Το φωτογραφικό project του Ηλία Δούλη, Parabyss: A Nurtured Nature, «ένα εγκώμιο, ή ίσως μια ελεγεία, για έναν κρυμμένο παράδεισο μες στην άβυσσο της ανδρικής ευαισθησίας», όπως το περιγράφει ο ίδιος, φιλοξενήθηκε μεταξύ άλλων στην online έκδοση του Dazed And Confused, αλλά και στα έντυπα Aesthetica και Pacific Dissent. Το ανδρικό σώμα πιο εύθραυστο και πιο έντεχνο από πότε, τοποθετείται από τον καλλιτέχνη στα Λιμανάκια, τα οποία παρουσιάζονται ως ένας τόπος μυστικιστικός και ιερός, ως ένα καταφύγιο για το γυμνό κορμί που ταλανίζεται από τα ίδια του τα πάθη. Στο έργο του υπάρχουν αναφορές στην ελληνική μυθολογία. Το σώμα λειτουργεί ως γλυπτό.
Ο Ηλίας Δούλης, που θεωρεί τον εαυτό του «Αθηναίο ποιητή» και όχι φωτογράφο, μετακόμισε στην Αγγλία, όπου και σπούδασε Κινηματογράφο και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο του Γούλβερχάμπτον τμήμα. Πέρα από τις δύο φωτογραφικές του ιστορίες, το Parabyss: A Nurtured Nature αλλά και το Blossom Of Solitude που έλαβαν αναγνώριση σε διεθνή περιοδικά, παρουσίασε πέρσι στην έκθεση Civil Disobedience έναν μονόλογο, σε δική του σκηνοθεσία και γραφή, το οποίο αποτελεί και τη βάση για την πρώτη του ταινία, η οποία πια βρίσκεται στο τελικό στάδιο παραγωγής.
Οι ιστορίες μου δεν κατασκευάζονται στο μυαλό, αλλά ξεπηδούν από τα σώματα, τις τρίχες τους, τις καμπύλες, το φυσικό τοπίο με τις δικές του γραμμές και τα δικά του αυλάκια.
«Έχοντας ως εφόδιο τις σπουδές μου στον κινηματογράφο και δη τη κινηματογραφία, πάντα μ' έλκυε η φωτογραφία ως μέσο αποτύπωσης συναισθημάτων και ιδεολογιών. Ένιωθα να με κυριεύει η σαγήνη έργων που δεν θα βρίσκαμε σε ακαδημαϊκές συλλογές. Νιώθω πως η φωτογραφία, τουλάχιστον η δική μου, είναι αυτοδίδακτη όπως και οι πόθοι μου», λέει ο νεαρός καλλιτέχνης που έπιασε πρώτη φορά φωτογραφική κάμερα στα χέρια του, λίγο πριν το τέλος των σπουδών του στην κινηματογραφία, «Αισθήσεις, λοιπόν, που ως τότε κατέγραφα στο χαρτί, κατάφερα να τις διατηρήσω ακέραιες και ζωντανές μέσω της φωτογραφίας. Χάρη στην ενασχόληση μου με τη φωτογραφία, καθώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου φωτογράφο, διαπίστωσα πως, μέσω της φωτογραφίας κλέβεις μια στιγμή απ' τη λήθη, ενώ στην ποίηση την ανασύρεις απ' αυτήν. Αυτό το βρίσκω συναρπαστικό».
Η ποίηση που τόσο λατρεύει να υπηρετεί ο Δούλης, ενυπάρχει στο φωτογραφικό του έργο. Τα γυμνά του διηγούνται τις ιστορίες τους στο φακό. «Ως ύψιστη μορφή τέχνης, αναγνωρίζω την Ποίηση. Σ’ αυτήν χρωστάνε όλες οι άλλες. Σ’ αυτήν χρωστάω κι εγώ που υπάρχω εξαιτίας της τροφοδότρας δύναμης που λαμβάνω όταν διαβάζω κάποιο ποίημα του Χριστιανόπουλου, της Πολυδούρη, ή όταν γράφω ένα στιχάκι για έναν γλάρο που είδα τυχαία εκείνη τη στιγμή να ξαποσταίνει σε μια γέφυρα του Τάμεση. Η Ποίηση είναι το καταφύγιο μου και μόνο σ’ αυτήν δεν νιώθω να υστερώ. Φωτογράφος, Σκηνοθέτης, Συγγραφέας, όλα είναι προσωνύμια. Κάθε έργο μου είναι στην ουσία του ένα ποίημα: φωτογραφικό ποίημα, συγγραφικό, κακότεχνο, βλαβερό ή ωραίο».
Πώς ένιωσε όταν είδε τη δουλειά του να διασχίζει τον Ατλαντικό; «Στην επιτυχία του Parabyss θα λειτούργησε θετικά το ότι διατηρεί μια ταυτότητα, την ελληνική, με τα λευκά βράχια και τη γαλάζια θάλασσα, αλλά και τους ξεκούραστους Κούρους. Μυθολογικές προεκτάσεις φανερώνονται στο έργο μου και λόγω της παρουσίας της Σειρήνας που περιμένει τους ναυαγούς της. Το έργο μου δείχνει πως είναι ένα τέρας ο έρωτας, που πρόθυμα το αφήνουμε να μας κατασπαράξει. Γι’ αυτό το λόγο, επειδή δεν ψεύδεται, προβλήθηκε σ’ αυτό το βαθμό. Είμαι ευγνώμων σε όσους το αγκάλιασαν και κρατώ βαθιά μέσα μου την συγκίνηση όταν είδα τις φωτογραφίες μου τυπωμένες στο περιοδικό Aesthetica που μπορούσες να βρεις, μεταξύ άλλων, στην Tate Modern και το BFI - μέρη που προηγουμένως επισκεπτόμουν και χάζευα με δέος. Όταν δε κυκλοφόρησε το έντυπο τεύχος του Pacific Dissent κι είδα πως οι φωτογραφίες μου πέρασαν τον Ατλαντικό ξανά, φίλησα το τεύχος και ξεκίνησα τα σχέδια για τα επόμενά μου βήματα».
Γιατί ένας νεαρός καλλιτέχνης, να επιλέξει την απεικόνιση του γυμνού ανδρικού σώματος στην πρώτη του επαφή με τη φωτογραφία; «Για μένα, όποιος καλλιτέχνης ρίχνει το βλέμμα του στο ανθρώπινο σώμα, προσπαθεί να αιχμαλωτίσει την γοητεία του. Στον φακό μου, προβάλλεται το σώμα πάσχον, ένα σώμα που αναπνέει κι ό,τι αναπνέει στη φύση, κάτι επιθυμεί. Ο λόγος που επικεντρώνομαι στο ανδρικό, με μόνη εξαίρεση τη σειρά Sheltered στην οποία υπάρχει και γυναικείο μοντέλο, είναι διότι το ανδρικό σώμα είναι αυτό που καλύπτει τις ορέξεις μου, τυλίγοντας με τους μυς του την ανασφάλειά μου. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται και το δικό μου κορμί μέσα από το κύριο alter ego μου, τον Ηλία Σαπουντζάκη. Εκείνος, ως μούσα μου, στέκεται αντιμέτωπος με τον θεατή για να κριθεί αλλά και να κρίνει για τις χαμένες ελευθερίες του. Δεν υπήρξε καλλιτέχνης, δεν υπήρξε θεατής που να μην θαύμασε το γυμνό σώμα. Είτε πρόκειται για τον Ερμή του Πραξιτέλη, είτε για την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι. Οι ιστορίες μου δεν κατασκευάζονται στο μυαλό, αλλά ξεπηδούν από τα σώματα, τις τρίχες τους, τις καμπύλες, το φυσικό τοπίο με τις δικές του γραμμές και τα δικά του αυλάκια. Κάθε σώμα αντιπροσωπεύει ένα φοβισμένο alter ego μου και τη δική μου αδηφάγα ματιά για τον κόσμο. Το σώμα για μένα είναι εξίσου φθαρτό με τα βιώματα που το γερνάνε. Δεν είναι επαναστατικό, δεν τονίζει την σπουδαιότητα του. Είναι ευάλωτο στα βέλη των κοινωνικών νορμών και των επιβολών της πατριαρχίας. Ψάχνει για ένα καταφύγιο, έξω από τη πόλη, πέρα στη φύση, που είναι δεκτική σαν κάθε μάνα».
Ο Ηλίας Δούλης αυτό τον καιρό έχει αφοσιωθεί στην ολοκλήρωση της ταινία του, που έχει ημι-αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Παράλληλα, υπάρχει μια ποιητική συλλογή στα σκαριά, μια μικρού μήκους σχεδόν έτοιμη και τρία φωτογραφικά πρότζεκτ τολμηρότερα των πρώτων.
