«The little things»: Ντένζελ Γουόσινγκτον, Ράμι Μάλεκ και Τζάρεντ Λέτο στο κυνήγι ενός serial killer

«The little things»: Ντένζελ Γουόσινγκτον, Ράμι Μάλεκ και Τζάρεντ Λέτο στο κυνήγι ενός serial killer Facebook Twitter
Ο Ντένζελ Γουόσινγκτον επιτέλους επιλέγει έναν ρόλο που δεν πέρασε από την έγκριση του κατηχητικού, και είναι εξαιρετικός όπως πάντα. © Warner Bros. Pictures
0

Αν ο Τζον Λι Χάνκοκ εργαζόταν μισό αιώνα πριν, στο Χόλιγουντ των studios, θα ήταν περιζήτητος, ένας τύπου Μάικλ Κερτίζ ικανός μισθοφόρος, ειδικευμένος στα «αρσενικά» δράματα –με εξαίρεση το Blind Side–, που φλερτάρουν με την περιπέτεια. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησε γράφοντας τα σενάρια για τον Τέλειο Κόσμο και το Μεσάνυχτα στον Κήπο του Καλού και του Κακού, για λογαριασμό του Κλιντ Ίστγουντ.

Ο Χάνκοκ του The Founder, αλλά και του ωραίου Saving Mr. Banks (τον αδικώ λίγο, αλλά βασικά οι άνδρες τον ενδιαφέρουν στις ταινίες που υπογράφει), είχε εδώ και μια 30ετία ένα καλλιτεχνικό απωθημένο: η ιστορία ενός serial killer στο Λος Άντζελες, τοποθετημένη στα τέλη των '90s για να μην κουδουνίζουν έξυπνα κινητά, που εμπλέκει έναν βετεράνο αστυνομικό με βαρύ παρελθόν, έναν φουριόζο νεότερο συνάδελφό του με διάθεση να λύσει το μυστήριο, κι έναν ύποπτο που κανείς δεν ξέρει αν όντως έχει διαπράξει τα εγκλήματα με θύματα νέες γυναίκες, ξεροστάλιαζε στα γραφεία διάσημων σκηνοθετών, όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Γουόρεν Μπίτι και ο φίλος του ο Κλιντ από το 1993, όταν είχε σοβαρά αναγγελθεί ως επερχόμενο project.

Τελικά, ο Χάνκοκ πήρε το σενάριό του στα χέρια του και με την έγκριση της Warner, το σκηνοθέτησε ο ίδιος, αφού πρώτα εξασφάλισε τον Ντένζελ Γουόσινγκτον, τον Ράμι Μάλεκ και τον Τζάρεντ Λέτο στον ρόλο του μυστηριώδους Άλμπερτ Σπάρμα. Μεγάλα ονόματα, ευρύχωρη σκηνοθεσία, πιασάρικο θέμα... Τότε;

Η έλλειψη δράσης στα χέρια ενός σκηνοθέτη που δεν βρίσκει τρόπους να την αναπληρώσει με ίντριγκα αναμονής στον κενό χώρο, που λένε και στα σπορ, φαίνεται στο The Little Things, μια ταινία που δεν θα μείνει αξέχαστη για την ατμόσφαιρα ή για την πρωτοτυπία της, αλλά μένει στον νου και επανέρχεται, όχι σαν εφιάλτης, αλλά για το ζόρι των τριών πρωταγωνιστικών ρόλων.


Η αλήθεια είναι πως το The Little Things δεν είναι αυτό που θα περίμεναν οι Απόστολοι του Φίντσερ, δηλαδή ένα ειδεχθές, τεχνίτικο, ιλουστρασιόν υβρίδιο horror και αγωνίας. Δεν είναι το Seven. Διαδικασία εμπεριέχει, το περίφημο procedural που εντείνει τον χρόνο σύλληψης του εύρηκα αλλά και του φονικού τέρατος, όχι όμως στο εξαντλητικό αδιέξοδο του Zodiac. Ούτε γαργαλάει αναδρομικά το μυαλό όπως οι Συνήθεις Ύποπτοι, όχι του Φίντσερ βέβαια, αλλά και πάλι με τον Σπέισι.

Η διαφορά του The Little Things με το αναμενόμενο δείγμα του είδους είναι πως η προσοχή του πέφτει στις λεπτομέρειες των χαρακτήρων, κι όχι της πλοκής. Ίσως γι' αυτό και δεν απογειώθηκε τόσα χρόνια. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αν και ακούγεται αντιτουριστικό για ένα προφίλ ταινίας που συνήθως επιδιώκει να δείρει τις αισθήσεις του θεατή. Ο Χάνκοκ, τελικά, υποκύπτει στις ευαισθησίες του, επιδιώκει humanist σινεμά, ακούει ανθρώπους, υπονοεί δράση – ίσως και να το παρακάνει στη διακριτική απαξίωση της.

«The little things»: Ντένζελ Γουόσινγκτον, Ράμι Μάλεκ και Τζάρεντ Λέτο στο κυνήγι ενός serial killer Facebook Twitter
Χωρίς να είναι εκτός κλίματος, ο Μάλεκ και ο Λέτο βγαίνουν μονοκόμματοι, στον τύπο που προσπαθούν να κεντράρουν, μέσα από χαρακτήρες που δεν τους προσφέρουν πολλά στοιχεία για να ψάξουν κάτι παραπάνω. © Warner Bros. Pictures


«Δώσε βάση στα μικρά πράγματα» συμβουλεύει ο ενστικτώδης παλιός Ντίκον το κολεγιόπαιδο Μπάξτερ, που τον έχει αντικαταστήσει στη θέση του λαγωνικού ντετέκτιβ στα κεντρικά της Αστυνομίας στο Λος Άντζελες. Ο Ντίκον πλέον εργάζεται στην άκρη του πουθενά, κάπου στην Καλιφόρνια, και η δράση ενός serial killer που κυκλοφορεί ελεύθερος και πονοκεφαλιάζει τις Αρχές κεντρίζει το ενδιαφέρον του και φέρνει στην επιφάνεια παλιές, άσχημες μνήμες. Ο τρόπος και ο λόγος που ξηλώθηκε παραμένουν σε εκκρεμότητα σε όλη τη διάρκεια του έργου, Είχε, όπως λένε, πάθει εμμονή με μια παρόμοια περίπτωση παλιά, πήρε διαζύγιο, έπαθε καρδιακή προσβολή, έγινε άλλος άνθρωπος – ίσως, όμως δεν αρκούν, κάτι άλλο συμβαίνει, αλλά πρέπει να κάνετε υπομονή μέχρι το τελευταίο τέταρτο.

Ο Ντίκον εμπιστεύεται τη διαίσθησή του σε δύσκολες υποθέσεις. Αφουγκράζεται, και δουλεύει ανορθόδοξα πάνω στα στοιχεία που διαθέτει. Έτσι εντοπίζει έναν βασικό ύποπτο. Και επηρεάζει σημαντικά τον Μπάξτερ, ενώ οι συνάδελφοί του στο τμήμα του λένε να μην εξαρτάται από την καθοδήγησή του. Για διαφορετικούς λόγους, όλοι θέλουν τόσο πολύ να σταματήσει ο τρόμος στην περιοχή, που βιάζονται για να βρεθεί ο ένοχος. Ή κάποιος που να τον υποδύεται τέλεια.


Η έλλειψη δράσης στα χέρια ενός σκηνοθέτη που δεν βρίσκει τρόπους να την αναπληρώσει με ίντριγκα αναμονής στον κενό χώρο, που λένε και στα σπορ, φαίνεται στο The Little Things, μια ταινία που δεν θα μείνει αξέχαστη για την ατμόσφαιρα ή για την πρωτοτυπία της, αλλά μένει στον νου και επανέρχεται, όχι σαν εφιάλτης, αλλά για το ζόρι των τριών πρωταγωνιστικών ρόλων.

Ο χειρισμός του Χάνκοκ δείχνει αυτοπεποίθηση, μια άνεση με το δίωρο που κρίνει απαραίτητο για την αφήγησή του, και την ιδέα ότι σημασία δεν έχει τι γίνεται με την έρευνα ή πόσες και ποιες είναι οι πληροφορίες που σωρεύονται αλλά πώς αντηχεί η διαδικασία στο μυαλό και την καρδιά του επίδοξου λυτρωτή, του ένστολου σωτήρα.

«The little things»: Ντένζελ Γουόσινγκτον, Ράμι Μάλεκ και Τζάρεντ Λέτο στο κυνήγι ενός serial killer Facebook Twitter
Ο Χάνκοκ, τελικά, υποκύπτει στις ευαισθησίες του, επιδιώκει humanist σινεμά, ακούει ανθρώπους, υπονοεί δράση – ίσως και να το παρακάνει στη διακριτική απαξίωση της. © Warner Bros. Pictures

Θα πείτε, αυτό προσπαθούν να πετύχουν οι περισσότερες ταινίες του είδους; Η διαφορά είναι πως ο Χάνκοκ δεν το κάνει θέμα ή θέαμα. Δεν κυνηγά το στιλ. Καλή φωτογραφία, ανοιχτά πλάνα, focus στους ηθοποιούς: το μη-ύφος του Ίστγουντ. Εξαφανισμένος. Παλιά σχολής, περίπου, και όσο μπορεί. Έτσι βοηθά το σενάριό του να ξεδιπλωθεί χωρίς οπτικά σημάδια, αυτά τα καμπανάκια που πονηρεύουν αμέσως τους aficionados και προειδοποιούν σαν κώδικας κινηματογραφικής κυκλοφορίας προς εμπέδωση.


Τραβάει η ταινία σε μήκος, δεν είναι και τόσα πολλά τα μικροπράγματα του τίτλου, οι σημαντικές λεπτομέρειες για τη διάκριση, και πρωτοτυπεί. Ο Ντένζελ Γουόσινγκτον επιτέλους επιλέγει, εκτός ρεπερτορίου Όγκουστ Γουίλσον, έναν ρόλο που δεν πέρασε από την έγκριση του κατηχητικού, και είναι εξαιρετικός όπως πάντα. Χωρίς να είναι εκτός κλίματος, ο Μάλεκ και ο Λέτο βγαίνουν μονοκόμματοι, στον τύπο που προσπαθούν να κεντράρουν, μέσα από χαρακτήρες που δεν τους προσφέρουν πολλά στοιχεία για να ψάξουν κάτι παραπάνω.

 

Το «The Little Things» προβάλλεται από τις 29 Ιανουαρίου στο HBO Max

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Koji Yakusho: «Οι επιφυλάξεις μου για τον Βέντερς διαλύθηκαν την πρώτη μέρα»

Αποκλειστική συνέντευξη / Κότζι Γιακούσο: «Οι επιφυλάξεις μου για τον Βέντερς διαλύθηκαν την πρώτη μέρα»

Ένας ζωντανός μύθος της υποκριτικής, ο «Τοσίρο Μιφούνε της γενιάς του», όπως έχει χαρακτηριστεί, μιλά αποκλειστικά στη LiFO για τη συνεργασία του με τον κορυφαίο Γερμανό δημιουργό στο υποψήφιο για Όσκαρ «Perfect Days», που του χάρισε και το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η πολύτιμη παραμυθία του Μάρτιν Σκορσέζε

Ανταπόκριση από το Βερολίνο / Ο Μάρτιν Σκορσέζε μάς δίνει κουράγιο για το μέλλον του σινεμά

Ενθουσιώδης, ενεργητικός, πάντα επίκαιρος, ο Μάρτιν Σκορσέζε ενώνει την ιστορία της τέχνης που λατρεύει άνευ όρων με το πάθος του για το storytelling. Όποτε αναγγέλλει καινούργια ταινία ή μιλά για ό,τι αυτός θέλει, νιώθουμε σαν καλεσμένοι σε οικογενειακή γιορτή.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«All of us Strangers»: Γιατί βγαίνουν όλοι από την αίθουσα κλαίγοντας;

The Review / «All of us Strangers»: Γιατί βγαίνουν όλοι από την αίθουσα κλαίγοντας;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Χρήστος Πολίτης (aka O Χρήστος δεν μένει πια εδώ) συζητούν για το ελεγειακό δράμα με τους Άντριου Σκοτ και Πολ Μέσκαλ που εδώ και μερικές μέρες συγκινεί (και) τους Έλληνες σινεφίλ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Στάθης Συνοδινός: Ψάχνω ακόμη και ταινίες που τις έλιωναν στην Κατοχή για να φτιάξουν τσατσάρες

Οθόνες / Στάθης Συνοδινός: Ψάχνω ακόμη και ταινίες που τις έλιωναν στην Κατοχή για να φτιάξουν τσατσάρες

Αναζητά ταινίες που θεωρούνται χαμένες ή φθαρμένες σε σημείο που είναι αδύνατον να αποκατασταθούν, συχνά ξεχασμένες από όλους, καθώς κανένας από τους συντελεστές τους δεν είναι στη ζωή και η μηδαμινή τους καλλιτεχνική αξία δεν ήταν αρκετή ώστε να καταγραφούν στην επίσημη ιστορία του κινηματογράφου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Couple to throuple»: Πώς η πολυσυντροφικότητα εξελίσσεται στη νέα κανονικότητα

Οθόνες / «Couple to throuple»: Πώς η πολυσυντροφικότητα εξελίσσεται στη νέα κανονικότητα

Μια νέα τηλεοπτική σειρά στην οποία ζευγάρια προσκαλούν ένα τρίτο πρόσωπο στο κρεβάτι τους και η κυκλοφορία ενός νέου βιβλίου με τίτλο «More: A Memoir of Open Marriage» αντανακλούν την αυξανόμενη αμφισβήτηση της μονογαμίας.
THE LIFO TEAM
Άγνωστοι μεταξύ μας

Οθόνες / All of Us Strangers: Η πιο συγκινητική ιστορία coming out που έχουμε δει

Μια νύχτα σε έναν σχεδόν άδειο ουρανοξύστη στο σύγχρονο Λονδίνο ο Άνταμ συναντά τυχαία έναν μυστηριώδη γείτονα, τον Χάρι, και η καθημερινότητά του αλλάζει. Καθώς η σχέση μεταξύ τους εξελίσσεται, ο Άνταμ κατακλύζεται από μνήμες του παρελθόντος και επιστρέφει στην επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε και στο σπίτι της παιδικής του ηλικίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι: «Το σινεμά δεν αφορά τη γλώσσα, αλλά την κίνηση και τη δράση»

Αποκλειστική συνέντευξη / Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι: «Δεν προτιμώ τα κραυγαλέα twists, είμαι υπέρ πιο λεπτών αλλαγών στην πλοκή»

Ο σπουδαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης του «Drive my Car» μιλά αποκλειστικά στη LiFO για το περίπλοκο, ποιητικό σινεμά του, με αφορμή τη νέα ταινία του «Ο διάβολος δεν υπάρχει».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Εμμονή, σκατά και αίμα: Ο μακάβριος μηχανισμός του αυταρχισμού

Αφιέρωμα Σαλό / Εμμονή, σκατά και αίμα: Ο μακάβριος μηχανισμός του αυταρχισμού

Σε ένα απαράμιλλο μπαράζ πορνικού τρόμου, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι καταγγέλλει τον θηριώδη φασισμό και την απάνθρωπη βία σε τρεις θεματικούς κύκλους, προλαβαίνοντας τους εκτελεστές του.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ