ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Η παιδικη μου φιλη, εχει απογοητευτει απο εμενα και εν μερει εχει δικιο. Η εργασια μου σκυρωθηκε εξαιτιας του κορωνοιου. Εψαχνα αλλα δεν εβρισκα κατι, ο πατερας της δουλευει σε κοτερο..με προτειναν,με πηραν ομως δεν μου σρεσε καθολου,δεν ενιωθα καλα και αποχωρησα. Το πσκ θα ηταν δοκιμαστικο,αν δεν τους εκανα δεν θα με κρατουσαν, εν τελει τους εκανα, προσπσθησα να ειμαι αψογη,ομως δεν μου αρεσε και ετσι τους ειπα οτι δεν μπορω να συνεχισω. Ζητησα συγγνωμη ομως ,δεν μου μιλαει εδω και 3 εβδομαδες και εχει απομακρυνθει. Τι να κανω;; Δεν το θελα, νομιζα οτι θα μπορω να ανταπεξελθω ομως δεν. Νιωθω πολυ ασχημα.

Χτες βράδυ επιστρέφαμε με το αγόρι μου απο βραδινή έξοδο. Στον δρόμο λοιπόν ένας κύριος άρχισε να μου σφυράει και να μου λέει κάποια αισχρόλογα μπροστά στο αγόρι μου. Τέτοιο χάλι. Και ο δικός μου αντί να πάει να του ζητήσει τον λόγο, να με υπερασπιστεί και να με προστατεύσει, έκανε την πάπια και δεν έκανε τίποτα, μα τίποτα όμως. Ειλικρινά απογοητεύτηκα πάρα πολύ απο την συμπεριφορά του. Είναι δυνατόν να λένε τέτοια πράγματα στην κοπέλα σου και εσύ να μην την υπερασπίζεσαι;; Του είπα ότι με πείραξε πολύ η στάση του και η δικαιολογία του ήταν πως φοβήθηκε να κάνει επεισόδιο γιατί ο άλλος ήταν δύο μέτρα. Έλεος, πραγματικά τα έκανε χειρότερα. Ειλικρινά με αυτό που είδα αναρωτιέμαι αν θέλω ένα τέτοιο φοβιτσιάρικο αγόρι δίπλα μου. Μπορώ να στηριχτώ πάνω του , όταν βλέπω να φοβάται τόσο πολύ και να μην με υπερασπίζεται;; Δεν ήθελα να πάει να τον πλακώσει, αλλά τουλάχιστον να δείξει την ενόχληση του, να τον βάλει στην θέση του με κάποιο τρόπο, να δείξει ότι είναι άντρας και να τον θαυμάσω, όχι αυτό το πράγμα. Δηλαδή αν με χούφτωνε τι θα έκανε , πάλι τίποτα ή θα του λεγε και μπράβο;

Μιλαω με ενα αγορι που ειναι τελειος οσο αφορα τον χαρακτηρα και ταιριαζουμε πολυ αλλα δεν μου αρεσει εξωτερικα. Αραγε ποσο μετραει η εξωτερικη εμφανιση σε μια σχεση?

Βλέπω πολλούς να παραπονιούνται για μοναξιά. Κι εγώ το έχω κάνει. Αλλά παρατηρώντας τελικά τους ανθρώπους γύρω μου, σκέφτομαι ότι λίγοι είναι αυτοί που δουλεύουν με τον εαυτό τους. Λίγοι είναι αυτοί που θέλουν να δώσουν πραγματικά. Λίγοι είναι αυτοί που δεν ψάχνουν απλώς να ξεσπάσουν τα ψυχολογικά τους, τις ελλείψεις τους, που δεν προσβάλλουν, δεν ανταγωνίζονται, και βάλτε ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε. Καταλήγω λοιπόν ότι με αγαπάω αρκετά, για να αντέχω αυτήν τη μοναξιά και να μην αναλώνομαι σε πράγματα χωρίς ουσία. Είναι μέρες που με ενοχλεί, δεν το αρνούμαι. Ούτε είναι εύκολο συνέχεια. Παντού όμως υπάρχουν αρνητικές αφορμές να μου υπενθυμίζουν ότι μάλλον είμαι μια χαρά όπως ακριβώς είμαι και δεν πειράζει, αν δεν προσπαθώ να ταιριάξω με τον οποιονδήποτε.

Ενω έχουμε δυο χρονια που έχουμε χωρίσει το περασμενο καλοκαίρι μου ζητησε να επανασυνδεθουμε κι λογω του οτι ειχα ακομη συναισθήματα για αυτον το εκανα. Μετα απο κάποιες μέρες μοναχα μου ειπε πως αλλαξε γνώμη κ δεν θέλει να ειμαστε μαζι διοτι δεν νιώθει τιποτα για εμενα. Εγω πληγώθηκα παρα πολυ με το τρόπο που με μεταχειριστηκε αλλα τα ηθελα κ τα επαθα.Σε αυτο το σημείο τον αποχαιρετησα μεσα μου μια και καλη τον μπλοκαρα απο παντου κ σταματησα καθε επικοινωνία παρα τα συναισθήματα μου. Τον γεναρη δλδ περίπου 3 μηνες μετά απο την αποτυχημενη προσπάθεια επανασυνδεσης ζητησε σε εναν κοινο μας φιλο να μου στειλει κ να μου πει να τον ξεμπλοκαρω να μιλησουμε πραγμα που δε εκαναΟι μηνες περασαν εγω δεν τον ειχα ξεπερασει Δυστυχώς αλλα τουλάχιστον η ζωη εμαθε να κυλαει με αυτο το βάρος. Μετά καραντίνας λοιπόν αρχισε να μιλάει σε φιλους κ γνωστούς για εμενα για το ποσο εχει μετανιώσει για τα λάθη του για το οτι ενδιαφέρεται πραγματικα για εμενα. Εκεί επειδή κουραστηκα να μου μιλουν ολοι για αυτον, μαλιστα φιλοι μου στενοί μου ελεγαν πως εχει αλλαξει κ σοβαρεψει, τον ξεμπλοκαρα να δω τι εχει να μου πειΜου ειπε τα κλασικα πως θα κανει τα παντα να τα ξαναβρουμε κλπ κλπ κλπ κ εγω του ειπα αν λεει αληθεια δεν μενει παρα να το αποδειξει γιατι δεν προκεται να φαω τα μούτρα μου ξανα Ενω λοιπόν επι ενα μηνα εστελνε μηνυμα για να μου υπενθυμίσει οτι ειναι εδω κ περιμενει κ με θελει κι οτι θελει να βρεθούμε να τα πουμε απο κοντα αρχισα να τον πιστεύω εστω κ μεσα μοθ κ παροτι δε του το εδειξα.Ενω λοιπόν μετα απο ενα μηνα ειχα αποφασισει να του στειλω να βρεθουμε μου στελνει μηνυμα πως δεν νιωθει τίποτα για εμενα πλεον κ πως δεν ξερει κ εαν ενιωσε ποτε του. Πως γινεται να ειναι καποιος τοσο ανισρροπος? Τι να κάνω? Κ γιατι δεν το ξεπερναω κ δεν ξερναω με τα καφριλικια του ολη την αγαπη που εχω για αυτον; φτασαμε 22 χρονων κ συνεχώς η ιδια ιστορια επαναλαμβάνεται .Εγω δεν εχω καταφερει να ακουμπησω αλλον άνθρωπο 2 χρονια τώρα κ ας ειμαι νεα κοπελα

πάω με το αγόρι μου διακοπές και νιώθω τόσο ευτυχισμένη. Τώρα είμαστε στο καράβι και μου χαζογελάει. Νιώθω υπέροχα.

ενώ μάλλον έχω καρκίνο.

Νιώθω μια βαθύτατη ανάγκη να συγχωρέσω τους γονείς μου. Οι σχέσεις μας είναι καλές,απλώς γνωρίζω ότι δεν τους έχω συγχωρέσει για όσα έχω περάσει. Έπρεπε να φτάσω στα 20 για να κατανοήσω ότι μέσα μου ζει μια απογοητευση και εχω την ταση πολλες φορές να κατηγορώ εκείνους για το γεγονός ότι είμαι ένα άτομο κλείστο,βαρετό ίσως,απόμακρο και πλέον ποολυ παγωμένο ατομο. Για κάποια πράγματα δεν έφταιγαν αυτοι και πολλές αναποδιες που μας χτύπησαν την πόρτα (κακρίνος,παρολιγον ακρωτηριασμός ποδίου, καθημερινή ζωή με παιδία στο φάσμα του αυτισμού) προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν με κάποια ''αξιοπρέπεια'' . Για κάποια άλλα όμως η καρδια μου αδυνατει ακόμα να τους συγχωρεσει ( ενδοοικογενειακη βια,απιστια,εμμονη με τους βαθμους στο σχολειο και άλλα) και με βαραίνουν πολύ. Νιώθω ότι διαμορφώνω τον χαρακτήρα μου κάνοντας κυκλους γυρω απο αυτά τα άσχημα βιώματα και ότι ακομα δεν έχω καταλάβει οτι δεν ειμαι απλά προέκταση των γονιών μου και των άσχημων πράξεών τους. Κι ένω βρίσκομαι σε αυτή την φαση της κατανόησης,δεν μπορώ να κάνω το επόμενο βήμα για εμένα.Ισως με επηρεάζει το ότι ζω ακόμα στο ίδιο περιβάλλον που μου δημιουργησε ολη αυτην την αρνητικότητα. Βάθια μέσα μου,ακομα και να περνάω καλα,υπάρχει μια θλιψη που με βαραίνει σε ο,τι κάνω και που με οδηγει πολλες φορες στην απαθεια. Ειμαι 20 χρονων και η ζωη μου ειναι ετσι απο τα 18 που αρχισα να κατανοω ποσο με εχουν πληγωσει ολες αυτες οι κατατσασεις που απωθουσα απο το συνειδητο μου για να μην με απομακρυνουν απο τους στοχους μου και με πονεσουν,που βιωσα την πρωτη μου μεγαλη αποτυχια,που αποπροσανατολιστηκα τελειως και βρηκα παλι μονη μου τον δρομο σε αυτο που αγαπουσα,μεχρι τα 20 που είμαι στην σχολη που αγαπαω αλλα ακομα δεν μου δινω την επιβραβευση που μου αρμοζει για οσα εχω καταφερει-και πραγματικα αυτη η επιβραβευση δεν μου λειπει καθολου απο τους γονεις μου ή τους αλλους,αλλα μου λειπει να αναγνωρισω εγω πως ο τι κανω αποδιδει. Δεν υπαρχει ''επιτυχια'' που να πιστευω οτι την αξιζω αν πρωτα δεν με κανω να νιωσω ασχημα και ανεπαρκης. Και ειναι πολυ ψυχοφθορο και τοξικο προς εμενα.Ειμαι ακομα πολυ νεα και πολλοι θα ισχυριστειτε δικαιως οτι θα βρω τον δρομο μου. Και οντως θα τον βρω. Όμως εχω χασει ηδη πολυ ωραια χρονια σε αυτην την κατασταση. Έχω βαρεθει να ειμαι τοσο παγωμενη μεσα μου και να ακουω παραπονα αγαπημενων ατομων οτι τα παραμελω και οτι πολλες φορες τα κανω να αισθανονται οτι κατι μου εκαναν και απομακρυνομαι. Εχω βαρεθει να φευγω απο τις ζωες των ανθρωπων με το παραμικρο που μου στραβωσει και αισθανθω οτι θα με πονεσουν. Ευτυχως υπαρχουν ακομα ατομα που με αγαπανε,ομως ποναω που τα κανω να νομιζουν οτι εγω δεν τα αγαπω. Αισθανομαι οτι αν δεν δρασω αμεσα η ζωη θα φυγει τελειως απο τα χερια μου και δεν θα μαθω ποτε ποσο ωραια θα μπορουσε να ηταν και για εμενα. Πρεπει να συγχωρεσω αυτους κι εμενα και να επιτελους να προχωρησω.

Έχω βγάλει μια καλή σχολή αλλά πάντα ήθελα νομική με κατατακτηριες η και πανελλήνιες ακομα.θα μπορούσα να κάνω μεταπτυχιακά στο αντικείμενο μου αλλά τα θεωρώ άχρηστα μόνο για να βγάζουν λεφτά κάποιοι χωρίς να σου προσφέρουν κάτι παραπάνω από το βασικό πτυχιο. οι εργοδότες δίνουν σημασία σε αυτά αλλά θα ακολουθήσω αυτό που μου αρέσει κι ας αποτύχω.

Δεύτερη μέρα διακοπών μαζί με τον άντρα μου και το μόνο που ακούω είναι τα τζιτζίκια και ο ήχος της θάλασσας.Ξεκουράζομαι, διαβάζω το βιβλίο μου, χαλαρώνω.....Νιώθω τόσο γεμάτη.....