ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι ενάμιση χρόνο χωρίς σχέση. Στον ενάμιση αυτόν χρόνο έχω μιλήσει με άτομα, υπήρξαν φλερτ και είχα βγει ένα ραντεβού, αλλά τίποτα σοβαρό. Είμαι σχεδόν 30 και θα ήθελα να έχω μια σχέση. Όχι απαραίτητα γάμο και παιδιά ,αλλά έναν άνθρωπο να είναι εκεί για εμένα και να περνάμε όμορφα. Να πηγαίνουμε ταξίδια , να κάνουμε βόλτες και να φροντίζει ο ένας τον άλλον. Από αυτά που μου έχουν τύχει έχω απογοητευτεί. Έχω μιλήσει και με μικρότερους,αλλά και με μεγαλύτερους άνδρες και άκρη δεν έχω βγάλει . Δεν κυλάει τίποτα φυσικά χωρίς κόπο, ώστε να εξελιχθεί μια σχέση. Δεν θέλουν καν να δώσουν μια ευκαιρία και όσο πάει. Άνδρες που θέλουν μόνο κάτι ερωτικό και έξω από την πόρτα λες και είμαι ένα κομμάτι κρέας χωρίς συναισθήματα. Που στέλνουν μήνες μηνύματα και βιντεάκια, ώστε να το οδηγήσουν εκεί και μόλις βαρεθούν θα πάνε στην επόμενη , αφού θέλουν μόνο περιστασιακά πράγματα. Και ποια είμαι εγώ να τους αλλάξω το σκεπτικό και τον τρόπο ζωή τους ? Που φοβούνται να μην δεθούν και νιώσουν τίποτα....Άλλοι πάλι που ακολουθούν χίλιες δυο γυναίκες στα μέσα και να πατάνε λαϊκ σε κάθε θηλυκό. Άλλοι που για να βγείτε δεύτερο ραντεβού πρέπει να τους παρακαλάς και τους έχουν τύχει όλο αναποδιές. Θα μου πείτε κάνεις από αυτούς δεν σε ήθελε πραγματικά . Εμένα η ψυχολογία μου έχει πέσει και όσο προσπαθώ να έχω μια όμορφη καθημερινότητα και να μην εξαρτάται η ευτυχία μου από μια σχέση κτλ νιώθω ότι κάτι μου λείπει. Νιώθω ότι δεν ζω και περνούν τα χρόνια έτσι. Δεν κάνω ταξίδια όσα θα ήθελα κτλ Έχω δύο φίλες που θα βγω κτλ. Έχω κολλήσει να μιλάω με εναν τύπο αρκετά μεγαλύτερο μου που θέλει μόνο κάτι ερωτικό, αλλά εγώ με το μιλάμε νιώθω ότι έχω κάποιον και καλά που μου κρατάει παρέα κτλ Και ενώ εγώ ξέρω ότι θα πληγωθώ δεν μπορώ να πω τέρμα και να σεβαστώ τον εαυτό μου, να πω ότι αξίζω να με θέλουν ολόκληρη και όχι μόνο στο κρεβάτι. Θα μου πείτε γιατί? Θα πω ότι νιώθω μόνη μου και ένα μήνυμα του μου φτιάχνει την διάθεση μου . Ναι θα ήθελα σε αυτήν την ηλικία να είχα βρει τον άνθρωπο μου. Νιώθω ότι έχω κουραστεί ψυχολογικά από όλα αυτά. Νιώθω ότι δεν δίνω αρκετή αξία στον εαυτό μου ,όταν μιλάω με ένα άτομο το οποίο δεν θέλει τίποτα από εμένα και μου πρότεινε να έχουμε ελεύθερη σχέση . Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει συναισθήματα ? Θέλω να είμαι καλά και χωρίς σχέση στην ζωή μου και χωρίς να έχω κάποιο φλερτ ή να μιλάω με κάποιον άνδρα . Αλλά βλέπω την ψυχολογία μου πεσμένη , νιώθω ότι με έχει φάει η ρουτίνα. Είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι ? Δεν μπορώ να βρω τρόπους να νιώθω καλά έχοντας την καθημερινότητα μου ( δουλειά , φίλες και καμιά έξοδος) χωρίς να αισθάνομαι ότι κάτι μου λείπει. Ούτε ξέρω πως να ξεκόψω από τον τύπο που δεν θέλει σχέση και να πω στο εαυτό μου ότι δεν σου αξίζει αυτό, αφού μιλάμε καιρό και έχω εθιστεί. Νιώθω ότι δεν αγαπώ αρκετά τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο. Το αίσθημα της μοναξιάς μου υπερνικά το ποσό αξία δίνω στον εαυτό μου. Δεν μπορώ να πω στον εαυτό μου καλύτερα μόνη σου παρά με κάποιον που θέλει να περνάει καλά και σύντομα θα βρει τον επόμενο στόχο του. Μετά από όλα αυτά δεν έχω διάθεση και για καινούργιες γνωριμίες. Θέλω να γίνω η γυναίκα που ξέρει την αξία της και όποιος άντρας θέλει να σταθεί δίπλα της να σταθεί, αλλιώς να της αδειάσει την γωνιά. Ούτε να παρακαλάω θέλω ούτε θέλω η διάθεση μου να εξαρτάται από κανέναν άνδρα. Να περνάω καλά μόνη μου και με την καθημερινότητα του θέλω. Έχω την δουλειά μου , έχω δύο φίλες που θα βγω βόλτες και θα πάμε καμιά εκδρομή. Προσπαθώ να κάνω γυμναστική στο σπίτι. Παλιά πήγαινα και χορό. Τι άλλο μπορώ να εντάξω στην καθημερινότητα μου, ώστε η ψυχολογία που να ανέβει ? Είναι φυσιολογικό να αισθάνομαι έτσι ?