Ήταν το θέμα του έργου που σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή;
Το θέμα των Δαιμονισμένων, από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, είναι επίκαιρο και με πολλές αντιστοιχίες με τα ερωτηματικά που θέτει η εποχή μας. Η φράση του Γκράμσκι «το παλιό αργεί να πεθάνει και το καινούργιο αργεί να γεννηθεί, ζούμε την εποχή των τεράτων» συνοψίζει το έργο.
Τι αντιπροσωπεύει για εσάς το παλιό και τι το καινούργιο;
Το καινούργιο είναι πράξη με αιτία. Καλύπτει το κενό που άφησε ό,τι χάθηκε. Ελπίζω σ' αυτό που έρχεται. Η ζωή δημιουργεί τις αιτίες και η τέχνη τις επισημαίνει ή απαντά. Το αύριο θα είναι καλύτερο απ' το χθες. Όταν σβήσουν και οι τελευταίοι απόηχοι της χαζοχαρούμενης προηγούμενης εικοσαετίας, θα ακουστεί ένας τίμιος, καθαρός λόγος, χωρίς προκαταλήψεις και ιδιοτέλειες.
Πώς δικαιολογείτε το ότι στην Αθήνα της κρίσης οι σκηνές πληθαίνουν;
Το πλήθος των σκηνών είναι το άθροισμα μιας κραυγής και μιας παθολογίας. Η κραυγή προέρχεται από το πλήθος των ανεξάρτητων φωνών που θέλει να εκφραστεί και οι αιθουσάρχες το απαγορεύουν επιβάλλοντας υψηλά μισθώματα. Οδηγούμαστε σ' ένα ιδιότυπο «χαράτσι». Κάποιοι εκμεταλλεύονται την προηγούμενη γενιά των πατεράδων που μάζευε το εύκολο χρήμα. Μια γενιά μαζεύει και μια γενιά ξοδεύει, για να έχει καύσιμα το άρμα του λαθραίου εμπόρου, γιατί οι περισσότεροι θεατρικοί χώροι είναι «λαθραίοι» (αισθητικά, νομικά, διαχειριστικά).
Είναι τόλμημα το «άνοιγμα» ενός καινούργιου χώρου;
Είναι ελπίδα. Άρνηση να συμβιβαστείς με την πραγματικότητα όπως σ' την προσφέρουν. Ευθύνη να αρθρώσεις τον λόγο σου με όποιο κόστος. Εμπιστοσύνη σ' αυτούς με τους οποίους μοιράζεσαι την αισιοδοξία σου για ένα διαφορετικό θέατρο. Τίποτα δεν θα γινόταν πραγματικότητα χωρίς τον αγνό έρωτα ενός παθιασμένου θεατρόφιλου, του Δημήτρη Οικονομίδη, που ανέλαβε ν' αναστήσει τον χώρο ανακατασκευάζοντάς τον αλλά και αναλαμβάνοντας την παραγωγή των θεαμάτων.
Ποιο είναι το μεγάλο σας όπλο στην παράσταση;
Οι ερμηνείες των ηθοποιών. Από την επιλογή της σύνθεσης του θιάσου πίστευα σ' αυτό που δείχνει το αποτέλεσμα. Δώδεκα συγκλονιστικές ερμηνείες των ντοστογιεφσκικών ηρώων, και δεν είναι επιπόλαιος ή βιαστικός ο χαρακτηρισμός μου. Τους ευχαριστώ.
