Μετά το hype που προηγήθηκε, το «Dragon Season» του Slogan είναι μάλλον απογοητευτικό

Για το «Dragon Season», το νέο άλμπουμ του Slogan Facebook Twitter
Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ ότι ο άνθρωπος που έχει κυκλοφορήσει το «1988» βρήκε το θράσος να (προσπαθήσει να) δημιουργήσει hype για μια τέτοια κυκλοφορία. Φωτ.: Κωνσταντίνος Μόσχος
0



Ο ΔΙΣΚΟΣ
 ΤΟΥ SLOGAN κυκλοφόρησε μια στιγμή που μολονότι δεν περίμενα να έρθει ποτέ, κάπως ανυπομονούσα, είχα μια περιέργεια για το τι θα φτάσει τελικά στ' αυτιά μου (αν τελικά έφτανε).

Αφενός, ο Slogan έχει κυκλοφορήσει δύο καινοτόμα κλασικά άλμπουμ, το «Ακούς το αύριο» και το «1988» (το οποίο θεωρώ ως το ελληνικό «Rodeo»). Αφετέρου, μετά από αυτά τα δύο άλμπουμ έχουμε την κυκλοφορία του «Big Chunes», το οποίο, με εξαίρεση κάποια highlights, όπως το «IG», το «G-Shit» και το «Playah», έχει κριθεί αρνητικά από το κοινό, και δικαίως. Πέραν του ότι πλέον κυκλοφορεί χειρότερη μουσική από αυτήν που κυκλοφορούσε παλιότερα, δημιουργεί ανησυχίες και το γεγονός ότι επηρεάζεται αρνητικά από τις απόψεις του κόσμου, απ' οπουδήποτε και αν προέρχονται αυτές (σχόλια σε meme pages και αλλού). Αυτό το ενδιαφέρον για το public figure του, άραγε, θα είναι κάτι που θα τον ωθήσει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό ή θα τον εμποδίσει να ρισκάρει με τον ήχο του;

Με αυτό που άκουσα συμπεραίνω πως ο Slogan είτε δεν έχει γύρω του ομάδα που να τον στηρίζει ή είναι σε έναν κύκλο μόνο με yes men (ακόμα χειρότερο).

Γενικά, η κυκλοφορία του δίσκου αυτού αποτελεί την do or die στιγμή της καριέρας του. Ένας κακός δίσκος θα σημαίνει πως ο Slogan θα (παρα)μείνει στη μνήμη του ευρέος κοινού ως ένα meme, ως κάποιος που κάποτε ήταν καλός, έγινε crypto investor, θα έβγαζε «τρεις δίσκους το 2021» και πολλά ακόμη running gags του ελληνικού κοινού. Αντίθετα, ένας καλός δίσκος θα είναι η δικαίωσή του και το απόλυτο crowd silencer. Το game winner τρίποντο σε παιχνίδι εκτός έδρας. Επιπλέον, με έναν καλό δίσκο μπορώ να δω τον Slogan να χτίζει ένα momentum και να αρχίζει να βιοπορίζεται ξανά μέσω της μουσικής του.

Για το «Dragon Season», το νέο άλμπουμ του Slogan Facebook Twitter

Από τα singles φαίνεται πως o Slogan δεν έχει πάρει στα σοβαρά τη στιγμή αυτή. Αν και το «I know u» και το «Για Πάντα» με τον RAF είναι ωραία κομμάτια, δείχνουν ότι χρειαζόταν πολύ περισσότερη προσπάθεια για να φτάσουν το potential τους. Η συμπερίληψη των «So Fresh» και «Thugga» ως singles στον δίσκο με απογοητεύει, γιατί το πρώτο κομμάτι το θεωρώ ανεκδιήγητο και το δεύτερο ανήκει στο 2020 και με κάνει να σκέφτομαι πως με αυτό μάλλον ήθελε να στρογγυλοποιήσει τον αριθμό των κομματιών στα είκοσι.

Έχοντας ακούσει τον δίσκο, μπορώ να πω πως έχω απογοητευτεί. Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ ότι ο άνθρωπος που έχει κυκλοφορήσει το «1988» βρήκε το θράσος να (προσπαθήσει να) δημιουργήσει hype για μια τέτοια κυκλοφορία. Outdated απ' όλες τις απόψεις οι παραγωγές, το delivery, οι μπάρες. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι αυτό που ήταν φρέσκο και καινοτόμο το 2016-2018, το 2024 πλέον έχει μπαγιατέψει. Μπορώ να διασκεδάσω με κάποια κομμάτια και ειδικά με τα hooks τους (αγαπημένο το «ALYX»), ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο και τον σκοπό των καθυστερήσεων της κυκλοφορίας του δίσκου. Πού ακριβώς δαπανήθηκε αυτός ο χρόνος; Ούτε πολύπλοκες παραγωγές ακούμε ούτε κάποιο concept που για να μας δοθεί ολοκληρωμένο χρειαζόταν να αντικατασταθούν κομμάτια στο tracklist. Περιμέναμε χρόνια και πήραμε ένα dump 20 (16) κομματιών, τα οποία είναι, στην καλύτερη, άνω του μετρίου.

Άκρως απογοητευτική είναι και η θεματολογία του δίσκου. Κατά τη διάρκειά του ακούμε τον Slogan να επιδεικνύεται: ποιος είναι, πόσο ψηλά είναι, η πλούσια ζωή που κάνει, τα υπάρχοντά του. Θα περίμενε κανείς από έναν καλλιτέχνη ετών 35, του οποίου τα νούμερα στη μουσική έχουν πέσει, έχει πλέον γίνει meme για τους περισσότερους και, όπως προείπα, αντιμετωπίζει μια στιγμή do or die στην καριέρα του, να κάνει μια πιο introspective κυκλοφορία και να μας μιλήσει γι' αυτά τα ζητήματα· όχι να συνεχίσει να είναι μια σκιά του παλιού του εαυτού.

Με αυτό που άκουσα συμπεραίνω πως είτε δεν έχει γύρω του ομάδα που τον στηρίζει ή ότι είναι σε έναν κύκλο μόνο με yes men (ακόμα χειρότερο). Δεν θα έγραφα καν τo review, ωστόσο πρέπει κάποιος να του πει ότι δεν είναι αυτός ο Slogan που θαυμάζαμε, ότι η κυκλοφορία αυτή ήταν ένα λάθος. Και είναι θλιβερό το ότι αυτός ο κάποιος κατέληξε να είναι ένας τυπάκος που του αρέσει να γράφει και απλώς έτυχε να ακούσει τον δίσκο πριν από τη κυκλοφορία του.

Ολόκληρο το «Dragon Season» μπορείς να το ακούσεις εδώ:



         

Μουσική
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 «Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για το σουξέ»

Lifo Videos / Σταμάτης Κραουνάκης: «Στα εβδομήντα μου, δεν έχω όρεξη για καβγάδες»

Σ’ ένα διάλειμμα από τις πρόβες της «Λυσιστράτης», ο Σταμάτης Κραουνάκης μοιράζεται αναμνήσεις από τη διαδρομή του, σχόλια για ανθρώπους της τέχνης και της πολιτικής και πρακτικές επιβίωσης για τα χρόνια που έρχονται.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
59’ με τη VASSIŁINA

Μουσική / VASSIŁINA: «Έχω πάρει έμπνευση από τις drag queen φίλες μου»

Στον πυρήνα της σύγχρονης ελληνικής avant-pop, η VASSIŁINA δεν φοβάται να χαθεί για να επαναπροσδιοριστεί, μετατρέποντας την αβεβαιότητα, το τραύμα και τη ρευστή φύση της ταυτότητας σε μια έντονα βιωματική καλλιτεχνική εμπειρία.
M. HULOT
Ο fakemink δεν είναι απλώς hype, είναι το πιο καλοσχεδιασμένο glitch της νέας ραπ σκηνής

Nothing Days / Ο fakemink δεν είναι απλώς hype, είναι το πιο καλοσχεδιασμένο glitch της νέας ραπ σκηνής

Από ένα υπνοδωμάτιο στο Έσεξ σε σκηνές όπως το Wireless Festival και το Coachella, ο 20χρονος δημιουργός ξεχώρισε χάρη στην εμμονική παραγωγικότητά του, σχεδιάζοντας, εκτός από τη μουσική, και τον μύθο του.
M. HULOT
Νέλλη Σεμιτέκολο, πιανίστρια

Οι Αθηναίοι / Νέλλη Σεμιτέκολο: «Όταν μεγαλώνεις και γερνάς, κάθε χρόνο κάτι χάνεις»

Χωρίζει τη ζωή της πριν και μετά τον Χρήστου και πριν και μετά τον Γρηγόρη. Την πιο συγκινητική στιγμή της καριέρας της την έζησε σε συναυλία κατά τη διάρκεια της χούντας, παίζοντας το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Η πιανίστρια Νέλλη Σεμιτέκολο αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Fíglio Böler: «Η bass culture είναι για όλους, δεν έχει κάτι να αποδείξει»

Μουσική / Ένας 22χρονος φέρνει ξανά την κουλτούρα του μπάσου στην πόλη

Ο νεαρός μουσικός παραγωγός Fíglio Böler βρίσκεται πίσω από το Bass Asylum, ένα νέο event που έρχεται στην Αθήνα σε συνεργασία με τη βρετανική διαδικτυακή πλατφόρμα Keep Hush, και έχει στόχο την αναβίωση της bass κουλτούρας.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η επιστροφή των Massive Attack με τον Tom Waits σε ένα τραγούδι για τους πολέμους του τώρα

M.Hulot / Η επιστροφή των Massive Attack με τον Tom Waits σε ένα τραγούδι για τους πολέμους του τώρα

Στο «Boots on the Ground», οι Massive Attack επιστρέφουν με ένα σκοτεινό, υπνωτικό κομμάτι όπου η φωνή του Tom Waits μετατρέπει τον πόλεμο, την αστυνομική βία και την κοινωνική αποσύνθεση σε έναν ενιαίο, εφιαλτικό βρόχο χωρίς διέξοδο
M. HULOT
Όταν οι σημαντικότεροι djs της εποχής μας μίλησαν στη LifO

Μουσική / Όταν οι σημαντικότεροι djs της εποχής μας μίλησαν στη LifO

Είχαμε προβλέψει before it was cool το τεράστιο κύμα της techno μουσικής που βιώνουμε τώρα γι' αυτό και δώσαμε χώρο και φωνή στους καλλιτέχνες που καθόρισαν με τη δουλειά τους το είδος. Η dj Φώφη Τσεσμελή ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να τους μιλήσει.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Μουσική / Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Στα 15 του χρόνια, το Borderline Festival επιστρέφει δυναμικά, μετατρέποντας για ακόμη μία χρονιά την Αθήνα σε ένα ζωντανό πεδίο ηχητικών πειραματισμών, με 25 ονόματα από τη διεθνή και εγχώρια σκηνή και οπτικοακουστικές παραγωγές σχεδιασμένες ειδικά για το φεστιβάλ.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η Ολίνα γράφει τραγούδια για όσα την συγκινούν

Μουσική / ολίνα: «Με ενοχλεί που οι πλατφόρμες στηρίζουν απαίσιους ανθρώπους»

Το ντεμπούτο της «Τi se sygkinise?» είναι ένα τρυφερό άλμπουμ με γυναικεία ματιά και ιστορίες που κινούνται στα όρια του σουρεαλισμού, περιγράφοντας τις αμέτρητες εναλλαγές συναισθημάτων που βιώνουμε σε μια μέρα.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Παναγιώτης Κουνάδης

Οι Αθηναίοι / Παναγιώτης Κουνάδης: «Η Μπέλλου ήταν μάγκας. Ο Τσιτσάνης, θεός»

Από τη μεταπολεμική Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι τις πολύτιμες παρέες των ρεμπετών, η διαδρομή του είναι ταυτισμένη με την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Δημιούργησε ένα μοναδικό αρχείο 10.000 δίσκων, διασώζοντας έναν ολόκληρο κόσμο που χανόταν. Ο ερευνητής και μελετητής της ελληνικής μουσικής, Παναγιώτης Κουνάδης, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ