Όταν ο Nick Drake πέθανε το 1974 από υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών, ήταν, για όλους όσους τον γνώριζαν, ένα τρομερό σοκ – αλλά όχι, ίσως, κάτι εντελώς απροσδόκητο. Ήταν μόλις 26 ετών. Είχε αφήσει τρία εξαίσια άλμπουμ, τα οποία, με αυστηρά εμπορικά κριτήρια, ήταν όλα αποτυχημένα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η ελεγειακή και μελαγχολική αύρα που διαπερνούσε τη μουσική του είχε αρχίσει να εκδηλώνεται αρχικά ως κατάθλιψη και στη συνέχεια, σε μια εποχή που αυτά τα πράγματα ήταν λιγότερο κατανοητά, ως πιθανή σχιζοφρένεια.
Ο θάνατός του πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητος στον κόσμο της μουσικής. Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να αναγνωριστεί η ιδιοφυΐα του, για να αρχίσει να αναφέρεται το όνομά του ως σημαντική επιρροή, για να επανακυκλοφορεί με αγάπη και επιμέλεια το ισχνό έργο του, για να διασφαλιστεί η φήμη του.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε υπήρξαν αμέτρητα άρθρα σε περιοδικά, αναδρομές, φόροι τιμής και συναυλίες από άλλους καλλιτέχνες που ερμήνευσαν τα τραγούδια του. Η ζωή του Drake έχει καταγραφεί εκτενώς στο παρελθόν αλλά η εξαντλητική και ευλαβική νέα έκδοση “Nick Drake: The Life” του Richard Morton Jack, τακτικού συνεργάτη του Mojo και άλλων μουσικών περιοδικών, αποτελεί μάλλον την οριστική καταγραφή της πορείας του.
Η ανατροφή του Nick Drake ήταν ειδυλλιακή: ένα σπίτι, όπως λέει ο Morton Jack, που «μύριζε ευτυχία» - μια εύπορη οικογένεια και στοργικοί γονείς. Η μητέρα του, η Molly Drake, ήταν μια ταλαντούχα μουσικός που έπαιζε πιάνο και έγραφε τραγούδια - νανουρίσματα για τα παιδιά και ερωτικά τραγούδια για να διασκεδάζει τους φίλους της. (Ο παραγωγός του Drake, ο Joe Boyd, θα μετέτρεπε πολύ αργότερα τις γρατζουνισμένες οικιακές ηχογραφήσεις της σε ένα γοητευτικό άλμπουμ).
Στο σχολείο διακρίθηκε στον αθλητισμό και έπαιξε ράγκμπι στην πρώτη ομάδα, ενώ συγχρόνως σπούδασε τσέλο, πιάνο και κλαρινέτο. Τότε ήταν που ερωτεύτηκε τα μπλουζ και τον Μπομπ Ντίλαν και άρχισε να γράφει τα δικά του τραγούδια. Οι σύγχρονοί του τον περιγράφουν ως μια «μάλλον ονειροπόλα, καλλιτεχνική φύση», που «δεν ξεκινούσε ποτέ μια συζήτηση», αλλά συμμετείχε ευχαρίστως όταν το έκαναν οι άλλοι – «ένας παρατηρητής της ζωής», «ένας κλασικός εσωστρεφής», «αποτραβηγμένος», «αποστασιοποιημένος». Ήταν μέρος του πλήθους, αλλά ταυτόχρονα μακριά από αυτό. «Όλοι τον συμπαθούσαν, αν και λίγοι τον γνώριζαν πραγματικά», είχε γράψει ο διευθυντής του ιδιωτικού σχολείου / οικοτροφείου που πήγαινε, στους γονείς του Ντρέικ όταν εκείνος έφυγε για να συνεχίσει στο Κέιμπριτζ. Ήταν λόγια που μόλις λίγα χρόνια αργότερα θα μπορούσαν να αποτελούν τον επικήδειό του.
Το πρώτο του άλμπουμ, Five Leaves Left, ηχογραφήθηκε όταν ήταν ακόμα προπτυχιακός φοιτητής και σπούδαζε αγγλική λογοτεχνία. Ο τίτλος ήταν μια ιδιόρρυθμη αναφορά στο χαρτάκι που βρίσκεται κοντά στο κάτω μέρος ενός πακέτου τσιγαρόχαρτων Rizla («πέντε χαρτάκια έχουν μείνει»).
Τα κορίτσια τον λάτρευαν. Ήταν ψηλός, όμορφος, συνεσταλμένος, χωρίς τους επιτηδευμένους αμερικανισμούς των περισσότερων μουσικών της εποχής. Η συστολή και η ευγένειά του – «ήταν αδύνατο να τον φανταστεί κανείς θυμωμένο ή δυσάρεστο», λέει ένας φίλος του στο βιβλίο – ήταν σαγηνευτικές. Ωστόσο, παρά τα ρομαντικά τραγούδια του, δεν φαίνεται να είχε ποτέ στενή σχέση με κανέναν. «Θα τον περιέγραφα σχεδόν ως ασεξουαλικό», θυμάται ένας άλλος φίλος του. «Νομίζω ότι είχε μια ρομαντική, ακόμη και ποιητική άποψη για τις γυναίκες, παρά σαρκική». Ο μεγαλύτερος έρωτάς του ήταν με τη Francoise Hardy. Υπήρξε μια προοπτική ότι θα μπορούσε να ηχογραφήσει ένα από τα τραγούδια του. Συναντήθηκαν στο Παρίσι και δεν προέκυψε τίποτα. Αργότερα, καθώς η ψυχική του κατάσταση επιδεινωνόταν, ταξίδεψε στη Γαλλία προσπαθώντας, και αποτυγχάνοντας, να τη δει.
Το δεύτερο άλμπουμ του, το Bryter Layter, και πάλι σε παραγωγή του Boyd, ήταν άλλο ένα αριστούργημα – εύθραυστο και με μια μελαγχολία που παραπέμπει σε ένα αιώνιο φθινόπωρο. Όλοι του έλεγαν ότι θα γινόταν μεγάλη επιτυχία. Οι κριτικές ήταν καθολικά επαινετικές - ένας Αμερικανός κριτικός παρομοίασε τη «συνεπή ομορφιά» του με το Astral Weeks του Van Morrison. Ο δίσκος του Morrison πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το Bryter Layter πούλησε μόλις 3.000.
Ο Drake δεν στερούνταν αυτοπεποίθησης και ήταν πρόθυμος να πετύχει, αλλά ήταν απρόθυμος, και φαινομενικά ανίκανος, να παίξει το παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας, αρνούμενος να κάνει περιοδείες και παραχωρώντας μόνο δύο συνεντεύξεις στη ζωή του, τη μία για το εφηβικό περιοδικό Jackie και την άλλη για τη μουσική εφημερίδα Sounds, όπου πέρασε όλη τη συνέντευξη κοιτάζοντας το πάτωμα.
Ο Boyd στο μεταξύ εγκατέλειψε τη Βρετανία για να δουλέψει ως παραγωγός στην Αμερική. Χωρίς την καθοδήγησή του, ο Drake κανόνισε να ηχογραφήσει με τον μηχανικό ήχου John Wood το τρίτο και τελευταίο του άλμπουμ, το πανέμορφο Pink Moon, σε δύο μόνο λήψεις μεταξύ 11 το βράδυ και 2 το πρωί. «Δεν ήταν σε καλή κατάσταση, δεν φαινόταν υγιής» θυμόταν αργότερα ο Wood. Όπως και τα δύο προηγούμενα, το άλμπουμ εξαφανίστηκε αφήνοντας ελάχιστα ίχνη.
Μην μπορώντας να αντέξει να ζει μόνος του, ο Nick Drake επέστρεψε στο πατρικό του. Ανησυχώντας όλο και περισσότερο για την επιδεινούμενη ψυχική του κατάσταση, οι γονείς του αναζήτησαν έναν ψυχίατρο - τον πρώτο από τους διαδοχικούς ψυχιάτρους που θα επισκεπτόταν ο Nick στα δύο χρόνια μέχρι το θάνατό του. Τα τρία τελευταία κεφάλαια του βιβλίου είναι εξοντωτικά θλιβερά, καθώς τον παρακολουθούμε μπερδεμένο, θυμωμένο και βαθιά διαταραγμένο, να παίρνει (ή να αμελεί να πάρει) διάφορα φάρμακα, να υποβάλλεται σε ηλεκτροθεραπεία, να εμφανίζεται απροειδοποίητα σε σπίτια φίλων, και στη συνέχεια να κάθεται απλώς αμήχανος και σιωπηλός. Είναι σαν να παρακολουθείς ένα αρνητικό φωτογραφίας που ξεθωριάζει αργά και εξαφανίζεται.
Το πρωί της 25ης Νοεμβρίου του 1974, τον βρήκαν άψυχο στο κρεβάτι του. Κατά την ιατροδικαστική εξέταση, ένας παθολόγος δήλωσε ότι βρήκε στο σώμα του Drake ενδείξεις «σοβαρής υπερβολικής δόσης». Η ετυμηγορία ήταν αυτοκτονία.
Πηγή: The Telegraph
