ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αν όλα πάνε καλά στην εξεταστική, θα παρω το πτυχίο μου (σε δύσκολη σχολή και στα τέσσερα χρόνια). Θα πρέπει λοιπόν να κανω πρακτική. Το θέμα είναι ότι αγχώνομαι πάρα πολύ, γιατί η σχολή είναι πολύ θεωρητική και η πράξη είναι διαφορετική και φοβάμαι ότι δεν θα ξέρω τίποτα και ότι θα είμαι άχρηστη.

Σε κάποιους φαίνεται τόσο περιεργο να μη θέλει μια κοπέλα να θέλει παιδιά. Είχα μια συζήτηση προχθες με κοπέλες και είπα ότι δεν είμαι από τις γυναίκες που βλέπουν μωρά και τρελαίνονται και γενικά δεν θα άντεχα τον πονο της γέννας και ότι πολυ απλα δε θέλω εγώ και με κοίταζαν όλες λες και είμαι εξωγήινος. Ένιωσα άσχημα ότι λέω κάτι παραλογο . Και διερωτώμαι: είμαστε όλοι και όλες ( οι γυναίκες ιδίως) για να κάνουμε παιδια;

Θα ήθελα να ειχα φίλους, να ειχα ανθρώπους που να πιστεύουν σε εμένα, να είχα μια όμορφη και αρμονική σχέση, να είχα δουλειά, να έβγαινα απο την αφάνεια. Θα ήθελα να με εκτιμούσαν οι άνθρωποι. Νιώθω μόνη. Δεν εχω έναν άνθρωπο να μιλήσω και οταν το συνειδητοποιω, νιωθω ακομα πιο μόνη. Στείλτε μου μια αγκαλιά γιατι με εχουν πιασει τα κλάματα :'(

Εν συντομία... Μου αρέσει μια από την δουλειά, απλά είμαι καινουριος και δεν ξέρω πως να κάνω κίνηση!

που προκαλεί η θύμηση τουκαι η έλλειψη του...

Στα 27 είμαι ήδη μεγάλη;; πρέπει να παντρευτώ σιγά σιγά η όχι;;Νιώθω πολύ μικρή ακομαααα

3κει που ήμουνα ζούσα καταστάσεις τραγικές. Ήμουνα κλεισμένη στο σπίτι με τις 2 φίλες που είχα υπήρχε απόσταση οπότε. Ήταν δύσκολο να βρεθούμε την μια ή μάνα μου την κατεκρινε και δεν ήθελε. Να βγαίνω μαζί της και στο τέλος μαλωσαμε αλλά για προσωπικούς λόγους.. Δε μ άφηνε να καπνίζω κ με μαλωνε συνέχεια και είχα καταντήσει να πηγαίνω σε ξένη πολυκατοικία για να κάνω ένα τσιγάρο και να πλένω το στόμα μου για να μην μύρισε το τσιγάρο και γίνει φασαρία στο σπίτι. Με στηρίζει οικονομικά και δε μ αφήνει να δουλέψω σε άλλο τομέα εκτός απ αυτό που σπουδάζω!!!! Δε καταλαβαίνει τίποτα. Κ όταν έδινα πανελλληνιες την παρακαλά γα να φύγει απ το σπίτι να ησυχάσω και με έλεγε δεν ενοχλώ. Τώρα είμαι 2 χρόνια σε μια ξένη πόλη και έχω ζοριστεί πάρα πολύ στο κομμάτι των γνωριμιών. Σε βαθμό αηδίας. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δε ξέρω που να πάω. Μπορείτε να μου προτείνετε μια λύση να γνωρίσω κόσμο της προκοπής? Έχω ζοριστεί αφάνταστα και χω κόψει με τα παλιά. Είμαι σε απελπιστική κατασταση.ειμαι 20 χρονων χω σε ένα σπίτι που δε μαρεσει και το κυριότερο δεν έχω κανένα φίλο. Καμία συντροφιά. Κανένα να ρθει στο σπίτι μου να κοιμηθεί μαζί ή να πάω στο σπίτι μιας φίλης μου. Πολλές φορές βλέπω συνθήματα στους τοίχους από ονόματα ζευγαριών κ λέω γω έφτασα 20 χρόνων και κανένας δεν έχει γράψει σύνθημα για μένα ούτε μου έχει φέρει λουλούδια. Ούτε με έχει αγαπήσει.

Διότι εγώ έχω πάψει να πιστεύω πως υπάρχει...

Το έχω ξαναγράψει εδώ και θα το ξαναγράψω. Περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν στο να σε βοηθήσει κάποιος άγνωστος παρά κάποιος γνωστός. Νόμος. Και σε αυτή τη φάση της ζωής μου φάνηκε πιο πολύ από ποτέ. Είχα τοποθετηθεί μέσω προγράμματος σε μια υπηρεσία και η υπεύθυνη εκεί (ενώ δεν με ήξερε) μου συμπεριφέρθηκε τόσο καλά σαν να ήμουν συγγενής της, ενώ τώρα που άλλαξα υπηρεσία και έχω υπεύθυνη μια γνωστή μου , μου συμπεριφέρεται σαν σκλάβα. Δεν θα γυρίσει όμως ο τροχός?

Αν και μ αρέσει η ιδέα του να γινω πατέρας, διερωτωμαι αν θα αξιζε να το κάνω με μια κοπέλα για την οποία θα ήμουν απλά ένας αριθμός που στο μόνο που θα διαφέρε και θα ξεχωρίζε από τους υπόλοιπους θα ήταν η προθυμία να αναλάβω γονικά καθήκοντα. Ισως τελικά να ειναι καλύτερα μόνος και ελευθερος.