Είναι προφανές για ποιο λόγο ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο λατρεύει τόσο πολύ το αριστούργημα της Μέρι Σέλεϊ: Έχει ένα αθώο τέρας στη θέση του πρωταγωνιστή, έναν ανήσυχο αυτουργό φουλ στις αδυναμίες και τις ενοχές, έναν αχανή καμβά για «σινεματική» ζωγραφική, μια ωραία γυναίκα που δεν αισθάνεται καθόλου μοιραία και άβουλη και φυσικά, άπλετο χώρο για αγάπη και συγχώρεση.
Με το δημιουργικό ταλέντο και τον οραματικό του φακό ο Μεξικανός βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης, εμπλουτίζει τα κλισέ που αγαπά και δίνει διάσταση σε ιστορίες που φαντάζουν οικείες. Στον πολυδιασκευασμένο Φρανκενστάιν αφαιρεί την ερωτική πλοκή, αφήνοντας μια ζώνη ανεκπλήρωτης λαχτάρας πιο ελλειπτική και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από την κλασική παραλλαγή της ωραίας και του τέρατος.
Τα τέρατα είναι τα αγαπημένα παιδιά του προστατευτικού Ντελ Τόρο, τα βλέπει πάντα όμορφα και αμέτοχα στον κυνισμό και την κακία, σαν άβγαλτα πλάσματα ανάμεσα στο μεταφυσικό και το ρομαντικό σύμπαν της χαμένης ανθρωπιάς, που κατηγορούνται άδικα και πληρώνουν τα λάθη των ενήλικων.
Ο Ντελ Τόρο εστιάζει στη μεσσιανική παραφροσύνη του Βίκτορ Φρανκενστάιν (Όσκαρ Άϊζακ), που θέλει να το παίξει Θεός για να αποδείξει στον αυστηρό πατέρα και τον μπερδεμένο εαυτό του πως είναι ικανός για το ακατόρθωτο ανασταίνοντας τη ζωή εκ νεκρών, την παρέμβαση ενός μαικήνα (Κριστόφ Βαλτζ, ουσιαστικά χωρίς ρόλο) με θολές βλέψεις, την υπενθύμιση της αθωότητας από τον μικρό του αδελφό, και φυσικά στο λευκό χαρτί που προκύπτει από το παράτολμο πείραμά του, ένα κολάζ από άψυχα ανθρώπινα μέλη που σταδιακά αποκτά κίνηση, γνώση, πνοή και καρδιά.
Τα τέρατα είναι τα αγαπημένα παιδιά του προστατευτικού Ντελ Τόρο, τα βλέπει πάντα όμορφα και αμέτοχα στον κυνισμό και την κακία, σαν άβγαλτα πλάσματα ανάμεσα στο μεταφυσικό και το ρομαντικό σύμπαν της χαμένης ανθρωπιάς, που κατηγορούνται άδικα και πληρώνουν τα λάθη των ενήλικων. Το δημιούργημα του Βίκτορ δεν αποτελεί εξαίρεση και όταν αυτό το ανθρωπόμορφο συμπίλημα το υποδύεται ο Τζέικομπ Ελόρντι αναγκαστικά παίρνει εκτός από δυσθεώρητο ύψος και πιο καλοσχηματισμένα χαρακτηριστικά. Ο Ελόρντι παίζει πολύ σωστά, σαν χορευτής που ερμηνεύει όπερα με συναίσθημα.
Η σχέση του με τον τιμωρητικό πατέρα γεννιέται μέσα στο αφύσικο τραύμα, περνά από όλα τα στάδια, και αλλάζει κάθε φορά, σαν δεσμός που αρνείται να ξεθωριάσει. Ένα προϊόν βίας και καταστροφικών υπολογισμών. Ο Ντελ Τόρο μπορεί να γλυκαίνει τον μέλανα πυρήνα μιας διαχρονικής, εξαιρετικά λυπητερής ιστορίας, αλλά δεν χάνει ούτε ένα θέμα από όσα θίγει η Σέλέϊ, και παραδίδει ένα μελοδραματικό παραμύθι με πιο φρέσκο βλέμμα, σίγουρα φορτωμένο στα CGI, αλλά που σε παρασύρει και σε ματώνει.
