Είδαμε τη νέα Μαίρη Πόπινς που βγαίνει αύριο στους κινηματογράφους

Είδαμε τη νέα Μαίρη Πόπινς που βγαίνει αύριο στους κινηματογράφους Facebook Twitter
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο που όρισε απολύτως η Τζούλι Άντριους η Έμιλι Μπλαντ παραμένει η αξιαγάπητη, αυστηρή, πεισματάρα, κοκέτα γεροντοκόρη νταντά των παιδιών των παιδιών Μπανκς που φρόντισε στην παιδική τους ηλικία.
0

Ο λόγος που η Π.Λ. Τράβερς αρνoύνταν επί 20 χρόνια να παραχωρήσει τα δικαιώματα των παιδικών της ιστοριών με ηρωίδα τη Μαίρη Πόπινς στον Γουόλτ Ντίσνεϊ ήταν η βάσιμη υποψία της πως η μαγική νταντά που έπλασε στον Μεσοπόλεμο θα ζαχάρωνε επικίνδυνα.

Όταν, δε, ενεπλάκη στην παραγωγή, αφού με τα πολλά ενέδωσε, και είδε πως η ταινία πήγαινε για μιούζικαλ, και δη κινουμένων σχεδίων, απογοητεύτηκε οικτρά, αλλά δεν κατάφερε να σταματήσει τα φιλόδοξα σχέδια του θείου Γουόλτ. Η ταινία του 1964 έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών, η συγγραφέας ομολόγησε αργότερα πως ήταν καλή και glamorous, αλλά έβαλε όρο στη διαθήκη της να μην ανακατευτεί κανείς από το πρωτότυπο φιλμ, και ειδικά οι συνθέτες των τραγουδιών και της μουσικής, αδελφοί Σέρμαν, σε περίπτωση που υπήρχε συνέχεια.

H εκδοχή του Ρομπ Μάρσαλ είναι ένας από τους πιστότερους φόρους τιμής που έχουμε δει στο σινεμά, αν και, ανάμεσα στις γραμμές, τους χορούς και τα τραγούδια, ο σκηνοθέτης του Σικάγο αποκαθιστά εν μέρει τη σκληρή ψυχή του στόρι, αφαιρώντας με τρόπο τον λιγωτικό «ντισνεϊσμό».

Αν ζούσε σήμερα κι έβλεπε τη Μαίρη Πόπινς (να) Επιστρέφει, μάλλον δεν θα πετούσε από χαρά, αλλά δεν θα έπαιρνε κι άλλη κρυάδα: η εκδοχή του Ρομπ Μάρσαλ είναι ένας από τους πιστότερους φόρους τιμής που έχουμε δει στο σινεμά, αν και, ανάμεσα στις γραμμές, τους χορούς και τα τραγούδια, ο σκηνοθέτης του Σικάγο αποκαθιστά εν μέρει τη σκληρή ψυχή του στόρι, αφαιρώντας με τρόπο τον λιγωτικό «ντισνεϊσμό».

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο που όρισε απολύτως η Τζούλι Άντριους η Έμιλι Μπλαντ παραμένει η αξιαγάπητη, αυστηρή, πεισματάρα, κοκέτα γεροντοκόρη νταντά των παιδιών των παιδιών Μπανκς που φρόντισε στην παιδική τους ηλικία, αλλά ο τρόπος που κοιτάζει λοξά όταν εκείνα δεν την κοιτάζουν, μελαγχολικός και συγκρατημένα απαισιόδοξος, σαν να γνωρίζει εκ των προτέρων πως θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες, τολμώ να πω ότι φτάνει και μερικές στιγμές ξεπερνάει την ακαταμάχητη πειθαρχία της βραβευμένης με Όσκαρ Άντριους.

Στη μεγάλη μουσικοχορευτική σεκάνς του music hall, η Μπλαντ, αναμφισβήτητα πιο αβίαστα σέξι από την προκάτοχό της, δείχνει τσαχπινιά αρτίστας και φυσικότητα στην κίνηση και στην έκφραση, στο πιο μαστόρικο act της ταινίας. Με τα τραγούδια των Σέρμαν να απουσιάζουν από το σάουντρακ, ο Μαρκ Σάιμαν, μαζί με τον μόνιμο στιχουργό του Σκοτ Γουίτμαν, ύφαναν μια ταπετσαρία ακριβώς στο ύφος του πρωτοτύπου, με γνώση και τεχνική, χωρίς να επαναλαμβάνουν ένα Chim Chim Cher-ee, αλλά με δύο τραγούδια-νούμερα, το «Τhe Place where lost things go» και το «Trip a little light fantastic», να είναι υπέροχα instant classics.

Είδαμε τη νέα Μαίρη Πόπινς που βγαίνει αύριο στους κινηματογράφους Facebook Twitter
Σκηνή από την ταινία

Στο κομμάτι του φινάλε που τραγουδάει η θρυλική Άντζελα Λάνσμπερι χρησιμοποιούν αδιόρατα δείγματα από το «Spoonful of sugar» και το «Fly a kite». Εκτός από τη Λάνσμπερι σε έναν ρόλο που ενδεχομένως προοριζόταν για την Άντριους (αρνήθηκε να κάνει cameo, παραδίδοντας διακριτικά τη σκυτάλη στην Μπλαντ), εμφανίζεται ο πάλαι ποτέ καπνοκαθαριστής Μπερτ, Ντικ βαν Ντάικ, κοτσονάτος στα 93 του χρόνια, σε ρόλο τραπεζίτη. Τις καπνοδόχους αντικαθιστούν οι τυπικές λονδρέζικες λάμπες και ο Λιν Μανουέλ Μιράντα (που απογείωσε το αμερικανικό μουσικό θέατρο με το Hamilton) είναι πλέον ο φανοκόρος δίπλα στην Πόπινς.

Ο Μιράντα αντεπεξέρχεται αξιοπρεπώς, αλλά δεν λάμπει, ίσως γιατί δεσμεύεται από την επιτηδευμένη ψευτο-κόκνεϊ προφορά του και την έλλειψη κορυφώσεων στην προσχηματική διαδρομή του χαρακτήρα του. Η εικαστική δουλειά υποστηρίζει την αμετανόητα παλιομοδίτικη υφή της ταινίας: από τους τίτλους αρχής, με τους ζωγραφικούς πίνακες με πηγή έμπνευσης από θέματα του φιλμ, μέχρι την παραδοσιακή τεχνική του «κεντημένου» στο χέρι κινουμένου σχεδίου (ειδικευμένοι animators επιστρατεύθηκαν για την περίσταση), το όλο εγχείρημα δίνει ενέργεια σε ένα εικαστικό σύμπαν που ανήκει στο παρελθόν.

Το Λονδίνο της νέας πλοκής μπορεί να διανύει τη ζοφερή περίοδο της μεγάλης ύφεσης, αλλά παραπέμπει και πάλι στην εδουαρδιανή Αγγλία των αρχών του αιώνα, όπως ακριβώς είχε συμβεί και στο πρωτότυπο φιλμ. Είναι άδικο να χαρακτηριστεί η Επιστροφή της Μαίρη Πόπινς ένα άψυχο, επαγγελματικό πρότζεκτ, γιατί απέχει μακράν από το να είναι άψυχη επανάληψη. Είμαι μια ταινία γεμάτη αγάπη και σεβασμό, χωρίς ωστόσο να γυρίζει σελίδα με έξυπνο elan.

Οθόνες
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ