Η Μάγια Πιπερά έρχεται στο ραντεβού μας αργοπορημένη και λαχανιασμένη, μας χαιρετάει και τρέχει να αγκαλιάσει τον σκύλο της που την περίμενε πίσω από την πόρτα γαβγίζοντας. Έχει μόλις τελειώσει το μάθημα αγγλικών και ο χρόνος της είναι πολύ πιεσμένος, όπως κάθε παιδιού στην ηλικία της. «Σε δυο μήνες γίνομαι 15 χρονών», μας λέει, «και ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πάρα πολύ λίγος. Στο μουσικό σχολείο που πάω κάνουμε 9ωρα, γυρνάω στο σπίτι κατά τις 4 και μετά έχω αγγλικά, μουσική, διάφορα. Παίζω πιάνο στο ωδείο, φλάουτο, νταούλι, ταμπουρά –που είναι υποχρεωτικός στο σχολείο– και λίγο γιουκαλίλι».
Παρ' όλη την πίεση του χρόνου και τις ασχολίες της, η Μάγια έχει παίξει ήδη σε δύο ταινίες, στο Robogirl του Βαρδή Μαρινάκη και στο Cosmic Candy της Ρηνιώς Δραγασάκη, μια ταινία που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και αυτή την εβδομάδα παίζεται στις αίθουσες.
«Δεν είχα ποτέ σκεφτεί να γίνω ηθοποιός» λέει. Μου το είχε προτείνει κάποια στιγμή ο μπαμπάς μου, και στην αρχή δεν είχα ενθουσιαστεί καθόλου με την ιδέα, του είχα πει "όχι", αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και τον έπρηζα "θέλω να παίξω σε ταινία"». Το να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού δεν είναι στα σχέδιά της. «Αυτήν τη στιγμή έχω καταλήξει ότι θέλω να ασχοληθώ με τη μουσικοθεραπεία», λέει, «ξέρω παιδιά με σύνδρομο Down γιατί δουλεύει η μαμά μου μαζί τους, με μία ομάδα, και θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Είμαι μέτρια μαθήτρια, διαβάζω πολύ αλλά δεν γράφω πολύ καλά, γράφω μέτρια.
Με εκνευρίζουν οι χαζοί άνθρωποι, οι ανήξεροι, οι άνθρωποι με άγνοια, αυτοί που φέρονται λες και είναι όλα τέλεια στον κόσμο μας, και δεν τους νοιάζει να μάθουν τι συμβαίνει πραγματικά.
Στην οντισιόν του Cosmic Candy βρέθηκα χωρίς να έχω ιδέα ότι θα κάνω οντισιόν, με ρώτησε ο μπαμπάς μου «θα σε ενδιέφερε;» και μετά γνώρισα τη Ρηνιώ, τη σκηνοθέτιδα. Μάλλον με επέλεξε, ενώ δεν είχα σκεφτεί ότι πάω να παίξω σε ταινία, απλά έγινε. Το Cosmic Girl γυρίστηκε το 2016, ήταν η πρώτη μου ταινία ως εμπειρία και μετά έπαιξα στο Robogirl».
Μιλάει για την εμπειρία της με τα γυρίσματα του Cosmic Candy, που έγιναν καλοκαίρι και δεν της στέρησαν ούτε μία μέρα από το σχολείο. «Ίσως να έχασα μόνο μια μέρα, για πολύ λίγο», λέει, «αλλά ήταν πολύ όμορφη εμπειρία. Θυμάμαι να γίνονται πολλά αστεία και όλους να λένε "δεν θα πάμε διακοπές", αλλά εγώ μια χαρά διακοπές πήγα. Δεν ξέρω αν θα το ξανάκανα, εξαρτάται από την ταινία, δεν θα έλεγα ναι σε οποιαδήποτε ταινία, ούτε θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό, αλλά η εμπειρία με το Cosmic Candy, κυρίως από τα γυρίσματά της, με έκανε να καταλάβω πως αν έχεις κέφι και ενθουσιασμό για αυτό που κάνεις, μπορείς να καταφέρεις κάτι πολύ ωραίο.
Ο δικός μου ο ρόλος είναι ενός κοριτσιού, της Πέρσας, που εμπλέκεται στη ζωή της Άννας, μιας γυναίκας στριφνής, θα έλεγα, και λίγο παράξενης, που είναι εγκλωβισμένη στον δικό της κόσμο. Και, βασικά, αφού μπαίνει αυτό το κοριτσάκι στη ζωή της, μετά εκείνη αρχίζει και βλέπει πιο πολύ τον κόσμο και την πραγματικότητα. Γενικά είναι λίγο άτακτος χαρακτήρας, συμπαθητικός, τη συμπαθώ την Πέρσα. Μπορεί να μη μοιάζουμε πολύ, αλλά κατά κάποιον τρόπο την καταλαβαίνω.
Μου αρέσει να έχω ελεύθερο χρόνο, να βλέπω ταινίες, να διαβάζω βιβλία, να βγαίνω βόλτες με τους φίλους μου. Δεν μου αρέσουν οι action movies, τις βαριέμαι, μου αρέσουν οι παλιές ταινίες, ή οι καινούργιες που είναι σαν παλιές, οι κωμωδίες, κάποιες συγκινητικές. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο είδος αγαπημένο, σίγουρα δεν μου αρέσουν οι Avengers.
Ακούω πολλή μουσική. Δεν έχει τύχει να ακούσω ποτέ κάτι που δεν θα ήθελα να ακούσω, γενικά μου αρέσει πολύ η alternative ροκ και η παραδοσιακή μουσική, όσο περίεργο και αν σου φαίνεται. Μου αρέσει και η πανκ και κάποια κλασική, ενώ δεν μου αρέσει καθόλου η τραπ.
Με εκνευρίζουν οι χαζοί άνθρωποι, οι ανήξεροι, οι άνθρωποι με άγνοια, αυτοί που φέρονται λες και είναι όλα τέλεια στον κόσμο μας, και δεν τους νοιάζει να μάθουν τι συμβαίνει πραγματικά.
Με ενοχλεί πάρα πολύ που χαλάει το περιβάλλον, και προσπαθώ να κάνω ό,τι μπορεί να κάνει ο καθένας, να μην χρησιμοποιώ πλαστικές σακούλες τόσο πολύ, να μην παίρνω πλαστικά μπουκάλια, γενικά σκέφτομαι τι να κάνω πριν το κάνω. Με ενοχλούν τα σκουπίδια παντού. Είναι τραγικό να μην πας να το πετάξεις δυο εκατοστά πιο κει, στον κάδο. Ελπίζουμε για το καλύτερο, αλλά πάμε από το κακό στο χειρότερο, δεν ξέρω πού θα πάει όλο αυτό.
Τη γενιά μου τη βλέπω καλύτερη από τις άλλες, αν και δεν ξέρω τι έχουν κάνει οι άλλες γενιές για αυτό το θέμα, της καταστροφής του περιβάλλοντος. Παλιότερα ίσως δεν φαινόταν και τόσο αυτό το πρόβλημα, τώρα υπάρχει η φωτιά στην Αυστραλία, κάηκε και ο Αμαζόνιος, οπότε έχουν αρχίσει οι άνθρωποι και το συνειδητοποιούν όλο και πιο πολύ.
Έχω όνειρα να ταξιδέψω, κι ελπίζω μέχρι τότε που θα τα καταφέρω να μην έχουμε καταστρέψει εντελώς την ατμόσφαιρα, έτσι ώστε να μπορούμε να μετακινούμαστε με αεροπλάνα.
Δεν θέλω να αποκτήσω εξουσία, αλλά αν είχα εξουσία σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πιο απλά και πιο δίκαια και δεν θα άφηνα ανθρώπους να εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους επειδή είναι πιο φτωχοί και αδύναμοι, ούτε ζώα, ούτε κανέναν.
Η αγαπημένη μου στιγμή της ταινίας είναι μάλλον ο μουσταρδοπόλεμος. Είναι η στιγμή που η Άννα πρωτοξεφεύγει από τον κόσμο της και από την πραγματικότητα των ανθρώπων και την καθημερινότητά της και πάει κάπως σε ένα πιο παιδικό περιβάλλον, μαζί με την Πέρσα.
Νομίζω ότι το Cosmic Candy πρέπει να πάνε πολλοί άνθρωποι να το δούνε επειδή είναι μία ταινία που φτιάχτηκε με πολλή χαρά και αγάπη από όλο το crew. Πραγματικά, έχω βρεθεί σε διάφορα σετ κι έχω παρακολουθήσει γυρίσματα ταινιών, κι έχω παίξει και σε άλλη ταινία, αλλά αυτό ήταν το πιο τέλειο crew. Όλοι είχαν χαρά και ενθουσιασμό για να φτιαχτεί αυτή η ταινία, την έκαναν για να προσφέρουν κάτι όμορφο προς τους άλλους, και θα ήταν ωραίο να την εκτιμήσουν οι άνθρωποι. Είναι μία ωραία ταινία, κατά τη γνώμη μου».
