ ψυχοφθόρο. Είμαι πολύ απελπισμένη και δεν ξέρω τι να κάνω άλλο. Κουράστηκα να είμαι έτσι

Έβαλα από τώρα το κρασάκι μου,διαβάζω εξομολογήσεις,και σε 'κανα 3ωρο,με βλέπω να χορεύω μόνη μου στο σαλόνι! Ευτυχώς λείπουν και οι από πάνω και οι από κάτω,και δεν θα ενοχλήσω.Η μοναξιά θέλει καλοπέραση! Στην υγειά σας!

Είμαστε 2 χρόνια μαζί με τον φίλο μου και φέτος το καλοκαίρι ξεκίνησα να δουλεύω μετά από αρκετό καιρό προσπάθειας για δουλειά πάνω στον τομέα των σπουδών μου. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα έχω άδεια για κάποιο χρονικό διάστημα άρα χωρίς διακοπές το καλοκαίρι. Ταυτόχρονα τελειώνω το μεταπτυχιακό μου και βρίσκομαι σε περίοδο εξεταστικής.. Και σε αυτή την τρομάρα δύσκολη για εμένα περίοδο μου ανακοινώνει ότι θα πάει διακοπές με τους φίλους τού και πως αυτό είναι κάτι ανεξάρτητο από τα δικά μας σχέδια διακοπών τα οποία θα γίνουν αν και όποτε πάρω άδεια.. Του ζητάω να το σκεφτεί και αν μπορει να μην πάει γιατι τον έχω ανάγκη σε αυτή την φάση της ζωής μου και η κατάσταση μετατρέπεται σε μια γενικότερη υποτίμηση του λόγου που του ζητάω να μην πάει και του ότι στην αντίστοιχη θέση αυτός θα με παρότρυνε να πάω ενώ ξέρει ότι εγώ θα ήμουν στο πλευρό του είτε μου το ζητούσε είτε όχι.. Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο παράλογο αυτό που ζήτησα αλλά ο δικός του τρόπος αντιμετώπισης με κάνει να νιώθω μόνη.. Πιο μόνη από ποτέ

Δεν ήμουν ποτέ άτομο απελευθερομενο..... Πάντα έπρεπε να ρωτάω τον μπαμπά και την μαμά για να κάνω κάτι, να βγω βόλτα, να αράξω με φίλους και γενικά..... Με αποτέλεσμα να είμαι 25 χρονών γαϊδούρι και να έχω τα ψυχολογικά του κόσμου γιατί ποτέ δεν έκανα ότι ήθελα, πάντα έκανα αυτό που θέλανε οι άλλοι..... Τώρα νιώθω τόσο καταπιεσμένος που δεν έχω ζήσει όσα ήθελα.... Που δεν έζησα την εφηβεία όπως πρέπει, ανέμελα με τους φίλους μου.... Επίσης είμαστε μαζί με την κοπέλα μου 7 χρόνια τώρα από το λύκειο και δεν αισθάνομαι καθόλου άντρας.....Ο άντρας που θα την προστατεύσει γιατί από μωρό ποτέ δεν πήρα μια κατάσταση στα χέρια μου γιατί ότι ήταν σημαντικό και αντρική δουλειά την έκανε ο πατέρας μου...... Και όσο τα γράφω όλα αυτά καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να ζω άλλο έτσι...... Θέλω να ελευθερωθω..... Θέλω απλά να "ζήσω" χωρίς να σκέφτομαι πρώτα.... Τα χρόνια περνάνε.....

μια συντροφικότητα υπάρχει όλα τα άλλα είναι για να λέγαμε. Και για να αναπτυχθεί αυτή συντροφικότητα πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο περιβάλλον τα γλυκανάλατα δεν τα πιστεύω είμαι 18 και μετά από όσα έχω δει από γνωστούς μεγαλύτερους φίλους και εμένα προσωπικά κατέληξα στο ότι η αγάπη υπάρχει μόνο στην συγγένεια όλα τα άλλα είναι για να λέγαμε....

Κοπέλα είμαι,και μου "την έπεσε" μια άλλη κοπέλα,καλά έπαθα πλάκα,δεν μου έχει ξανασυμβεί.Δεν θέλω να γίνει κάτι,στρέιτ είμαι,αλλά πώς να το πω...μου άρεσε,κολακευτηκα κατά κάποιο τρόπο.Το σημαντικότερο,είναι ότι δεν ένιωσα να βρίσκομαι σε δύσκολη θέση.Είναι κάτι φυσιολογικό αυτό,γιατί από 'κείνη τη στιγμή στριφογυρίζει στο μυαλό μου.

Διάβασα μια συνέντευξη του Τσιόδρα ο οποίος σχολίασε ότι φοβάται τον πνευματικό θάνατο. Συμφωνώ απολύτως και προσθέτω ακόμα δύο φοβίες δικές μου:-Να μην έχω δουλειά και λεφτά και να πρέπει να στοιβαχτώ ξαφνικά σε ένα μικρό, φτωχό διαμέρισμα χωρίς κήπο και αυλή.-Να ξυπνήσω ένα πρωί και να δω τη γυναίκα μου τελείως αλλοιωμένη από τον χρόνο. Δεν μπορώ καθόλου τις έντονες ρυτίδες.

Γεια σας ειμαι αγόρι 35 ας πουμε οτι με λένε Νικηφόρο και ειμαι καλο παιδι στο φλερτ (δηλαδη φειλ)Συνέχεια έχω ανγχος για την ατακα και τα περιπλεκω τα πραγματα ενω μπορει να ειναι απλά στην τελική. Τελικά η ατάκα που θα πει το αγορι παιζει ρόλο για τις γυναίκες ωστε να φαινόμαστε ψαγμένοι?ταυτιζομαι: ναι παιζει ρολο να πεις κατι εξυπνο σαν ατάκαδεν ταυτίζομαι: κανεις ασχημα που δεν πας να τις μιλησεις ενω σου δινουν το πρασινο φως με την δικαιολογία οτι δεν βρίσκεις ατάκα

Είμαι 37.. δεν έχω σχέση! Ούτε όρεξη για τίποτα! Τι με έχει πιάσει;