ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ωραία ταινία αλλά σκληρή με άσχημο τέλος.

Φέτος μετά από τις πανελλήνιες πολλοί γνωστοί μου πάνε στο εξωτερικό.Μία από αυτούς μία φίλη μου η οποία είναι μαζί με έναν συμμαθητή μας εδώ και 4 χρόνια σχεδόν.Εκείνος θα μείνει εδώ για να ξανά δώσει.Το ''πρόβλημα'' μου; Δεν θέλει να τον χωρίσει ενώ ξέρει ότι 6 χρόνια θα τον βλέπει μόνο στις γιορτές και αν.Από την μία το ζηλεύω αυτήν την ικανότητα πολλών να δένονται τόσο πολύ με κάποιον που να κάνουν τα πάντα για να τον έχουν στην ζωή τους.Εγώ σε αυτά είμαι δειλή και δεν τολμάω τίποτα, τώρα μου αρέσει ένας αλλά μένει σε άλλη χώρα και ο μόνος τρόπος να τον γνωρίσω είναι να πάω στο μέρος που μένει και να κόβω βόλτες,κάτι που αρκετοί δεν θα δίσταζαν να κάνουν.Αυτά τα όρια στις προσπάθειες είναι θολά σε διαφορετικά σημεία για τον καθένα φαίνεται.

Αυτο το διαστημα πηρα πτυχιο,τελειωσα τον στρατο και δεν ξερω τι να κανω πλεον με την ζωη μου..Δεν ξερω αμα αξιζει να κυνηγησω να κανω το μεταπτυχιακο μου ή να ψαξω για μια δουλεια..Οικονομικα ειμαι καλα αλλα δεν θελω να συντηρουμε πλεον απο τους γονεις μου..Η αληθεια ειναι οτι ποτε δεν ημουν τοσο μπερδεμενος ξανα..

Ο πρώην μου , με τον οποίο κοντεύει ένας μήνας που χωρίσαμε μου ευχήθηκε πρώτος για τα γενέθλια μου ,και κατευθείαν βγήκε από το μεσσεντερ πριν δει τι απάντησα και δεν μπήκε ξανά τι φάση;

Εκεί σε πρωτοείδα , πριν χρόνια αρκετά.Δεν έχω ξανανιώσει έτσι ποτέ έκτοτε, θα το θελα αλλά δεν έτυχε,δεν προέκυψε.Απλά καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν ξαναερωτεύτηκα; Γιατί να νοσταλγώ το συναίσθημα εκείνο που δεν μπορώ να το ξαναβρώ;Γνώρισα άλλους άνδρες,έκανα σχέσεις, βγήκα ραντεβού, παντρεύτηκα...και εκείνο το συναίσθημα δεν το ξαναβρήκα και πόσο με λυπεί αυτό.

Σήμερα έφτιαξα και γεμιστά και παστίτσιο ώστε να έχουμε φαγητό για όλη την εβδομάδα με τον άντρα μου.Καλύτερα τώρα με την ησυχία μου γιατί μετά με την δουλειά δεν προλαβαίνω...

Θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω τις "πολυαγαπημενες" συναδελφισσες μου που με τη "συναδελφικοτητα" τους, τον "επαγγελματισμο" τους και προπαντός με τον αδαμαντινο χαρακτήρα τους συνέβαλαν σημαντικά στο ξεπεράσω τη φοβία μου και τις αναστολές μου και να ανεξαρτοποιηθω στις μετακινήσεις μου. Το κίνητρο ειναι το παν.

Ο τίτλος τα λέει όλα...Είμαι σφόδρα ερωτευμένη με τον ταμία στο σούπερ μάρκετ.Για πείτε καμία ιδέα για να τον προσεγγίσω.Είναι κούκλος!!

έπαψα να νιώθω..Μπορεί να ένιωσα έλξη για κάποιους άλλους αλλά μέχρι εκεί.. τα συναισθήματά μου αδρανοποιήθηκαν.Γιατί πάγωσα έτσι;?

Ίσως τελικά πρέπει να το πάρω απόφαση ότι σε αυτή τη ζωή θα πορευτω μόνη μου χωρίς να έχω κάποιον άνθρωπο δίπλα μου. Ίσως να είναι και γραφτό μου η μοναξιά. Απλώς το είχα ονειρευτεί αλλιώς... Να έχω κάποιον δίπλα μου, να κάνουμε ατελείωτες συζητήσεις, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον, να μην ντρέπομαστε να εκφράστουμε, να ξυπνάμε μαζί, να πηγαίνουμε εκδρομές, να πίνουμε ποτά στο μπαλκόνι το καλοκαίρι, να βγαίνουμε για περπάτημα, να χαζεύουμε ο ένας τον άλλο κρυφά, να μαγειρεύουμε, να μαλώνουμε και να τα ξαναβρισκουμε, να βλέπουμε ταινίες, να κοιμόμαστε αγκαλιά, να κάνουμε φιλοσοφικές συζητήσεις, να γελάμε με τα αστεία μας, να αγκαλιοζομαστε, να είμαστε σημαντικοί ο ένας για τον άλλον, να αγαπιόμαστε... Απλώς σκέφτομαι ότι καμιά φορά το σύμπαν επιλέγει ανθρώπους που μπορούν να αντέξουν να είναι μόνοι τους για να ξεγελαω τον εαυτό μου.