Πέθανε ο σκηνοθέτης Δήμος Θέος

Πέθανε ο σκηνοθέτης Δήμος Θέος Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
0

Πέθανε σε ηλικία 83 ετών ο Δήμος Θέος, ο γνωστός και βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. 

Η κηδεία του σκηνοθέτη θα γίνει στο στο νεκροταφείο του Βύρωνα στις 12:30 το μεσημέρι.

Ο Δήμος Θέος είχε γεννηθεί το 1935 στην Καρδίτσα. Στην Αθήνα ήρθε το 1953.

Ως χειρώνακτας βρέθηκε να εργάζεται ως βαφέας σκηνικών στο θέατρο «Ακροπόλ» ενώ στη συνέχεια εργάστηκε στο κινηματογραφικό συνεργείο του σκηνοθέτη και παραγωγού Τζανή Αλιφέρη και για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε ταινίες του εμπορικού κινηματογράφου.

Το 1967, πριν από την δικτατορία της 21ης Απριλίου, ο Θέος ξεκίνησε να σκηνοθετεί την πρώτη ταινία του μεγάλου μήκους, το Κιέριον.

Για την ταινία αυτή είχε κερδίσει εξ ημισείας το βραβείο καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας και το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο 15ο Φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου ενώ ήταν και η πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Ο Δήμος Θέος υπήρξε μια μοναδική περίπτωση στο χώρο του ελληνικού σινεμά καθώς με ελάχιστες ταινίες στο ενεργητικό του -Κιέριον, Διαδικασία, Καπετάν Μεϊτάνος, Ελεάτης Ξένος- κατάφερε να συγκροτήσει ένα σώμα έργου συνεκτικό και συνεπές. Πρωτοπόρος και αιρετικός, υπηρέτησε εξ' αρχής ένα σινεμά δοκιμιακό, ερχόμενος σε ρήξη τόσο με το κυρίαρχο μοντέλο παραγωγής ταινιών, όσο και με τις κυρίαρχες ιδεολογίες της μεταπολίτευσης.

Οι ταινίες του 


Εκατό ώρες του Μάη (1963)
Η ταινία Εκατό ώρες του Μάη αποτολμά μια αντικειμενική επισκόπηση των πολιτικών γεγονότων στην Ελλάδα κατά την τελευταία πενταετία με αφετηρία και άξονα αναφοράς τη δολοφονία του βουλευτή Πειραιώς Γρηγόρη Λαμπράκη. Στα μεταπολεμικά χρόνια ο ελληνικός λαός προχώρησε αγωνιστικά, απαιτώντας την δικαίωσή του, κοινωνική, πολιτική, κ.λπ. Η ιστορία της μικρής αυτής ταινίας είναι η ιστορία της πορείας προς τη Δημοκρατία.

Κιέριον (1968)
Ένας δημοσιογράφος κατηγορείται για τη δολοφονία ενός Αμερικανού συναδέλφου του που διερευνούσε τον ρόλο των καρτέλ πετρελαίου στη Μέση Ανατολή. Παρόλο που αθωώνεται, θέλει να ξεσκεπάσει τους πραγματικούς ενόχους. Μάταια όμως. Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών και του παρακράτους αποδεικνύεται πιο περίπλοκος και πιο ισχυρός από τον ίδιο.
Το Κιέριον παραμένει μια σημαδιακή ταινία για το ελληνικό σινεμά τόσο για το μοντέλο παραγωγής της -είναι ένα σινεμά ανεξάρτητο –αλλά και για τη θεματική και τη φόρμα της – είναι ένα πολιτικό σινεμά της αμφισβήτησης. Παράλληλα είναι μια ταινία προάγγελος τους Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου



Διαδικασία (1976)
Δοκίμιο πάνω στη μυθοπλασία-ιστορία, βασισμένο σε μια παραλλαγή του μύθου της Αντιγόνης. Σε κάποιο νησία-ποικία της Μινωικής Κρήτης που λέγεται Λυκαβηττός, οι πρεσβευτές της μητρικής πόλης εισηγούνται ένα νέο αρδευτικό σύστημα με το οποίο αλλάζει ριζικά το σύστημα παραγωγής.

Καπετάν Μεϊντάνος (1987)
Η ταινία αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα περνώντας από το πραγματικό στο ιστορικό και το φανταστικό. Ένας πρώην διπλωμάτης συγκεντρώνει υλικό για ένα βιβλίο που γράφει για τη ζωή του καπετάν Μεϊντάνου, ενός φιλόδοξου ανθρώπου που έζησε τον 17ο αιώνα, πρώτα ως κλέφτης εναντίον των Τούρκων και στη συνέχεια ως αρχηγός άτακτων στρατευμάτων υπό την διοίκηση των Τούρκων. Οι περιπέτειες του ήρωα εκτυλίσσονται γύρω από το κεντρικό θέμα, όπως τα «μυστήρια» γύρω από μια ιερή εικόνα, την οποία βλέπει ο διπλωμάτης σ' ένα μοναστήρι και που αποτελεί το κλειδί της ιστορίας. Η προσωπικότητα του καπετάν Μεϊντάνου, τα έργα και η ζωή του αποκαλύπτονται μέσα από τις ιστορίες που διηγούνταν οι καλόγεροι πολλά χρόνια αργότερα.

Ελεάτης Ξένος (1996)
Η ιστορία του Ελεάτη Ξένου έχει την πλοκή αστυνομικής ταινίας. Όμως, στο εσωτερικό της, αναπτύσσεται το θέμα της αγάπης, έτσι όπως αυτό το μοτίβο εκφράζεται στο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Η Ηanna Bluemart, φιλόλογος 24 χρόνων, φτάνει στην Αθήνα με σκοπό να «ανακαλύψει» τον πατέρα της. Αμέσως πληροφορείται πως αυτός που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας της έχει πεθάνει πριν τέσσερις ημέρες. Αρχίζει να ερευνά τις αιτίες του θανάτου και σιγά σιγά σχηματίζει το πορτρέτο ενός ποιητή (Ελεάτης Ξένος). Πιεζόμενη από ένα αρχέγονο αίτημα ταυτότητας, η Ηanna προσποιείται την κόρη του δολοφονημένου ποιητή. Η περιέργειά της, ωστόσο, να μάθει την αλήθεια είναι τόσο ισχυρή, που τελικά την παρασύρει στο θάνατο.

Culture
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λίγη από τη λάμψη της Κάλλας έρχεται στην Αθήνα

Culture / Λίγη από τη λάμψη της Κάλλας έρχεται στην Αθήνα

Το κοστούμια που δημιούργησε ο Ιταλός ενδυματολόγος Mάσιμο Καντίνι Παρίνι για να ντύσει την Αντζελίνα Τζολί ως Μαρία Κάλλας στην ταινία του Πάμπλο Λαραΐν σε μια αποκαλυπτική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η μαμά δεν είναι πια εδώ / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Η Mαμά Δεν Είναι Πια Εδώ / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Τρία σώματα, τρεις μηχανές εικόνας, τρεις στιγμές πριν από την οριστική παράδοση. Ο Connor Storrie στο πέρασμα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Met Gala, ο Clavicular στο κέντρο μιας Gen Z φαντασίωσης αρρενωπότητας που μετατρέπει την ομορφιά σε αλγόριθμο, και ο Pasolini στις φωτογραφίες του Dino Pedriali, όπου το γυμνό σώμα κοιτάζεται πια με τη γνώση του μετά. Μια σκοτεινή ΟΑΣΗ για την επιθυμία, τη φήμη, το αρχείο και το βλέμμα που δεν ξέρει πάντα πότε να σταματήσει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Από πού είσαι πραγματικά; / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Από πού είσαι πραγματικά; / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Τι κοινό μπορεί να έχουν η Κάιλι Μινόγκ που χορεύει εξαντλημένη μετά το Met Gala, η Κέιτ Μπλάνσετ και μια τίγρη μέσα σ’ ένα σούπερ μάρκετ, ο Jonathan Anderson με τα πουκάμισα που έπνιξαν τόσα αγόρια, η Donatella Versace με τακούνια και η Jan Morris που ταξίδεψε παντού για να φτάσει στην καλοσύνη;
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

ΟΑΣΗ / 12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

Από την Christine Keeler και τη Monica Lewinsky μέχρι τη Lee Miller, τον George Michael και τη Janet Jackson, αυτές οι εικόνες δεν έμειναν επειδή ήταν «σκανδαλώδεις», αλλά επειδή συμπύκνωσαν ολόκληρες εποχές: εξουσία, έκθεση, επιθυμία, ντροπή και τη βία του δημόσιου βλέμματος.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Πολιτισμός / Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Με αφορμή τέσσερις νέες σκηνικές εκδοχές της μόνο στη Νέα Υόρκη μέσα στο 2026, η Αντιγόνη επιστρέφει ξανά στο τώρα ως το έργο που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλο τι συμβαίνει όταν η εξουσία χάνει το όριό της και ο κόσμος βγαίνει από τη θέση του.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Culture / Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν κοπάζει η φασαρία των Οσκαρ

Μετά την οσκαρική σεζόν, οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από τα σετ του Marty Supreme, του Bugonia και άλλων ταινιών στρέφουν το βλέμμα όχι στη λάμψη της έτοιμης εικόνας αλλά στον κόσμο που τη χτίζει.
THE LIFO TEAM
Γιώργος Μαρίνος: η πιο άγρια ντροπή της πίστας

Γιώργος Μαρίνος / Γιώργος Μαρίνος: Είσαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου!

Ο Πάνος Μιχαήλ γράφει για τον Γιώργο Μαρίνο ως τον άνθρωπο που ξεστόμισε «εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος» όταν η λέξη μπορούσε να σε τελειώσει. Η Ελλάδα τον έκανε θέαμα για να τον αντέξει. Εκείνος όμως ανέβηκε στην πίστα και δεν μίκρυνε.
THE LIFO TEAM