«Η ιστορία μου ξεκινά από 4 ετών», λέει στο LIFO.gr ο αστροφωτογράφος Γιώργος Καραμποτάκης που είναι είναι 27 ετών, από τον Βόλο. «Η μητέρα μου, για να με κάνει να ξεχνιέμαι στο σπίτι και να ηρεμώ, μού αγόρασε ένα τεράστιο βιβλίο: Το Ο Άτλας του Διαστήματος. Σοβαρό βιβλίο για τα δεδομένα της ηλικίας μου γεμάτο τρομερές εικόνες από πλανήτες, κομήτες, γαλαξίες - σκέτη μαγεία. Μέχρι να φτάσω να τα ζήσω από κοντά θα περάσουν 20 χρόνια, όταν δηλαδή έκανα το μεγάλο βήμα να αγοράσω την Nikon d3100, μια απλή dslr που έγινε η προεξοχή του εαυτού μου την νύχτα. Αν και αυτή δεν έχει πολλές δυνατότητες και εγώ περιορισμένο χρόνο για να αφιερώσω, έζησα, ζω, και ελπίζω να ζήσω ξανά αυτά που είδα.»
Σήμερα παρουσιάζει στο LIFO.gr τις πρόσφατες, εντυπωσιακές φωτογραφίες του στις οποιες έχει δώσει τον τίτλο «Ανθρωποαστέρια». Εξηγεί:
«Λόγω της δουλειάς μου γνώρισα πολλούς ανθρώπους που ήταν σαν να είναι σύμπαντα από μόνοι τους. Άλλοι ήταν αστέρια φωτεινά, άλλοι αστέρια νέα ή και πριν το σβήσιμο τους, άλλοι μετατράπηκαν από αστέρια σε νεφελώματα. Γνώρισα ανθρώπους κομήτες που περιφέρονταν μόνοι, παγωμένοι, ανθρώπους δορυφόρους που γυρνούν γύρω από το αστέρι τους χωρίς να μπορούν να διαφύγουν, ανθρώπους μαύρες τρύπες που απορροφούν κάθε σπιθαμή φωτός και το μετατρέπουν σε σκοτάδι, ανθρώπους κόκκινους γίγαντες που σπαταλούν μέχρι το τέλος την ίδια τους ενέργεια χωρίς να σκέφτονται το μετά, - κάθε μορφή διαστρικής ύλης κινούμενης και ενωμένης από μια μορφή αέναης ενέργειας.
Μοιάζουμε πολύ στα αστέρια μόνο που αυτά έχουν μια διαφορά: Δεν έχουν κακία μέσα τους, δεν ευχαριστιούνται με την εξουσία και την δύναμη, ζούνε σε αρμονία στην τυχαιότητα των φυσικών νόμων χωρίς να τους διαταράξουν και χωρίς να χαλάνε την ισορροπία της προσομοίωσης της οποίας ζούμε.»
«Τι βγήκε τελικά από αυτό;» λέει ο Καραμποτάκης. «Αγάπησα πιο πολύ τα αστέρια από τους ανθρώπους, πήρα στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα - μικρές στιγμές χρονικά αλλά τεράστιες ψυχικά. Εις το επανιδείν λέω λοιπόν στα αστέρια μου όποτε και εάν είναι αυτό. Κρυφτείτε πίσω από τον ήλιο, μέχρι ο μεγάλος κυνηγός να πιάσει στη δύση τις όμορφες αδερφές που πάντα θα του ξεφεύγουν...»
