Η διακεκριμένη σταρ της όπερας Nadine Sierra μας παρουσιάζει το καινούργιο της άλμπουμ που αποτελείται από το πιο απαιτητικό ρεπερτόριο του μπελ κάντο, επιφυλάσσοντας στους «τηλεακροατές» της μουσικές εκπλήξεις που την καθιστούν την εκπρόσωπο της σύγχρονης οπερατικής τεχνικής.
Η τριαντατριάχρονη σοπράνο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το μέλλον της όπερας. Με τη σταδιακή απομάκρυνση από τη σκηνή μεγάλων σοπράνο της προηγούμενης δεκαετίας (Άνγκελα Γεωργίου, Ναταλί Ντεσέ, Άννα Νετρέμπκο), η θέση έχει αδειάσει για τη μονάκριβη αυτή σοπράνο που ήδη, τόσο νέα, έχει κερδίσει τη φήμη που αναλογεί στις φανταστικές φωνητικές της δυνατότητες. Έχοντας συνάψει ήδη συμβόλαιο με την Deutsche Grammophon, από πολύ νωρίς εισήχθη στον επαγγελματικό κόσμο της όπερας, έχοντας μαθητεύσει κοντά στη διάσημη μέτζοσοπρανο Marilyn Horne.
Το άλμπουμ της με τίτλο «Made for opera» απαρτίζεται από άριες από την «Τraviata», τη «Lucia di Lammermoor», το «Romeo et Juliette». Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως οι ηρωίδες των παραπάνω έργων αποτελούν τους signature ρόλους της, στους οποίους άλλωστε ειδικεύεται, ερμηνεύοντάς τους συνεχώς. Μάλιστα τον Μάιο θα πάρει μέρος σε μια ξεχωριστή παραγωγή της «Lucia di Lammermoor» στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, που θα ηχογραφηθεί και θα προβληθεί σε κινηματογράφους σε όλον τον κόσμο.
Η Deutsche Grammophon για άλλη μια φορά στάθηκε γενναιόδωρη στη σύγχρονη αυτή επιλογή, πιθανώς και ως ανταπόδοση για την τεράστια αναμονή.
Όσον αφορά το εξώφυλλο, εκπέμπει τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια μιας νέας τραγουδίστριας, της οποίας η εξέλιξη στα χρόνια που έρχονται είναι η αναμφίβολη. Η Deutsche Grammophon για άλλη μια φορά στάθηκε γενναιόδωρη στη σύγχρονη αυτή επιλογή, πιθανώς και ως ανταπόδοση για την τεράστια αναμονή. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε σχεδόν δύο χρόνια πριν, ωστόσο για διάφορους λόγους εκδόθηκε μόλις στις αρχές του Μαρτίου.
Ειδικότερα, από την «Τraviata» η Sierra επέλεξε την πρώτη σκηνή και άρια «È strano... Ah fors'è lui... Sempre Libera» καθώς και το «Addio del passato» από τη Γ Πράξη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην πρώτη επιλογή παρουσιάζει η επανάληψη της αρχικής μελωδίας με διαφορετικά λόγια, μια καινοτομία εξαιρετικά σπάνια όχι μόνο στις μέρες μας αλλά και στο παρελθόν.
Πιο εντυπωσιακή, βέβαια, είναι η ερμηνεία του «Addio del passato». Η Sierra, με εκπληκτική πειστικότητα, την ανάλογη θλίψη και τον ανάλογο συναισθηματικό χρωματισμό του κομματιού, αποτυπώνει την απόγνωση και την τραγικότητα της πρωταγωνίστριας Βιολέτας Βαλερί, που έπειτα από μια ζωή καλοπέρασης, τη στιγμή πριν από τον θάνατο συνειδητοποιεί ότι όλο αυτό ήταν παροδικό. Το μόνο πράγμα στη ζωή που διατηρείται, κατ’ αυτήν, είναι ο έρωτας, τον οποίο τόσα χρόνια παραμελούσε και πλέον έχασε εξαιτίας της σκληρότητας των παραδόσεων του παρελθόντος.
Verdi: «La traviata» / Act 1 - Ah, fors’è lui
Προχωρώντας στο άλμπουμ, φτάνει η σειρά της τρελής (κυριολεκτικά και μεταφορικά) από έρωτα Lucia. Προηγείται η πρώτη της άρια, που παρουσιάζει τη δυσκολία της αλλαγής της χροιάς. Το πρώτο της κομμάτι απαιτεί τη δραματικότητα μιας «βαγκνερικής σοπράνο», καθώς περιγράφει την εμπειρία της, αφού έχει εμφανιστεί ένα φάντασμα μπροστά της, προϊδεάζοντας τον θεατή για τη γνωστή «scena della pazzia», ενώ το δεύτερο την αύρα και φωνητική ευελιξία μιας ερωτευμένης κολορατούρας σοπράνο που εκφράζει τα συναισθήματά της με φωνητικά πυροτεχνήματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όμως η πρωτότυπη cadenza που η Sierra έχει επιλέξει σε συνεργασία με τον δάσκαλο φωνητικής της Kamal Khan. Στο τέλος της δεκάλεπτης σκηνής της τρέλας, την απολαμβάνει κανείς έτσι ώστε ελάχιστα θυμίζει την καθιερωμένη, σε ελάσσονα τρόπο και πιο δύσκολη.
Donizetti: «Lucia di Lammermoor» / Act 3 - Ardon gl’incensi
Τα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ είναι οι άριες της Ιουλιέτας από την αντίστοιχη όπερα «Romeo et Juliette» του Charles Gounod. Η πρώτη (το γνωστό βαλς «Je veux vivre») είναι ένα από τα αγαπημένα της κομμάτια, καθότι στα περισσότερα ρεσιτάλ της την ερμηνεύει με μεγάλη ευχαρίστηση, ενδεχομένως επειδή μπορεί να ταυτιστεί με την ευχαρίστηση και επιθυμία της Ιουλιέτας για ζωή. Η δεύτερη, που είναι η σκηνή στην οποία η Ιουλιέτα, τυφλωμένη από τον έρωτα, παίρνει δηλητήριο για να ξεφύγει από τον συντηρητισμό της οικογένειας, ερμηνεύεται με ιδιαίτερο πάθος, ωστόσο θα μπορούσε κανείς να πει πως η Sierra χρειάζεται λίγο ακόμα χρόνο για να ωριμάσει σε πιο δραματικό γαλλικό ρεπερτόριο.
Gounod: «Roméo et Juliette, CG 9 / Act 1 - Ah, je veux vivre
Το σίγουρο είναι πως η Nadine Sierra δεν δείχνει καθόλου να επαναπαύεται όσον αφορά τη μουσική της εξέλιξη. Αν ακούσει κανείς ερμηνείες των ίδιων κομματιών από τα ρεσιτάλ της τους τελευταίους μήνες, θα διαπιστώσει ότι η πρόοδος είναι εμφανής. Η φωνή της αλλάζει, η προφορά της βελτιώνεται τόσο στα ιταλικά όσο και στα γαλλικά, που ως γνωστόν είναι από τις πιο δύσκολες γλώσσες για οπερατικό τραγούδι. Με αυτό το άλμπουμ της, εκτός των αμέτρητων παραστάσεων, αφήνει και επισήμως το στίγμα της στον κόσμο της όπερας, που ολοένα και συρρικνώνεται, συνιστώντας ένα είδος προς εξαφάνιση.
