Είναι ωραίο να συναντάς νέα παιδιά που κάνουν όνειρα για το μέλλον ακόμη και όταν η πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για φαντασιώσεις. Η Δάφνη, όμως, που σε λίγες μέρες θα κλείσει τα 24 και μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ της με το συγκρότημά της, Daphne and the Fuzz, δεν το βάζει κάτω.
«Ονειροπολώ ακόμη» λέει. «Δεν σκέφτομαι ρεαλιστικά και δεν θέλω να σκέφτομαι ρεαλιστικά. Θέλω να σκέφτομαι ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα». Πριν από μερικούς μήνες τελείωσε τις σπουδές της στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Πάντειο, έναν τομέα που δεν θέλει να ακολουθήσει. Ήδη έχει ξεκινήσει μαθήματα σκηνοθεσίας στη Σχολή Σταυράκου. Η δημιουργικότητα φαίνεται ότι τη χαρακτηρίζει γενικά ως άτομο. «Η μουσική ήταν στη ζωή μου από πάντα» αναφέρει. «Η μητέρα μου, αν και δεν ήταν μουσικός, έκανε μουσικοκινητική σε παιδιά και εγώ συμμετείχα. Η μουσικοκινητική είναι σαν ένα θεατρικό παιχνίδι με μουσικά όργανα. Μου είχε μάθει λίγο πιάνο και ταυτόχρονα τραγουδούσα. Όταν ήμουν μικρή, ήθελα να κάνω ακορντεόν, αλλά επειδή ήμουν 8 χρονών, μου έλεγαν ότι δεν θα μπορούσα να το κρατήσω, έτσι άρχισα βιολί. Είναι, όμως, ένα από τα πιο δύσκολα όργανα και σταμάτησα σε ενάμιση χρόνο. Στο γυμνάσιο παράτησα τις κλασικές σπουδές και έκανα τζαζ πιάνο, αλλά και αυτό με κούρασε. Γενικά, δεν έχω πολλή υπομονή ως άνθρωπος. Έγραφα πάντα μουσική και τραγούδια. Όταν τελείωσα το σχολείο, μάζεψα 10 κομμάτια και τα ανέβασα στο YouTube – τότε έπαιζα μόνο για τους φίλους μου. Τα άκουσε ο Αλέξανδρος Βούλγαρης και με κάλεσε να τα παίξω στο φεστιβάλ που έκανε και έτσι σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι ήταν ωραίο να παίζω μπροστά σε κοινό τα δικά μου κομμάτια. Την μπάντα την έκανα στο ωδείο. Προσφέρθηκαν κάποια παιδιά να τα παίξουμε μαζί. Τώρα, μόνο εγώ και ο ντράμερ είμαστε από την αρχή. Μου αρέσει να είμαι σε ένα συγκρότημα. Επίσης, τις ενορχηστρώσεις τις κάνουμε όλοι μαζί».
Προσωπικά, έχω μεγάλες προσδοκίες. Θέλω να το προσπαθήσω όσο περισσότερο γίνεται για να φτάσω κάπου με την μπάντα.
Τα 10 κομμάτια του άλμπουμ είναι αρκετά χαρούμενα. Κρύβουν μια φρεσκάδα και ταυτόχρονα μια αθωότητα. Είναι αρκετά ποπ, αν και η ίδια δεν θέλει να με καμία δύναμη χαρακτηρίσει τη μουσική της. Κάθε φορά που τη ρωτάνε τι μουσική παίζει, αρνείται να απαντήσει. Το θεωρεί δύσκολο. Έτσι και τώρα. Αγγλικό στίχο γράφει από 12 χρονών και αυτό το αποδίδει κυρίως στα ακούσματά της.
«Από ελληνική μουσική έχω ακούσει μόνο Χατζηδάκι και ρεμπέτικα. Δεν έχω ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Και από ποπ μουσική δεν με έχει εμπνεύσει κάτι, να πω ότι θα γράψω στίχους αντίστοιχους. Ελληνικούς στίχους έγραφα, αλλά ήταν πιο πολύ σαν εφηβικά ποιήματα. Δεν σκέφτηκα όμως ποτέ να τα μελοποιήσω. Μικρή άκουγα ό,τι άκουγαν οι γονείς μου. Όταν μάθαινα τζαζ πιάνο, είχα επηρεαστεί από τον Σινάτρα πάρα πολύ και από τα μιούζικαλ. Τέτοια κομμάτια άρχισα να παίζω στο πιάνο, χωρίς να έχω κάποια ιδιαίτερη επαφή με την τζαζ. Δεν είναι, όμως, τζαζ οι καταβολές μου, πιο πολύ έχω κάποια ποπ στάνταρ σε αυτά που κάνω. Στο γυμνάσιο, βέβαια, ήμουν πωρωμένη με Bon Jovi και Offspring, αλλά αυτά ήταν εφηβικά ξεσπάσματα περισσότερο. Από σύγχρονες μπάντες, μου αρέσουν πάρα πολύ οι Pulp, επειδή έχουν άμεσο στίχο, οι Girls και οι Tame Impala τελευταία». Τη ρωτάω αν την προβληματίζει η κατάσταση που επικρατεί τελευταία στην Ελλάδα σε σχέση με αυτά που κάνει και με τη μουσική γενικότερα.
Είναι πολύ θετικό το ότι συνέχεια εμφανίζονται καινούργιες μπάντες και μουσικοί με πολύ αξιόλογο περιεχόμενο. Το πρόβλημα είναι ότι οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν μας επιτρέπουν να ασχολούμαστε αποκλειστικά με τη μουσική, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πάντα χρόνος να συνεχίσουμε με συνέπεια αυτό που κάνουμε. Το άλλο πρόβλημα είναι ότι υπάρχει τεράστια ποικιλομορφία στα μουσικά είδη. Αν και με καλλιτεχνικούς όρους αυτό μόνο θετικό θα μπορούσε να είναι, η έλλειψη οργανωμένης μουσικής σκηνής τελικά δεν βοηθάει στο να επικοινωνήσουν οι μπάντες τη μουσική τους ούτε με μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού αλλά ούτε και με το εξωτερικό. Σίγουρα, είναι λιγότερο μεμονωμένες οι προσπάθειες απ' ό,τι παλιότερα, αλλά ακόμα έχουμε πολύ δρόμο για να βγει προς τα έξω κάτι οργανωμένο και με συνοχή. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη. Δεν θέλω να βλέπω τι γίνεται γύρω μου. Κλείνω τα μάτια σε ό,τι συμβαίνει. Δεν είμαι περήφανη που το λέω αυτό, βέβαια. Έχω ξεχάσει το γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να βρει δουλειά κάποιος αυτήν τη στιγμή. Αισθάνομαι ότι θα πάθω κατάθλιψη. Βασικά, θα έβαζα τα κλάματα συνέχεια με αυτά που γίνονται. Αυτή την εποχή, πρέπει να γίνεσαι όλο και πιο σκληρός για να επιβιώσεις. Προσωπικά, έχω μεγάλες προσδοκίες. Θέλω να το προσπαθήσω όσο περισσότερο γίνεται για να φτάσω κάπου με την μπάντα. Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμη τις δυνατότητες που μπορεί να έχει μια ελληνική μπάντα και πού μπορεί να φτάσει. Θα ήθελα να γυρίσω κάποια στιγμή τον κόσμο και να παίζω τη μουσική μου. Δεν ξέρω αν είναι εφικτό όλο αυτό. Σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχουν πιο πολλές ευκαιρίες όσον αφορά τη μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σου χτυπήσουν την πόρτα επειδή έχεις ένα συγκρότημα. Όσο τρέξιμο κι αν χρειάζεται στην Αθήνα για να γίνει κάτι, για να βγάλω π.χ. ένα άλμπουμ, εκεί υποθέτω ότι θα χρειάζεται 15 φορές περισσότερο, αλλά ίσως να έχεις και 15 φορές μεγαλύτερη ανταπόκριση. Θα προσπαθήσω και θα δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Ακόμη και τα εμπόδια που θα συναντάω, θέλω να βρίσκω τρόπους να τα προσπερνάω. Θέλω να πάω όσο πιο μακριά γίνεται».
Info:
Ακούστε το πρώτο άλμπουμ των Daphne and the Fuzz εδώ
σχόλια