Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ρίγη στο άκουσμα ενός κομματιού
"Σε είδα να κλαίς" των Ex Humans. Δεν περίμενα τέτοιο συναίσθημα από punk συγκρότημα και δεν με εκπλήσει που και η υπόλοιπη δουλειά τους ήταν άψογη.
H πρώτη αφίσα τραγουδιστή/συγκροτήματος που κρέμασα στο δωμάτιο μου
Πάνω από το κρεβάτι μου υπήρχε μια τεράστια αφίσα των Stranglers.
Οι Stranglers μου ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί γιατί είχαν πλήκτρα. Ενα όργανο που παίζω και τα περισσότερα groups τότε δεν είχαν. Και φυσικά τα έπαιζε ο Dave Greenfield που οι ήχοι και τα σχήματα που έβγαζε και έπαιζε μου ακούγονταν εξωπραγματικά!
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό από την δεκαετία του ογδόντα
Πατήσια, Γκράβα, Πλατεία Κολιάτσου, Αμερικής, Καραμανλάκη, το studio στην Τελέστου. Πρόβες στον Υμητό με τους Ανυπόφορους και αργότερα σε ένα υπόγειο parking στη Δροσοπούλου με τους Split Image. Σοφίτα και Πλάτανος/Πλάκα, Τσαφ και Green Door/Εξάρχεια, Dragonfly και Happening/Ακαδημίας, Muswells/Ιμβρου, Χύμα/Μεσογείων, Σκιάχτρο/Φάληρο. Οι συναυλίες στο Sporting και αργότερα στο Ρόδον. Ποπ και ροκ, Απόηχοι/Αργύρης Ζήλος (respect).
Απόριψη, αντίδραση, αβεβαιότητα, no future.
Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα περήφανος που κάνω μουσική
Οταν σε μια ιδέα μου, προσθέθηκαν και άλλα όργανα και έγινε κομμάτι. Δεν θα έλεγα πως αισθάνθηκα ‘περήφανος’ αλλά σίγουρα μια ευχαρίστηση και ικανοποίηση.
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα τρακ πριν βγω στην σκηνή
Το 2008 στο ‘8 Δυτικά’ όταν ξαναβγήκα στη σκηνή με τους Split Image μετά από πάρα πολλά χρόνια. Ετρεμαν τα χέρια μου με αποτέλεσμα να κάνω αρκετά λάθη που ελπίζω να κατάλαβα μονάχα εγώ.
Το πρώτο μουσικό κομμάτι που μου άρεσε και δεν είχε καμία σχέση με την μουσική που δημιουργώ σήμερα
Παραδέχομαι πως στο παρελθόν είχα βάλει παρωπίδες και οτιδήποτε δεν είχε σχέση με τη μουσική που άκουγα και με αντιπροσώπευε το απέριπτα με τη μία, πραγμα που δεν είναι απαραίτητα και κακό. Αλλά για να απαντήσω στην ερώτηση, τα τελευταία χρόνια μου αρέσει αρκετά η δουλειά της Κρίστη Στασινοπούλου και του Στάθη Καλυβιώτη, a.k.a. Greekadelia.
Το πρώτο live μου
16 Απριλίου 1983 στη Μαράσλειο με το πρώτο μου group, τους ‘Ηλεκτρόλυση’ support στους Ανυπόφορους ! Θυμάμαι είχαμε παίξει και το Psycho killer των Talking heads. Εχω ακόμα την κασσέτα (στον σκληρό μου τώρα πια) και την ακούω που και που και γελάω.
H τελευταία φορά που ένας θαυμαστής/θαυμάστρια μου ξέφυγε εντελώς
Σε ένα live με τους Split Image το 1988, ανέβηκε ένας στη σκηνή την ώρα που παίζαμε και μου τράβηξε ένα μπουκέτο, έτσι στα καλά καθούμενα. Υποθέτω όμως πως δεν θα μπορούσα να τον αποκαλέσω θαυμαστή...
Η τελευταία φορά που εκνευρίστηκα με ένα σχόλιο που άκουσα για το είδος της μουσικής που κάνω
Οπως κάθε μορφή τέχνης, έτσι και η μουσική έπεται θετικών και αρνητικών σχολίων. Τα αρνητικά έχω μάθει να τα προσέχω και να τα σημειώνω χωρίς να τους επιτρέπω να με εκνευρίζουν, αλλά και εαν κάποιο με είχε εκνευρίσει στο παρελθόν δεν θα έδινα την ικανοποίηση σε αυτόν που το έγραψε να το αναφέρω εδω πέρα.
Η πρώτη ιδέα που μου ήρθε στο μυαλό για την τελευταία μου δουλειά
Το 7ιντσο που κυκλοφόρησα με τους Split Image (Time is not my friend ~ A Muse). Πως είναι οτι πιο σοβαρό έχω κάνει ως σήμερα, αλλά σίγουρα και για το επόμενο, το ίδιο θα πιστέψω.
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα ικανοποίηση σε ένα live ως θεατής
Τον Μάρτιο του ’14 όταν είδα τους Metro Decay στο Gagarin στο live που έγινε για την ενίσχυση της ταινίας/ντοκιμαντέρ ‘Εδω δεν υπάρχει άσυλο’ του Θανάση Γιαννόπουλου και του Μιχάλη Καφαντάρη. Μπορεί να ήταν οι μισοί αλλά μόνο που ακούστηκαν κομμάτια τους με ικανοποίησε. Τους Metro Decay των 80s τους θεωρώ το καλύτερο group που έχει περάσει από την Ελλάδα.
Ο τελευταίος δίσκος άλλου συγκροτήματος/τραγουδιστή που δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω
The Man from Managra – The Man from Managra. Ελπίζω σύντομα ο αγαπητός Coti K να μας προσφέρει και άλλα αριστουργήματα.
Ένα συλλεκτικό αντικείμενο που έχει να κάνει με την μουσική για το οποίο αισθάνομαι περήφανος
Τα αποκόματα εισητηρίων από live συγκροτημάτων που κατάφερα να δω και δεν υπάρχουν πια.
Ένα μουσικό κομμάτι που μου φέρνει στο μυαλό αμέσως τους γονείς μου
Οταν ήμουν 15 χρονών είχα πάει διακοπές με τους γονείς μου και η μόνη κασσέτα που είχα στο walkman και άκουγα όλη την ώρα ήταν το Desire των Tuxedomoon. Το είχα μάθει απ’έξω και όποτε το ακούω τώρα συχνά θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι με τους γονείς μου.
Ένας δίσκος που καθόρισε την εφηβεία μου
Το Pornography των Cure. Ο κος Robert Smith έχει πολλά να απαντήσει...
Ένα κομμάτι που μου φέρνει στο μυαλό μια ερωτική μου ιστορία
‘Your funeral my trial’ του Nick Cave and the bad seeds και τίποτα άλλο για αυτό.
Η τελευταία φορά που βούρκωσα στο άκουσμα ενός κομματιού
"Pas de Deux" από τον καρυοθραύστη του P. Tchaikovsky.
Ενα μουσικό κομμάτι μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση ή να στη χαλάσει και αντίστροφα μπορείς να φτιάξεις ή να χαλάσεις τη διάθεσή σου με ένα μουσικό κομμάτι.
Ο τρόπος που χτίζεται πάνω στη μονοτονία, γεμίζει και ξεδιπλώνεται αυτό το κομμάτι, πάντα με συγκινεί.
Αυτό το κομμάτι θέλω να παίζουν την ημέρα της κηδείας μου στο repeat
‘Darkness’ από Split Image. Ολα όσα θα θέλαμε να ξέρουμε για τα σκοτεινά μονοπάτια που μας περιμένουν.
Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται απο το προσωπικό αρχείο του Γιάννη Χαραλαμπίδη και δόθηκαν για αποκλειστική χρήση στο LIFO.gr
Ο Γιάννης Χαραλαμπίδης έπαιζε πλήκτρα με τους Ανυπόφορους έως τα τέλη του 1984 που σταμάτησαν. Μετά συνέχισε με τους Split Image όπου παίζει έως και σήμερα.
