Ο Τόμπι Χούπερ έκανε πολλά υπέροχα πράγματα στην καριέρα του, δουλεύοντας σχεδόν αποκλειστικά εκτός του χολιγουντιανού στουντιακού συστήματος. Αυτό ίσχυε και για το «The Texas Chainsaw Massacre», του οποίου η ανέλπιστη επιτυχία τού έδωσε τη δυνατότητα να διεκδικεί ταινίες που δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε να γυρίσει. Ο Χούπερ κέρδισε την εκτίμηση πολλών συναδέλφων του, μεταξύ των οποίων και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, που λίγα χρόνια αργότερα θα βρισκόταν σε μία από τις πιο δημιουργικές στιγμές της καριέρας του, φτιάχνοντας ταινίες που έμειναν κλασικές.
Ο Σπίλμπεργκ, μετά την πρώτη περιπέτεια του Ιντιάνα Τζόουνς, που αποδείχτηκε χρυσωρυχείο, έκλεισε συμφωνία για να ξεκινήσει την προετοιμασία του «Ε.Τ.», της ταινίας που έμελλε να συνδεθεί περισσότερο από κάθε άλλη με το όνομά του. Ένας από τους όρους της συμφωνίας ήταν πως ο Σπίλμπεργκ δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει κάτι άλλο την ίδια στιγμή, οπότε όφειλε να παγώσει όσα άλλα σχέδια είχε, μεταξύ των οποίων και ένα σενάριο που είχε γράψει, το οποίο περιείχε προσωπικές αναφορές και τον ενδιέφερε πολύ. Το «Poltergeist», μια ιστορία τρόμου και φαντασίας, είχε φτάσει στο σημείο που μπορούσε πια να γυριστεί, με τον Σπίλμπεργκ να αναγκάζεται να πάρει αποστάσεις για χάρη του «Ε.Τ». Ή τουλάχιστον αυτό είπε, γιατί στην πράξη τα πράγματα κύλησαν διαφορετικά.
Ήδη από το ξεκίνημα των γυρισμάτων του «Poltergeist» κυκλοφόρησε ως κουτσομπολιό πως ο ρόλος του Χούπερ ήταν να παριστάνει τον σκηνοθέτη, αφού ο Σπίλμπεργκ έκανε στην πράξη όλη τη δουλειά.
Η MGM ήθελε να κυκλοφορήσει το «Poltergeist» το καλοκαίρι του 1982 και ο Σπίλμπεργκ, πέρα από το σενάριο, είχε σχεδιάσει και τα storyboards της ταινίας την προηγούμενη χρονιά. Η λύση που βρήκε, ώστε να αναμειχθεί δημιουργικά, αλλά να μην έχει νομικά προβλήματα, ήταν να κρατήσει τη θέση του παραγωγού, κάτι που δεν του απαγορευόταν, αλλά έπρεπε να βρει έναν σκηνοθέτη άξιο των φιλοδοξιών που είχε για την ταινία, αλλά και αρκετά δεκτικό στις όποιες επεμβάσεις. Όντας από αυτούς που εντυπωσιάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια με τον «Σχιζοφρενή Δολοφόνο» του Χούπερ, ήρθε γρήγορα σε συμφωνία με τον τελευταίο. Ο Χούπερ όντως γύρισε την ταινία εντός του προϋπολογισμού και του χρόνου που είχε, που έγινε μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της εποχής, ενώ ο Σπίλμπεργκ εκτοξεύτηκε στο Διάστημα λίγους μήνες μετά με τον «Ε.Τ.». Ενώ όλα μοιάζουν με όμορφη χολιγουντιανή ιστορία, ο Χούπερ, παρά την επιτυχία της ταινίας, έμεινε μετά από αυτήν στα αζήτητα και συμφώνησε να δουλέψει για την Cannon, εταιρεία που συνήθιζε να παίρνει τους εξοστρακισμένους των στούντιο εκείνη την εποχή. Γιατί, λοιπόν, βρέθηκε εκεί;
Ήδη από το ξεκίνημα των γυρισμάτων του «Poltergeist» κυκλοφόρησε ως κουτσομπολιό πως ο ρόλος του Χούπερ ήταν να παριστάνει τον σκηνοθέτη, αφού ο Σπίλμπεργκ έκανε στην πράξη όλη τη δουλειά. Ηθοποιοί και συνεργάτες της ταινίας κυκλοφόρησαν σύντομα την πληροφορία πως για οποιαδήποτε θέματα της ταινίας ρωτούσαν τον Σπίλμπεργκ, με τον Χούπερ να παραμένει συνήθως σιωπηλός, έχοντας δευτερεύοντα, συμβουλευτικό ρόλο. Οι δυο τους, γνωρίζοντας πια πως η ιστορία αυτή είχε βγει παραέξω, ξεκίνησαν τις διαψεύσεις, καθώς δεν ήταν μόνο το συμβόλαιο του «Ε.Τ.» που θα έβαζε σε μπελάδες τον Σπίλμπεργκ αλλά κυρίως οι πολύ αυστηροί κανόνες των επαγγελματικών ενώσεων που υπαγόρευαν σαφείς και διακριτούς ρόλους μέσα σε μια κινηματογραφική παραγωγή και οποιαδήποτε παραβίαση μπορούσε να οδηγήσει σε πρόστιμο ως και διαγραφή κάποιου μέλους από την ένωσή του, με ό,τι συνεπαγόταν αυτό για τη μελλοντική καριέρα του. Με την Ένωση Σκηνοθετών, λοιπόν, να μιλά ανεπίσημα για διεξαγωγή έρευνας, λίγο καιρό πριν από την έξοδο του «Poltergeist» στους κινηματογράφους, ξεκίνησε η μιντιακή προώθηση της ταινίας και σε ένα άρθρο των «L.A. Times» ο Σπίλμπεργκ μίλησε για τις συνθήκες στα γυρίσματα: «Ο Τόμπι είναι από τη φύση του ελάχιστα παρεμβατικός και δεν έχει ισχυρή παρουσία στα γυρίσματα. Όταν υπήρχε ερώτηση από κάποιο μέλος της παραγωγής και δεν δινόταν άμεση απάντηση, εγώ ήμουν αυτός που τελικά μιλούσα. Αμέσως κοιτούσα τον Τόμπι και αν το βλέμμα του ήταν συγκαταβατικό, προχωρούσαμε. Είχαμε αυτού του είδους τη συμφωνία. Ίσως υπερέβαλλα κάποιες φορές, λόγω του μεγάλου μου ενθουσιασμού, καθώς αγαπούσα πολύ αυτό το σενάριο, αλλά δεν ήμουν σε θέση να το γυρίσω μόνος μου λόγω χρόνου. Παρά τον ενθουσιασμό αυτό, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να θεωρηθώ σκηνοθέτης της ταινίας, ήταν ξεκάθαρα δουλειά του Τόμπι Χούπερ».
Με την έξοδο της ταινίας τον Ιούνιο του 1982, ο Σπίλμπεργκ συνέχισε να «κλαίει» δημοσίως, γνωρίζοντας και επίσημα πια πως η Ένωση Σκηνοθετών είχε ξεκινήσει έρευνα, δημοσιεύοντας στο «Variety» ένα «ανοιχτό γράμμα προς τον φίλο και συνεργάτη του Τόμπι Χούπερ». Σε αυτό τον ευχαριστεί για τη σπάνια, ανοιχτή και ιδιαίτερη συνεργασία που είχαν και του ζητά συγγνώμη γιατί αυτή παρεξηγήθηκε από μερίδα του Τύπου ως παρέμβαση. Ο Χούπερ αυτό το διάστημα παρέμεινε σιωπηλός και όποτε αναγκαζόταν να δηλώσει κάτι, ευχαριστούσε κι εκείνος με τυπικά λόγια τον Σπίλμπεργκ και δήλωνε έτοιμος για νέες ταινίες στο μέλλον. Ο Χούπερ έκανε όντως ενδιαφέροντα πράγματα τα επόμενα χρόνια, με πρώτο το «Lifeforce» το 1985, όμως το ότι τα γύρισε εκτός στουντιακού περιβάλλοντος (παρά την εμπορική επιτυχία του «Poltergeist») έδειχνε πως το σινάφι του μάλλον δεν του συγχώρησε ποτέ το γεγονός ότι ουσιαστικά πληρώθηκε για να παριστάνει τον σκηνοθέτη – αντίθετα, ο Σπίλμπεργκ, ως μεγαλύτερο όνομα, τη γλίτωσε.
Η ιστορία έμεινε γνωστή ως μια θεωρία συνωμοσίας και τίποτα παραπάνω, αν και στη συνέχεια, όσοι μίλησαν γι' αυτήν, υπονόησαν πως μόνο ως τέτοια δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο Τζέρι Γκόλντσμιθ, που έγραψε τη μουσική, είπε πως συνεργάστηκε αποκλειστικά με τον Σπίλμπεργκ, κάτι που του φάνηκε περίεργο, γιατί πάντα συνεργαζόταν με τον σκηνοθέτη. Ηθοποιοί που δούλεψαν σε μικρούς ρόλους για λίγες μέρες είπαν πως δεν άκουσαν ή δεν είδαν τον Χούπερ στα γυρίσματα. Χρόνια αργότερα, ο Χούπερ χρέωσε όλη την ιστορία σε παρεξήγηση, λέγοντας πως ζήτησε από τον Σπίλμπεργκ να του κάνει κάποια συμπληρωματικά γυρίσματα και έτυχε πάνω σ' εκείνα να εμφανιστούν δημοσιογράφοι για να καλύψουν την ταινία, ενώ εξέφρασε την απορία του γιατί δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε το θέμα, μια που η συνεργασία σεναριογράφου-σκηνοθέτη-παραγωγού είναι δεδομένη σε τέτοιο επίπεδο και ο Σπίλμπεργκ είχε τους δύο από τους τρεις ρόλους. Εντελώς τυχαία, πριν από λίγο καιρό, και 35 χρόνια μετά την ταινία, ο σκηνοθέτης του «Annabelle», Τζον Λεονέτι, σε μια γενική συνέντευξη για τη ζωή του, ανέφερε πως στο ξεκίνημα της καριέρας του είχε δουλέψει ως βοηθός στα γυρίσματα του «Poltergeist» και πως ήταν προφανές γι' αυτόν ότι η ταινία γυρίστηκε από τον Σπίλμπεργκ, με τον Χούπερ να έχει έναν ρόλο αντίστοιχο με αυτόν του βοηθού σκηνοθέτη, κάνοντας κάποιες σκηνές μόνος του.
Ο συμπαραγωγός της ταινίας Φρανκ Μάρσαλ είπε ίσως το πιο ουσιώδες απ' όλους γι' αυτή την ιστορία, ότι ο καθένας ορίζει διαφορετικά την έννοια του σκηνοθέτη στο Χόλιγουντ, γι' αυτό και υπάρχουν συχνά ασαφείς δημιουργίες. Κι έχει δίκιο γιατί, όταν, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, το στούντιο δίνει το τελικό ok για το final cut, ακόμη και αν τα έχει κάνει όλα μόνος του ένας σκηνοθέτης, είναι η ταινία ξεκάθαρα δική του; Η ιστορία του «Poltergeist» δεν υποτιμά την ικανότητα του Τόμπι Χούπερ, απλώς αποδείχτηκε μια λάθος κίνηση καριέρας, κάτι που μάλλον τον επηρέασε, αφού τα επόμενα χρόνια προτίμησε τη δημιουργική ελευθερία και όχι τη συμμετοχή σε μεγάλες παραγωγές.
σχόλια