Κανονικά θα έπρεπε να νιώθω ότι απολογούμαι αλλά πραγματικά δε νιώθω καμία τύψη.Μένω με τη γυναίκα και το γιο μου που είναι 3 ετών.Όλα αυτά τα χρόνια έχω σκυλοβαρεθεί τη ζωή μου.Τάισε το παιδί,πλύνε το παιδί,παίξε με το παιδί.ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.Αν γινότανε να πατήσω ένα μοχλό και να μη γίνει τίποτα από όλα αυτά θα το έκανα αυτή ακριβώς τη στιγμή.Για να μην τα τινάξω όλα στο αέρα λοιπόν και τους παρατήσω αβοήθητους άρχισα να παίρνω την παλιά μου ζωή πίσω στα κρυφά.Ξαφνικά η εταιρία μας έχει συνέδριο το ΣΚ,και καλά,και εγώ πάω σε βουνά και θάλασσες,κάτι που δυστυχώς η γυναίκα είναι τόσο αρρωστοφοβική,που δε θα κάνει,εκτός κι αν ήμουν γιατρός.Υπερωρίες στη δουλειά,και καλά,κι εγώ με τα φιλαράκια μου λιώνουμε στο playstation.Και άλλα παρόμοια.Δυστυχώς,και αφού κάθε συζήτηση κατέληξε σε τσακωμό,αναγκάζομαι να λέω ψέματα για να νιώθω που δεν άφησα τη ζωή που αγαπούσα πίσω.ΟΧΙ,ΔΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!!!