Το 2016 φαίνεται πώς είναι η χρονιά των Pet Shop Boys. Μόλις κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ που έχει τον τίτλο ‘Super’ και πριν από μερικές βδομάδες είχε ανακοινωθεί ότι η μουσική τους και η καριέρα τους ήταν το θέμα ενός ακαδημαϊκού συμποσίου που διήρκεσε δύο ημέρες στο Εδιμβούργο.
Τέτοιου είδους ακαδημαϊκές εκδηλώσεις δεν είναι κάτι νέο αλλά συνήθως ποτέ δεν αφορούν την ποπ μουσική. Το ροκ ίσως και σίγουρα πιο avant-garde μπάντες και μουσικούς, έτσι ώστε να γίνουν περισσότερο αβάντ.
Οι Pet Shop Boys επομένως ήταν ιδανική περίπτωση μιας και ποπ κάνουν τόσα χρόνια που είναι ξεδιάντροπη, έξυπνη (τολμώ να πω μελετημένη) αλλά και αθεράπευτα φλεγματικά Βρετανική. Και σε μια εποχή που γράφονται κατεβατά όταν η Beyonce κυκλοφορεί ένα νέο βίντεο ή ακόμη χειρότερα όταν ο Kanye West βράζει ένα αυγό και η Gaga φοράει ένα μπριζολό-φόρεμα (όπως αναφέρει η Guardian), τότε γιατί όχι; Το αξίζουν!
Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς επειδή τελευταία στην ποπ μας ενδιαφέρει περισσότερο αν τελικά έφαγε το αυγό του ο Kanye West, το νέο τους άλμπουμ βγήκε κάπως άνοστο. Κι αν το 1990 ο Neil Tennant τραγουδούσε ότι δεν ήταν ποτέ βαρετοί ή δεν βαριόντουσαν γενικά (Being Boring) και ενδεχομένως ούτε φαινόταν ότι θα γίνει κάτι τέτοιο στο μέλλον, δυστυχώς έφτασε η εποχή που ακούγονται σαν να βαριούνται την ζωή τους. Όπως και για πρώτη φορά γερασμένοι, πιστοί στην ποπ θεότητα που υπηρετούν αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο Tennant είναι 61 και ο Low πάτησε τα 56.
Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το πρώτο κομμάτι από το Super, το The Pop Kids που κοιτάει προς τα πίσω απολογητικά στην πορεία τους από από το 1986 όταν κυκλοφόρησαν το Please.
Και ενώ πρέπει να σου προκαλέσει τα ίδια νοσταλγικά ρίγη με το Being Boring κάτι απλά δεν κολλάει. Το ίδιο ισχύει και για όλο το άλμπουμ. Ο Stuart Price μπορεί να τους βοήθησε το 2013 με το Electric που έβγαλε ένα εξαιρετικό fusion κομμάτι όπως το Love is a Bourgeois Construct αλλά δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι οι Pet Shop Boys δεν είναι Madonna. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο ήχος τους πρέπει να εκσυγχρονιστεί απαραίτητα. Δεν νομίζω ότι οι PSB στόχευαν ποτέ να τα βάλουν με την νέα Rihanna ή την M.I.A. ή την οποιαδήποτε ντίβα της εποχής.
Όχι ότι ο δίσκος είναι χάλια, έχει τις στιγμές του και συμπαθητικά a la Kraftwerk τραγούδια σαν το Sad Robot World. Και τους βγάζω το καπέλο ότι ακόμη δεν βαριούνται να καυτηριάζουν την σύγχρονη ποπ σκηνή που δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν κι ούτε να θέλουν απαραίτητα να είναι μέρος της – τα έχουν μπερδέψει λίγο - έτσι κι αλλιώς. Τα καταφέρνουν τέλεια εξάλλου όταν απλά είναι ο εαυτός τους, όταν είναι πολιτικοί με τον τρόπο τους όπως στο Dictator Decides, στο παλιό πνεύμα των σπουδαίων δουλειών τους και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου.
Θα παίξουν στο Royal Opera House στο Λονδίνο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ και ετοιμάζουν άλλο ένα σε παραγωγή του Price. Πήραν και 4 αστεράκια στην Guardian. Παρόλα αυτά, αισθάνομαι ότι είναι κρίμα!
To Super κυκλοφόρησε την 1η Απριλίου.
