Το 1967, ακριβώς μετά το Καλοκαίρι της Αγάπης (βλ. Summer of Love), η Atlantic εκδίδει το Flowering of the Hippies, ένα αφιέρωμα στους hippies του Σαν Φρανσίσκο. «Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο – το στοιχείο το οποίο θέλησα να τονίσω είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από τη μεσαία τάξη. Γεγονός που εξόργιζε πολλούς, μιας και το σωστό στο δικό τους μυαλό (γι" αυτά τα παιδιά) ήταν να σπουδάσουν, να βρουν μια καλή δουλειά και αργότερα ένα μεγάλο σπίτι στα προάστια όπου θα μπορούσαν επιτέλους... να πλυθούν και να ξυριστούν» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Joe Samberg (συγγραφέας του αφιερώματος). Ο Joe Samberg ο οποίος υπήρξε και ο ίδιος «παιδί των λουλουδιών».
Όταν το 1965 η κοπέλα του χάνει τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα, εγκαταλείπει τον Σαν Φρανσίσκο σε μια προσπάθεια να αφήσει πίσω ό,τι τον συνέδεε με την παλιά του ζωή. Και τότε έρχεται η αρρώστια της μητέρας του, την οποία χάνει επίσης – μετά από λίγο καιρό. «Ένιωθα να βυθίζομαι. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ με τίποτα. Δεν υπήρχε καμία σχολή ικανή να διατηρήσει το ενδιαφέρον μου. Έμοιαζαν όλα μάταια».
Όταν έφτασαν στο Μπέρκλεϊ, oι hippies ήταν παντού – στέκονταν σε κάθε γωνία, έκαναν ουρές σε κάθε λεωφόρο.
Κάπως έτσι αφήνει για πάντα το Emerson College και μετακομίζει από τη Βοστώνη στο Μανχάταν, όπου και αρχίζει να εργάζεται σ" ένα φωτογραφείο. Συχνάζει στο Χάρλεμ, παρακολουθεί live με μανία (James Brown στο Apollo Theatre κ.ά.), βολτάρει στο East Village και συναναστρέφεται τον κύκλο του Warhol. «Θρηνούσα. Αυτό μου συνέβαινε. Ήμουν όμως πολύ νέος για να το συνειδητοποιήσω. Ήθελα απεγνωσμένα να ξανανιώσω όμορφα».
Κάποια στιγμή, το σκάει απ" όλα και ξεκινάει ένα road trip στο άγνωστο παρέα με τον αδερφό του Frank. Μετά από αρκετές περιπέτειες και μπλεξίματα με την αστυνομία, βρίσκονται να διασχίζουν ένα απίστευτο μέρος, με καμπύλες που θύμιζαν γυναικείο σώμα. «Δεν μπορεί, σκέφτηκα, βγήκαμε από τον δρόμο μας και βρεθήκαμε ξαφνικά στον Παράδεισο».
Όταν έφτασαν στο Μπέρκλεϊ, oι hippies ήταν παντού – στέκονταν σε κάθε γωνία, έκαναν ουρές σε κάθε λεωφόρο. «Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι παρόμοιο. Και τότε ήταν που ένιωσα ότι είμαστε πολλοί και ότι κατά κάποιο τρόπο εξαπλωνόμαστε και ότι ίσως σε λίγο καιρό να μη χρειάζεται να φοβόμαστε. Γιατί ακόμα και στη Νέα Υόρκη ήταν άπειρες οι φορές που με προσέβαλαν, που με έφτυσαν, που με χτύπησαν», λέει ο Samberg.
Ο Samberg, λοιπόν, βρέθηκε ξαφνικά σ" ένα μέρος το οποίο αρχικά τον εξίταρε και εν συνεχεία, τον ενέπνευσε να αποτυπώσει την χαοτική ομορφιά του. «Δεν είχα άλλα ρούχα από αυτά που φορούσα. Έτρωγα σπάνια. Όποτε είχα χρήματα, οι προτεραιότητές μου ήταν τα ναρκωτικά, οι ταινίες και τέλος το φαγητό».
Στις φωτογραφίες του Samberg θα διακρίνεις δεκάδες μικρά παιδιά υπό την επήρεια ναρκωτικών. Μικρά παιδιά στα οποία κάποιος, κάποτε είπε: «Δεν χρειάζεται να πας σε κανένα σχολείο. Ό,τι πρέπει να μάθεις, θα το μάθεις εδώ. Στον δρόμο».
«Μέχρι που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν τα ναρκωτικά. Δεν υπήρχε καμία ιδεολογία, καμία άποψη πίσω από όλο αυτό πια. Είχαν μετατραπεί σε νιχιλιστές. Ηδονιστές. Αυτό όμως δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την επανάσταση την οποία έφεραν».
Πηγή: Τhe Atlantic
