Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε

Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter
1

Λέγανε κάποτε για τον Σινάτρα, ότι «ο κόσμος δικός του είναι, οι υπόλοιποι είμαστε απλά κομπάρσοι». Το ίδιο ισχύει και για τον Μπομπ Ντύλαν μάλλον, ο οποίος τα τελευταία χρόνια διασκευάζει και ερμηνεύει επί σκηνής τραγούδια που δόξασε ο αείμνηστος τραγουδιστής. Ο Ντύλαν μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι του κατέβει, μέχρι και Νόμπελ λογοτεχνίας πήρε άλλωστε.

Το ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε με τίτλο 'Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story' που έκανε πριν λίγες μέρες πρεμιέρα στο Netflix και έχει ως θεματικό άξονα την θρυλική περιοδεία του Μπομπ Ντύλαν παρέα με έναν περιπλανώμενο θίασο εκλεκτών καλεσμένων, είναι απολαυστικό και απείρως ψυχαγωγικό και ενδιαφέρον, καθώς περιλαμβάνει πέρα από τα παρασκήνια εκείνης της τουρνέ και διάφορα άλλα «πιπεράτα» στοιχεία που την κάνουν ακόμα πιο ελκυστικό.

Μέχρι που ο εύπιστος θεατής αντιλαμβάνεται – εκ των υστέρων – ότι κάποια από αυτά αποτελούν εξωφρενικά μυθεύματα που κατασκεύασε για την ταινία ο ίδιος ο Ντύλαν (με την «συνενοχή» του Σκορσέζε, είτε επειδή βαριόταν να συμμετάσχει σε ένα «στεγνό» ντοκιμαντέρ, είτε από φιλοπαίγμονα διάθεση, είτε από τάσεις «μεταμοντερνιάς», είτε για να θολώσει συνειδητά τα όρια μεταξύ documentary και mockumentary στην εποχή των "fake news" και των "hoaxes".

Εξωφρενικά μυθεύματα που κατασκεύασε για την ταινία ο ίδιος ο Ντύλαν με την «συνενοχή» του Σκορσέζε, είτε επειδή βαριόταν να συμμετάσχει σε ένα «στεγνό» ντοκιμαντέρ, είτε από φιλοπαίγμονα διάθεση, είτε από τάσεις «μεταμοντερνιάς», είτε για να θολώσει συνειδητά τα όρια μεταξύ documentary και mockumentary στην εποχή των "fake news" και των "hoaxes".

Όπως εξάλλου δηλώνει ο ίδιος στην αρχή της ταινίας, «δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την περίοδο, αγέννητος ήμουν τότε». Εκτός αν εννοεί ότι ακόμα δεν είχε «ξαναγεννηθεί» Χριστιανός, όπως συνέβη λίγο καιρό μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ – αληθινά και ψεύτικα...

1. Η Σάρον Στόουν δεν ήταν έφηβη γκρούπι του Ντύλαν

Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter

Η διάσημη σταρ εμφανίζεται σήμερα να αφηγείται τις περιπέτειες της ως 19χρονη γκρούπι σ' εκείνη την περιοδεία που την είχε τραβήξει μαμά της, και κάνει λόγο – με αρκετά υπονοούμενα – για τη σχέση που είχε αναπτύξει με τον Ντύλαν, ο οποίος, όπως λέει, την είχε συμπαθήσει πολύ. Καλοστημένο παραμύθι όλα αυτά, και μια φωτογραφία που τους δείχνει μαζί τότε είναι προϊόν photoshop. Επίσης, η Σάρον Στόουν δεν ήταν 19 χρονών τότε, αλλά 17, δηλαδή ανήλικη. Οι περισσότεροι ροκ σταρ εκείνης της εποχής είχαν περιστασιακές σχέσεις με ανήλικες, γεγονός που θα τους έκανε ρόμπα σήμερα αν έβγαιναν στη φόρα οι σχετικές αποκαλύψεις, αλλά ο Ντύλαν είναι τόσο υπεράνω που «κατασκεύασε» μόνος του μια τέτοια ιστορία.

2. Ο Ντύλαν δεν εμπνεύστηκε από τους Kiss το μακιγιάζ του για την περιοδεία

Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter

Ξεχειλώνοντας κι άλλο το προηγούμενο "hoax", η Σάρον Στόουν λέει ότι είχε ιντριγκάρει τον Ντύλαν το μπλουζάκι με τους Kiss που φορούσε τότε, ενώ ο ίδιος λέει ότι πήρε την ιδέα για το λευκό μακιγιάζ που φορούσε στην περιοδεία από μια συναυλία των Kiss που τον είχε πάει η βιολίστρια που τον συνόδευε στην τουρνέ, Σκάρλετ Ριβέρα, η οποία τα είχε λέει τότε με τον Πολ Στάνλεϊ (των Kiss). LOL. Η (κουλτουριάρικη) αλήθεια είναι ότι το λευκό μακιγιάζ ήταν εμπνευσμένο από την κλασική γαλλική ταινία «Τα παιδιά του παραδείσου».

3. Το πρωτότυπο υλικό που παρουσιάζεται στην ταινία δεν το είχε σκηνοθετήσει ο μυστηριώδης "Στέφαν βαν Ντροπ"

Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter

Σε τακτά διαστήματα στην ταινία εμφανίζεται να μιλάει ξερνώντας κυνισμό και βδελυγμία ένας μυστήριος τύπος ονόματι Στέφαν βαν Ντροπ, ο οποίος φέρεται να ήταν ο σκηνοθέτης του πλούσιου πρωτότυπου υλικού από την περιοδεία που χρησιμοποιεί ως βάση για το ντοκιμαντέρ του ο Σκορσέζε. Σε μια φάση μάλιστα δηλώνει ότι είναι δική του ουσιαστικά και η τωρινή ταινία. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για τον βετεράνο ηθοποιό, performance artist και σύζυγο της Μπετ Μίντλερ, Μάρτιν φον Χέιζελμπεργκ. Το πρωτότυπο υλικό το είχε τραβήξει ο ίδιος ο Ντύλαν με το συνεργείο του προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στην ταινία "Renaldo and Clara" που γυριζόταν παράλληλα με την περιοδεία Rolling Thunder Revue.

4. Δεν υπήρχε κανένας βουλευτής Τζακ Τάνερ να ακολουθεί φανατικά την περιοδεία

Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter

Προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, μιλάει στην κάμερα ένα πρώην μέλος του Κογκρέσου που λέγεται Τζακ Τάνερ και είχε υποτίθεται ακολουθήσει τότε την περιοδεία κατόπιν προτροπής του μετέπειτα Προέδρου Τζίμι Κάρτερ (ο οποίος όντως ήταν οπαδός του Ντύλαν και χρησιμοποιούσε τακτικά στίχους του στους πολιτικούς λόγους του). Καμία σχέση. Πρόκειται για τον ηθοποιό Μάικλ Μέρφι και το όνομα «Τζακ Τάνερ» προέρχεται από το ψευδο-ντοκιμαντέρ με τίτλο "Tanner '88" που είχε γυρίσει ο αείμνηστος Ρόμπερτ Άλτμαν.

 

5. Ο Τζιμ Γιαννόπουλος δεν ήταν o μάνατζερ της περιοδείας


Πολύ μας δουλεύετε κύριε Ντύλαν: Πέντε κραυγαλέα ψέματα του περιβόητου ντοκιμαντέρ του Σκορσέζε Facebook Twitter

 

Ο πολυσχιδής (και προφανώς χιουμορίστας) Τζιμ Γιαννόπουλος που εμφανίζεται να αφηγείται τα βάσανα του ως μάνατζερ εκείνης της περιοδείας είναι ο νυν CEO της Paramount Pictures, ενώ υπήρξε και πρόεδρος της Fox Filmed Entertainment για μια δωδεκαετία. Τον καιρό του Rolling Thunder Revue ήταν δευτεροετής φοιτητής στη Νομική.

Οθόνες
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Τόνι Λιούνγκ δεν παίζει τη μελαγχολία· την αφήνει να τον κοιτάζει

Πολιτισμός / Ο Τόνι Λιούνγκ δεν παίζει τη μελαγχολία· την αφήνει να τον κοιτάζει

Με αφορμή το Silent Friend της Ίλντικο Ενιέντι, ο Τόνι Λιούνγκ μιλά για την παιδική εγκατάλειψη, τη σιωπή που έγινε κινηματογραφική γλώσσα, το In the Mood for Love και τη συνεργασία με τον Γουόνγκ Καρ Γουάι που τον έσωσε από την υπαρξιακή πλήξη.
THE LIFO TEAM
Ο Χρυσός Φοίνικας θα προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις στο κοινό

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Ο Χρυσός Φοίνικας θα προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις στο κοινό

Το είχαμε γράψει πως η επιλογή στο φετινό Φεστιβάλ Καννών επικεντρώνεται στον πόλεμο, και τώρα έρχονται οι τιμητικές διακρίσεις και σχεδόν όλες επιβραβεύουν συρράξεις και αναταραχές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αυτό το καλοκαίρι θα θυμηθούμε τον Γιώργο Λούκο. Επιτέλους, για το καλό που έκανε

Οθόνες / Αυτό το καλοκαίρι θα θυμηθούμε τον Γιώργο Λούκο. Επιτέλους, για το καλό που έκανε

Το αποτύπωμα μιας εποχής μάς παραδίδει στο ντοκιμαντέρ «2005-2015: Στα χρόνια του Λούκου» ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης, σε μια απόπειρα να αποκατασταθεί η φήμη ενός ανθρώπου με σπουδαίο έργο που πολεμήθηκε όσο λίγοι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Kάννες 2026: Gay έρωτες που επιβιώνουν σε καιρούς πολέμου

Aνταπόκριση από τις Κάννες / Kάννες 2026: Gay έρωτες που επιβιώνουν σε καιρούς πολέμου

Το Coward, το Bola Negra και το The Man I Love είναι τρεις ταινίες του επίσημου διαγωνιστικού του Φεστιβάλ Καννών για τον έρωτα και τον πόλεμο, που αναδεικνύουν ιστορικά διλήμματα και απαγορευμένα μυστικά από το παρελθόν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τιτανικός Ωκεανός: Ένα πολυεπίπεδο στοίχημα pop φαντασίας και ευάλωτου ψυχισμού

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Τιτανικός Ωκεανός: Ένα πολυεπίπεδο στοίχημα pop φαντασίας και ευάλωτου ψυχισμού

Στο ντεμπούτο της στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη μας προσκαλεί  στο σαγηνευτκό σύμπαν της, δραπετεύει με χάρη και δύναμη, οργανώνει τα σύμβολα, οργώνει τις θάλασσες και βουτά στην υπέρβαση, απνευστί. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ένας «Μινώταυρος» για Χρυσό Φοίνικα

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Ένας «Μινώταυρος» για Χρυσό Φοίνικα

Ο σπουδαίος Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ επιστρέφει με ένα υπαινικτικό αριστούργημα για τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενσωματώνοντας σε αυτό ιδιοφυώς την «Άπιστη Σύζυγο» του Κλοντ Σαμπρόλ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Πικρές Γιορτές»: Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αμφισβητεί τις προθέσεις του

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Πικρές Γιορτές»: Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αμφισβητεί τις προθέσεις του

Ο σπουδαίος Ισπανός σκηνοθέτης επιστρέφει για 7η φορά στο Φεστιβάλ Καννών με έναν αυτοαναφορικό στοχασμό πάνω στα λανθασμένα κίνητρα και στη δεύτερη ευκαιρία μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Paper Tiger»: Μυστικά και ψέματα στις γειτονιές της Νέας Υόρκης

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Paper Tiger»: Μυστικά και ψέματα στις γειτονιές της Νέας Υόρκης

Μια σειρά από τραύματα κρύβει η ήσυχη καθημερινότητα μιας οικογένειας Αμερικανών εβραϊκής καταγωγής που μέχρι να μετακομίσει από το Κουίνς θα υποχρεωθεί να υποστεί σκληρή δοκιμασία.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
PARALLEL TALES

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Παράλληλες Ιστορίες»: Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σε ένα σοφιστικέ ψυχολογικό δράμα

Ο Ασγκάρ Φαραντί εμπνέεται από τον Κισλόφσκι φτιάχνοντας μια διεισδυτική, αν και αργοκίνητη ταινία παράλληλων ιστοριών πάνω στο αγαπημένο του θέμα της δυαδικότητας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
TEENAGE SEX AND DEATH IN CAMP MIASMA ΟΡΓΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΙΝΕΦΙΛ HORROR ΜΕ ΤΗΝ ΤΖΙΛΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΟΝ

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Οργασμός και σινεφίλ horror με την Τζίλιαν Άντερσον

Μετά το «I saw the TV Glow», το Τζέιν Σέμπρουν έρχεται στις Κάννες με το «Teenage sex and death at Camp Miasma», ένα δοκίμιο πάνω στο slasher από τη σκοπιά του fan του είδους και με την προοπτική της queer ανατροπής.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Πίτερ Τζάκσον, Το “Κακό Γούστο” δικαιώνεται στις Κάννες

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Πίτερ Τζάκσον: Το «Κακό Γούστο» δικαιώνεται στις Κάννες

O Aμερικανός κινηματογραφιστής έλαβε τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα για το σύνολο της καριέρας του, μια διάκριση που, όπως είπε ο ίδιος χαριτολογώντας, δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα έπαιρνε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Τζένη Τζένη»: Σαν να μην πέρασε μια μέρα

The Review / «Τζένη Τζένη»: Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Αναμενόμενη και δικαιολογημένη η μεγάλη επιτυχία της παράστασης που ανεβάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ο Νίκος Καραθάνος. Η Βένα Γεωργακοπούλου κουβεντιάζει με τον Χρήστο Παρίδη για το δύσκολο σκηνικό εγχείρημα, θυμούνται το παλιό ελληνικό σινεμά αλλά και το θρυλικό συγγραφικό δίδυμο Γιαλαμά-Πρετεντέρη.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

σχόλια

1 σχόλια
Δεν το έχω δει ακόμα, αλλά νομίζω σε αυτήν την περίπτωση καλύτερα που διάβασα πρώτα αυτό το άρθρο, γιατί φαντάζομαι ότι κάποιος που το είδε πρώτα, θα έχει ήδη σχηματίσει λάθος εντυπώσεις και εν συνέχεια, μπορεί και να απογοητεύτηκε, μαθαίνοντας ότι παρακολούθησε τέτοιες ανακρίβειες. Και φαντάζομαι δε θα είναι οι μόνες, απλά μάλλον θα ήταν οι πιο τρανταχτές. Αλλά μου κάνει πολλή εντύπωση για ποιο λόγο να μπαίνουν σε τέτοιο "κόπο" βετεράνοι που δεν έχουν την ανάγκη καμίας διαφήμισης ή ντόρου -στην τελική, δεν το έκαναν και τσάμπα... Συμφωνώ εν μέρει με την ερμηνεία που προσπαθήσατε να δώσετε στην αρχή του άρθρου, "Μέχρι που ο εύπιστος θεατής αντιλαμβάνεται – εκ των υστέρων – ότι κάποια από αυτά αποτελούν εξωφρενικά μυθεύματα που κατασκεύασε για την ταινία ο ίδιος ο Ντύλαν (με την «συνενοχή» του Σκορσέζε, είτε επειδή βαριόταν να συμμετάσχει σε ένα «στεγνό» ντοκιμαντέρ, είτε από φιλοπαίγμονα διάθεση, είτε από τάσεις «μεταμοντερνιάς», είτε για να θολώσει συνειδητά τα όρια μεταξύ documentary και mockumentary στην εποχή των "fake news" και των "hoaxes" Πηγή: www.lifo.gr"Αλλά, αυτό τώρα, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και στο ίδιο το Netflix, που κάνει -μεγαλεπίβολες και δαπανηρές, πολλές φορές- παραγωγές ντοκιμαντέρ. Δλδ. δε λέω ότι ό,τι αναφέρεται σε ένα ντοκιμαντέρ είναι η αδιάσειστη αλήθεια και μόνο, αλλά, μετά από αυτό, μπορεί να αμφισβητηθούν εύκολα και όποιες άλλες μαρτυρίες προβάλλονται σχετικά στις σειρές ντοκιμαντέρ της πλατφόρμας. Και δεν είναι και τόσο αβάσιμο να φτάσει κάποιος σε ένα τέτοιο συμπέρασμα: όταν γίνεται ντοκιμαντέρ για έναν τόσο θρυλικό, ίσως τον σημαντικότερο εν ζωή για τους Αμερικανούς, καλλιτέχνη, το οποίο έχει επιμεληθεί και αναλάβει ένας επίσης σημαντικός, θρυλικός σκηνοθέτης και παρουσιάζονται τέτοιες ιστορικές και μη ανακρίβειες... τότε στα υπόλοιπα ντοκιμαντέρ μικρότερων budget και λιγότερο γνωστών σκηνοθετών -που αυτοί μπορεί να χρειάζονται και τον ντόρο και την όποια διαφήμιση- τι μπορεί να γίνεται εν τέλει;! Αν γυριζόταν ταινία η ζωή του Ντίλαν, εκεί ίσως να παραβλεπόταν εύκολα, λόγω σεναριακής αδείας ή σουλουπώματος. Σε ντοκιμαντέρ όμως γιατί να συμβαίνει;!