Οι εικονογραφήσεις του Ιταλού Francesco Bongiorni χαρακτηρίζονται από ένα υπόγειο χιούμορ που είναι δύσκολο να σε αφήσει ασυγκίνητο. Η κριτική του ματιά πάνω στην επικαιρότητα είναι κοφτερή παρά την παιχνιδιάρικη διάθεση των εικόνων του.
Τον γνωρίζουμε καλύτερα στην συνέντευξη που παραχώρησε στο LIFO.gr
— Πες μας λίγα πράγματα για εσένα και την οικογένεια σου ώστε να σε γνωρίσουμε καλύτερα
Γεννήθηκα το 1984 στο Μιλάνο και είμαι εικονογράφος. Ζω στη Μαδρίτη και είμαι ερωτευμένος με την δουλειά μου, την κοπέλα μου και την FC internazionale(ναι, την ποδοσφαιρική ομάδα). Πολλοί από την οικογένεια μου έχουν σχέση με την τέχνη. Μεγάλωσα μέσα στα πλαίσια μιας γόνιμης δημιουργικότητας, συνεχώς με ενθάρρυναν να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω. Ενώ τα άλλα παιδιά δεχόντουσαν επικρίσεις εάν δεν έπαιρναν καλούς βαθμούς στα μαθηματικά, εγώ θα εισέπραττα μια σφαλιάρα εάν επέστρεφα σπίτι με κακό βαθμό στο σχέδιο.
— Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από την παιδική σου ηλικία
Όταν ήμουν παιδί ταξιδεύαμε με την οικογένεια μου σε όλη την Ευρώπη κατασκηνώνοντας σε διάφορα μέρη. Θυμάμαι ακριβώς το πόσο συνεπαρμένος ήμουν από όλο αυτό που ζούσα όταν η μητέρα μου προσπαθούσε να με κοιμίσει. Γνώριζα ότι το επόμενο πρωί θα ξυπνούσα σε μερικές ώρες σε ένα μακρινό μέρος καθώς ο πατέρας μου οδηγούσε ενώ εγώ και τα αδέρφια μου κοιμόμασταν στο πίσω κάθισμα. Η αίσθηση της εξερεύνησης και της περιέργειας καθώς κινούμασταν προς αυτά τα μέρη ήταν μεθυστική. Μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια είναι μια στην οποία ο αδερφός μου, η αδερφή μου είμαστε μπροστά στο άγαλμα ενός πολεμιστή στις Θερμοπύλες. Μια φωτογραφία που έχει τραβηχτεί το 1987 ή το 1988…
— Πες μας για την ιδέα πίσω από την δουλειά σου «Freedom and the internet» για το περιοδικό Educause.
Μου ζητήθηκε να καλύψω ένα κονσεπτ σχετικά με τους κινδύνους και τις απειλές στο διαδίκτυο. Μεγάλωσα στα 90s και εκείνα τα χρόνια παρακολουθούσα το «Jaws» πιθανόν μια φορά την εβδομάδα. Το μυαλό μου πήγε αμέσως εκεί όταν άκουσα για κίνδυνο και απειλές…
— Γιατί έγινες εικονογράφος;
Σπούδασα στην Καλών Τεχνών όμως συνειδητοποίησα σύντομα ότι το καλλιτεχνικό περιβάλλον ήταν κάτι το οποίο δεν μου ταίριαζε. Ή μάλλον καλύτερα δεν ταίριαζα σε αυτό. Πάντοτε αγαπούσα τα κόμικς και έβλεπα την εικονογράφηση σαν ένα φυσικό μονοπάτι ανάμεσα στις καλές τέχνες και το κόμικ. Βάση της εμπειρίας μου μέχρι σήμερα υπάρχουν στοιχεία και από τις δυο τέχνες στην εικονογράφηση. Η εικονογράφηση ήταν ένα είδος ανακάλυψης για εμένα. Κάτι που μου επέτρεψε να κάνω ένα συμβιβασμό με αυτές τις δυο πλευρές μου
— Πες μας κάποια πράγματα σχετικά με την ιδέα πίσω από το εξώφυλλο που έκανες για το Forbes με τίτλο «Nothing personal, Just Business»
Ο art director του Forbes μου ζήτησε να δημιουργήσω μια εικονογράφηση η οποία θα ήταν αντιπροσωπευτική για τον CEO της χρονιάς.
— Τι σημαίνει κατά την γνώμη σου «κακή τέχνη»;
Η κακή τέχνη είναι κοινότοπη. Είναι κάτι που μπορείς να προβλέψεις
— Ποιος είναι ο ιδανικός θεατής της δουλειά σου;
Για να είμαι ειλικρινής, προσπαθώ να κερδίσω την προσοχή κάθε θεατή. Ο στόχος μου είναι να αποπλανήσω το μάτι και να τραβήξω την προσοχή με κάθε εικονογράφηση. Κάθε ματιά στα έργα μου είναι μια χαρά για εμένα.
— Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
1.
Tatsuro Kiuchi
2.
H φίλη μου Yuko Shimizu
3.
Dan Page
4.
Brecht Vandenbroucke
5.
Paul Blow
— Τι σε κάνει να θυμώνεις;
Οι άνθρωποι που κατανοούν μόνο τους εαυτούς τους.
— Μπορείς να μας στείλεις μια φωτογραφία με κάτι που αγαπάς;
Info
