Η μοναξια η πιο λατρεμενη καραμελιτσα... αντρες, γυναικες, μικροι και μεγαλοι, εμφανισιμοι και μη. Βαρυγδουπες δηλωσεις και αναλυσεις που καταληγουν στο συμπερασμα οτι δεν υπαρχουν αξιολογοι ανθρωποι, οτι ολοι θελουν το κακο μας, οτι ο ενας ετσι και ο αλλος γιουβετσι... μαλλον καποιοι ειναι τοσο τελειοι... και απορω ολοι οσοι γνωρισατε δεν ηταν ανταξιοι σας; αντε ας το δεχτω και αυτο αλλα τι γινεται οταν γνωριζετε αξιολογους ανθρωπους; οπως εσεις περιγραφετε τους αξιολογους... τους κραζετε επωνυμα και ανωνυμα, τους κατηγορειτε, τους προσβαλετε μεχρι να τους διωξετε γιατι στην πραγματικοτητα δεν τους αντεχετε. Ναι κραξτε με ουτε που με νοιαζει αλλα αυτη ειναι η αληθεια. Το ιδιο διαπιστωνω σε συγγενεις, φιλους, παρεες, εδω και παντου. Μπορει να ειμαι και εγω μονη μου αλλα δε μου φταινε οι αλλοι, η κοινωνια, δεν ξερω και γω τι αλλο... με τον εαυτο μου τα εχω και μονο και τουλαχιστον προσπαθω να κραταω γυρω μου αξιολογους ανθρωπους να δινω ευκαιριες και να μη γκρινιαζω. Ποση υποκρισια ποια;;;