Με την τέταρτη, μόλις, ταινία του σε 25 χρόνια, ο δημιουργός του αξέχαστου Toto Le Héro, Ζακό Βαν Ντορμαέλ επιστρέφει, μετά το πανάκριβο φιάσκο (παρά τις κάποιες καλές κριτικές), του Mr. Nobody.
Η "Ολοκαίνουρια...Καινή Διαθήκη", που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη, είναι μια πανέξυπνη, πρωτότυπη και βέβηλη σουρεαλιστική κωμωδία, με πρωταγωνίστρια την άγνωστη κόρη του Θεού, η οποία δραπετεύει από το διαμέρισμα του παντοδύναμου πατέρα και της νοικοκυράς μάνας στις Βρυξέλλες και προσπαθεί να βρει 6 καινούριους αποστόλους στην πόλη για να επαναφέρει την ευτυχία στην κοινωνία.
Ο Βαν Ντορμαέλ, ζεστός σαν τον παλιό φίλο που χαίρεσαι να ξαναβλέπεις, εξηγεί το πώς προέκυψε η ιδέα, τι εστί Βέλγιο, πώς κάνει σεξ η Κατρίν Ντενέβ στις ταινίες, και ποια θρησκευτικά ερωτήματα τον ταλάνισαν στην παιδική του ηλικία- εν ολίγοις, προτιμούσε τον Batman από τον Θεό!
- Κάποιοι φίλοι από την Πορτογαλία δεν εξεπλάγησαν καθόλου από την κεντρική ιδέα της ταινίας μου, πως δηλαδή ο Θεός ζει και κατοικεί στις Βρυξέλλες, γιατί εμείς οι Βέλγοι επινοήσαμε το νόμο για να σπάμε τα νεύρα όλου του κόσμου. Τώρα, γιατί στις Βρυξέλλες, και όχι στο Παρίσι, στο Λονδίνο ή στη Βενετία; Ίσως γιατί είναι μονίμως γκρίζος ο ουρανός, βρέχει συνέχεια, και τίποτε δε λειτουργεί, όλα τα συστήματα είναι χαλασμένα. Η δεύτερη ιδέα που δουλέψαμε με τον συν-σεναριογράφο μου είναι πως ο Θεός κρύβει εδώ και πολύ καιρό ένα μυστικό: έχει σύζυγο και μια κόρη 10 ετών, που επαναστατεί και το σκάει από το σπίτι γιατί τον σιχαίνεται! Από εκεί ξεκινήσαμε για να κάνουμε τελικά μια σουρεαλιστική κωμωδία, όπου η μικρή ψάχνει 6 νέους αποστόλους, 6 υπέροχους περιθωριακούς, για να ενθαρρύνει και να σπείρει την απρόβλεπτη αγάπη, αυτήν που δεν την περιμένει κανείς.
- Όχι πως και οι παλιοί, καλοί 12 Απόστολοι δεν ήταν κι εκείνοι υπέροχοι losers. Προέρχονταν από όλα τα στρώματα, αποτελούσαν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό, αλλά οι καινούριοι είναι άνθρωποι που πιστεύουν πως η ευτυχία δεν είναι γι' αυτούς. Όπως λέει μια στιγμή ένας από αυτούς, "αν η ευτυχία ήταν σπίτι, εγώ θα την έβγαζα στον θάλαμο αναμονής". Έχουν ξοδέψει τη ζωή τους στο περίμενε. Η κόρη του Θεού τους βγάζει από τον μικρό χώρο, την ισόβια φυλακή τους και τους προτείνει να ζήσουν πιο ελεύθερα, έξω από τις κατηγορίες και τους προσχεδιασμένους καταλόγους. Όπως ο έρωτας ενός μανιακού του σεξ με την αγαπημένη του από την παιδική ηλικία, ενός σκοπευτή και του θύματος του, ή μιας γυναίκας με έναν γορίλα.
- Και μιας και αναφέραμε τη γυναίκα με τον γορίλα, δηλαδή την Κατρίν Ντενέβ, μιλήσαμε στο τηλέφωνο, της είπα την ιδέα, διάβασε το σενάριο και μου είπε αμέσως ναι, με ρώτησε για τις ημερομηνίες των γυρισμάτων και ήρθε στην ώρα της στο πλατό. Εκτός από εξαιρετική ηθοποιός και καλός άνθρωπος, η Κατρίν έχει οξεία αίσθηση του χιούμορ. Ξέρω, δεν της φαίνεται, έχει αυτόν τον γνωστό "αέρα", αλλά σας διαβεβαιώ πως γελάσαμε πολύ. Μάλιστα, την πρώτη ημέρα του γυρίσματος είχε μια δύσκολη σκηνή: έπρεπε να κάνει έρωτα με έναν νεαρό, που ψώνισε από τον δρόμο, και ξέρετε πώς είναι οι ερωτικές σκηνές, πάντα άβολες και λίγο αμήχανες. Της πρότεινα από διακριτικότητα και σεβασμό να κρατήσει τη μπλούζα της με έναν τρόπο που δεν θα φαινόταν στο πλάνο, και μου λέει αμέσως: "Άκου Ζακό, δεν κάνω ποτέ σεξ με την μπλούζα". Είναι αφοσιωμένη 100%. Δεν φοβάται τίποτε.
Θα ήμουν εξαιρετικός χαμένος στα Όσκαρς.Έχω εκπαιδευτεί να χειροκροτώ με όλη μου την καρδιά τους υπόλοιπους. Το έχω κάνει πολλές φορές!
- Να σου εξηγήσω κάποια βασικά πράγματα για τους Βέλγους και το Βέλγιο: η χώρα είναι κάπως αυτοσχέδια, bric-à-brac, σα να έχει φυτρώσει μόνη της. Κανείς δεν συνεννοείται με κανέναν, και τίποτε δεν λειτουργεί, όπως σου είπα. Ο σουρεαλισμός απορρέει από την καθημερινότητα, όχι από κάποια μεγάλη ιδέα. Γελάμε πρώτοι με αυτά που συμβαίνουν, γιατί ξέρουμε πως ο παραλογισμός που πλανάται θα μας χτυπήσει την πόρτα κάποια στιγμή. Αυτό που δεν πιστεύουμε πως θα συμβεί, μας συμβαίνει πάντα. Και όλο αυτό είναι αστείο. Λέμε συχνά πως για να ζήσεις στο Βέλγιο πρέπει να είσαι τρελός, αλλιώς θα τρελαθείς! Κανείς δεν πλακώνεται με τον άλλο, δεν δημιουργούμε πολέμους, αλλά δεν τα βρίσκουμε κιόλας. Προσωπικά αισθάνομαι ελεύθερος σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει κυρίαρχη τάση, ένα mainstream. Δεν ήταν στις προθέσεις μου να κάνω ένα φιλμ για να προκαλέσω. Κι αν με ρωτήσεις, η "Ολοκαίνουρια...Καινή Διαθήκη" δεν είναι μια ταινία πάνω στη θρησκεία αλλά πάνω στην εξουσία, την ανδρική επιβολή στην οικογένεια και την κοινωνία, μια εξουσία που απειλεί με φόβο, αλλιώς επιβάλλει τιμωρία. Κι έρχεται η κόρη του και λέει, μη φοβάστε, δεν θα τιμωρηθεί κανείς. Όταν ήμουν μικρός και διάβαζα θρησκευτικά, μου έκανε αλγεινή εντύπωση ο ζηλιάρης Θεός που δεν έσωσε τον γιό του, και που άφηνε τα παιδάκια να πεθάνουν. Πως είναι δυνατόν αναρωτιόμουν; Μα, ο Θεός δοκιμάζει τους ανθρώπους, μου απαντούσαν. Μα, ο Batman έσωζε ζωές, κι ο παντοδύναμος Θεός, όχι;
- Σίγουρα, απογοητεύτηκα που η ταινία έφτασε στις 9 φιναλίστ των ξενόγλωσσων Όσκαρ αλλά δεν μπήκε στην πεντάδα. Θα είχε πλάκα. Αλλά η λύπη μου κράτησε για 2 ώρες, όχι παραπάνω. Ωστόσο, θα ήμουν εξαιρετικός χαμένος. Έχω εκπαιδευτεί να χειροκροτώ με όλη μου την καρδιά τους υπόλοιπους, να είμαι ο καλύτερος από τους 4 που επευφημούν τον πρώτο, τον νικητή. Το έχω κάνει πολλές φορές.
