Τυφλός Πιονιέρος, 1962
Ο Αντάνας Σούτκους, γεννηθείς το 1939, σπούδασε δημοσιογραφία στο πανεπιστήμιο του Βίλνιους στα τέλη της δεκαετίας του 1950, πριν απογοητευθεί από τους περιορισμούς του υπό σοβιετικού ελέγχου τύπου. Ξεκίνησε λοιπόν να τραβάει φωτογραφίες αντί της σύνταξης κειμένων, και σύντομα υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Λιθουανικής Ενώσεως Φωτογράφων Τέχνης.
Οι ιππότες του Σαλάκας, 1979
Ο Σούτκους εστίασε στους συνηθισμένους ανθρώπους που ζούσαν μια καθημερινή, απλή ζωή, και όχι στους πολίτες-πρότυπα που προωθούσε η σοβιετική προπαγάνδα. Συχνά φωτογράφιζε παιδιά και νεολαία, και είναι γνωστός περισσότερο για την δια βίου μελέτη του με τίτλο Οι Άνθρωποι της Λιθουανίας.
Οι πρώτοι Λιθουανοί μηχανόβιοι, 1974
Όταν ξεκίνησε να χρησιμοποιεί φωτογραφική μηχανή υπήρχαν ελάχιστοι ανεξάρτητοι φωτογράφοι τεκμηρίωσης οι οποίοι να μην απασχολούνται από την κυβέρνηση. Ο Σούτκους στράφηκε στους συγγραφείς και τους κινηματογραφιστές και δηλώνει ότι εμπνεύσθηκε από το έργο των Φραντς Κάφκα, Ζαν Πωλ Σαρτρ, Έρνεστ Χέμινγουαιη και Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.
Στην Βαλτική, Τζιρουλιάι, 1972
Οι περισσότερες από τις εικόνες του Σούτκους απαθανατίσθηκαν στις δεκαετιες 1960 και 1970, καταγράφοντας πτυχές της προβληματικής σχέσης της χώρας με το σοβιετικό καθεστώς και την φτώχια που μάστιζε τον πληθυσμό την περίοδο εκείνη.
Δρόμος σε χωριό, Τζουκίτζα, 1969
Το έργο του φωτογράφου παρουσιάζεται σε μία νέα εκδοχή της σημαντικής του έκθεσης Νοσταλγία για τα ξυπόλητα πόδια, που εκτίθεται στο Κέντρο Φωτογραφίας Αδελφοί Λυμιέρ στην Μόσχα. Συμπεριλαμβάνει ακυκλοφόρητες εικονες που είχε τραβήξει την δεκαετία του 1950, μία περίοδο όπου οι εκτοπίσεις των σοβιετικών είχαν ως αποτέλεσμα να εξοριστούν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες σε καταναγκαστικούς οικισμούς στην Σοβιετική Ένωση, ενώ επίσης χιλιάδες έγιναν πολιτικοί κρατούμενοι.
Το ποδήλατο του πατέρα, 1969
Η Λιθουανή κριτικός και ιστορικός τέχνης Μαργκαρίτα Ματουλίτε έχει περιγράψει το έργο του Σούτκους ως "επικό ποίημα, συναρμολογημένο από θραύσματα της καθημερινής ζωής". Το 2003 στον φωτογράφο απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο της Λιθουανίας για τον Πολιτισμό και την Τέχνη.
Σχολείο για τυφλά παιδιά , 1962
Αναφερόμενος στο έργο του και την αγάπη του να φωτογραφίζει παιδιά, ο Σούτκους είχε πει πως "πρέπει κανείς να αγαπά τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίζει". Όταν παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά μία εκδοχή της έκθεσης Νοσταλγία για τα ξυπόλητα πόδια, το 1996, είχε δηλώσει: "Ας είναι αυτή η πρώτη έκθεση μου ο φόρος τιμής που αποτίω στο περιβάλλον και την εποχή της παιδικής μου ηλικίας...Ευλογημένα είναι τα χρόνια του ξυπόλητου παιδιού.".
Παιχνίδια στο Βίλνιους , 1974
Οι φωτογραφίες του Σούτκους εκτίθενται στο Κέντρο Φωτογραφίας Αδελφοί Λυμιέρ της Μόσχας μέχρι τις 29 Μαΐου.
