Στο σημερινό «Α μπα»: πάλι;

Στο σημερινό «Α μπα»: πάλι; Facebook Twitter
70

__________________

1.

Α, μπα και αναγνώστες, γεια σας!
Επιθυμώ την συμβουλή σας για ένα όχι και τόσο σημαντικό θέμα ( η μήπως είναι;)
Θα ήθελα να έχω κάποιο κάποιο στιλ στο ντύσιμο και ενώ έχω γούστο και άποψη για τα ρούχα, τελικά καταλήγω να κυκλοφορώ με το κλασικό τζιν και πουλόβερ. Ο τρόπος που ντύνομαι επηρεάζεται πάρα πολύ από την διάθεση μου. Δηλαδή αν βαριέμαι κάτι ή κάποιον δεν προσέχω την εμφάνισή μου. Στη καθημερινότητα μου, που είμαι σπίτι – δουλειά και δουλειά – σπίτι, φοράω τελικά την ' φόρμα' εργασίας τζιν και πουλοβεράκι γιατί τα ρούχα αυτά είναι και άνετα και ζεστά. Είναι όμως και λίγο μίζερα. Επισημάνω ότι όταν λέω κάποιο στιλ δεν εννοώ φούστες και γόβες κτλ. Είμαι πάντα υπερ της άνεσης. Θα ήθελα απλά τα ρούχα μου να έχουν περισσότερη φαντασία και να με αναδεικνύουν περισσότερο. Η ερώτηση μου είναι εξής: Πως υπερνικάει κανείς αυτή τη 'βαρεμάρα' στο ντύσιμο;
- out of fashion


AΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Μεταξύ τζιν και πουλόβερ και άλλου τζιν και πουλόβερ μπορεί να μεσολαβεί άβυσσος. Επίσης τελείως άλλος άνθρωπος γίνεσαι με άλλα παπούτσια, άλλη τσάντα, άλλα σκουλαρίκια και άλλα μαλλιά. Μπορείς να είσαι άνετα και ζεστά και με στυλ που σε αναδεικνύει, ταυτόχρονα. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεται όπως μαθαίνεται η μαγειρική και οι ξένες γλώσσες. Σου το λέω έτσι για να καταλάβεις ότι δεν είναι κάτι που μαθαίνεται με συμβουλές, αν ήταν τόσο απλό, ούτε στυλίστες θα υπήρχαν, ούτε διακοσμητές βιτρίνας, ούτε φωτογράφοι μόδας, ούτε η Άννα Γουιντούρ, στο κάτω κάτω. θέλεις να μάθεις κάτι που δεν ξέρεις; Χρειάζεται χρόνος, μελέτη, και για το συγκεκριμένο, δυστυχώς χρειάζονται και λεφτά. Όχι απαραίτητα πολλά (αν και τα πολλά βοηθάνε). Βρες κάποια ή κάποιον που σου αρέσει το στυλ του και ζήτησε του να έρθει μαζί σου στα μαγαζιά, αλλά εκεί μη μιλάς, μόνο άκου. Άκου τι διαλέγουν για σένα, και φόρεσε αυτά που διαλέγουν για σένα, χωρίς αντιρρήσεις. Μόνο ερωτήσεις επιτρέπονται.


Αν έχεις λεφτά, πήγαινε σε στυλίστα. Θα γλιτώσεις κάτι χρόνια αυτοσχεδιασμού, οπότε μακροπρόθεσμα μπορεί να σου βγει και πιο φτηνά.


__________________
2.

Να σε ρωτήσω αν ξέρεις δυο-τρία πράγματα να μου πεις για τους στρατιώτες στις ΗΠΑ;
Εφόσον η θητεία δεν είναι υποχρεωτική, το βασικό κίνητρο για να ενταχθούν σε στρατιωτικό σώμα είναι τα λεφτά, έτσι; Γιατί γκούγκλαρα το μισθό τους και 20.000$-40.000$/χρόνο που φάνηκε να κυμαίνεται, μου φάνηκαν λίγα για ΗΠΑ (20χιλ έβγαζε π.χ. ένας παλιός μου εραστής που εργαζόταν ως σερβιτόρος στις ΗΠΑ ενώ σπούδαζε). Ακόμη κι αν τους καλύπτουν έξοδα για εστίαση ή διατροφή. Βέβαια μπορώ να φανταστώ ότι πιθανώς κατατάσσονται άτομα που διαφορετικά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Επίσης, εάν τραυματιστούν σοβαρά εν ώρα εργασίας(π.χ. χάσουν τα πόδια τους), παίρνουν αποζημίωση ή είναι στο χαρτί που υπογράφουν ότι το κράτος δε φέρνει ευθύνη; Κι όταν τελειώσει η θητεία τους, παίρνουν σύνταξη; Ένα εφάπαξ ή εφ´όρου ζωής; Γιατί σε πολλά ριάλιτι που έχω δει(από το Catfish, μέχρι shows από αυτά που σου φτιάχνουν και χαρίζουν ένα ολόκληρο σπίτι σε δυο μέρες), όταν συμμετέχουν απόστρατοι (veterans), φαίνονται πάμφτωχοι (και, να συμπληρώσω, γεμάτοι με ψυχολογικά όσοι έχουν συμμετάσχει σε πολέμους και δεν έχουν καν λεφτά για ψυχολόγο αφού το κράτος τους δεν πολυέχει Πρόνοια βλέπω). Και, αν έχω καταλάβει καλά, κάποιοι δε μπορούν να κάνουν για πολλά χρόνια τη δουλειά του μισθοφόρου εάν δεν παίρνουν προαγωγές ή κάτι τέτοιο; Γιατί εδώ στην Ελλάδα έχω την εντύπωση ότι οι στρατιωτικοί παίρνουν σύνταξη μετά από αρκετά χρόνια εργασίας. Και, φυσικά, καλή συνταξη συν ένα ωραιότατο μπόνους-εφάπαξ στην αρχή της σύνταξης.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Όλα όσα ρωτάς υπάρχουν στο ίντερνετ. Είναι ολόκληρο υπουργείο, ένας τεράστιος τομέας, δεν περιμένεις να σου απαντήσω στα διοικητικά και ασφαλιστικά μιας χώρας μέσα από το α μπα, εύχομαι.


Αυτό που μπορεί να μην υπάρχει στο ίντερνετ (αν και μάλλον υπάρχει), είναι αυτό που κατάλαβες: μερικές φορές πάνε στον στρατό άνθρωποι που δεν έχουν άλλη επιλογή για τη ζωή τους. Παράλληλα, υπάρχουν στρατιωτικές οικογένειες που τηρούν την παράδοση από γενιά σε γενιά. Ταυτόχρονα, υπάρχουν οι στρατιωτικοί καριέρας που έχουν ανώτερες θέσεις, δεν είναι όλοι φαντάροι στην πρώτη γραμμή του πολέμου που πάνε επειδή δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Οι μισθοί κυμαίνονται σε πάρα πολύ μεγάλη γκάμα, ανάλογα με προσόντα, βάση, σώμα, χρόνια, και ένα σωρό άλλα, και σίγουρα δεν έχουν ταβάνι τις σαράντα χιλιάδες. Η σύνταξη και η ιατροφαρμακευτική κάλυψη είναι ανάλογα με τη θέση, το χρόνο υπηρεσίας, και πολλά άλλα, υπάρχουν κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις και μετά τεράστιες διακυμάνσεις. Είναι κάπως απλοϊκές οι ερωτήσεις για κάτι αρκετά πολύπλοκο. Πάντως αν πας ως σκέτος φαντάρος και φύγεις ως σκέτος φαντάρος με την ελάχιστη υπηρεσία, θα χρειαστεί να δουλέψεις για όλη σου την υπόλοιπη ζωή, αυτό είναι σίγουρο.

__________________
3.

Αγαπητή Αμπα,

Γιατί είναι μη προβληματική η απόφαση κάποιου να μην κάνει παιδιά αλλά προβληματική η απόφαση κάποιου να τερματίσει τη ζωή του;; Δεν είναι και τα δυο (αναπαραγωγή κι αυτοσυντήρηση) γραμμένα στο DNA μας;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Τι εννοείς με το «προβληματική» και «μη προβληματική;» Σύμφωνα με τον δικό σου κανόνα; Ή σύμφωνα με το τι πιστεύω εγώ; Στην κοινωνία που ζούμε και τα δύο προβληματικά θεωρούνται. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά δέχονται καθημερινό πόλεμο, οι γυναίκες που κάνουν αυτή την επιλογή ζουν με αυτή την ερώτηση μέρα νύχτα, για ρώτα την Τζένιφερ Άνιστον, που είναι ισχυρή και διάσημη, και πολλαπλασίασε την απάντηση περίπου επί ένα εκατομμύριο για τις καθημερινές γυναίκες, και από αυτή την πίεση δεν ξεφεύγουν ούτε οι άντρες.


Αν θέλεις να μας πεις ότι είναι προβληματικό να μην θέλει κάποιος να κάνει παιδιά επειδή πάει «ενάντια στη φύση», η απάντηση είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε τι είναι γραμμένο στο DNA μας. Αυτά που θεωρούμε δεδομένα για την «φύση μας» είναι κοινωνικές κατασκευές και αλλάζουν συνέχεια. Θεωρητικά πάντα μιλώντας, δεν ξέρω πώς μπορείς και βάζεις την αυτοκτονία στην ίδια κατηγορία με την επιλογή να μην κάνεις παιδί. Ποιον βλάπτεις στην πρώτη περίπτωση, και ποιον στην άλλη; Ποιες οι συνέπειες της μιας ενέργειας, και ποιες της άλλης; Ελπίζω να καταλάβεις πόσο στραμπουληγμένη και επικίνδυνη και επιθετική είναι η λογική αυτή.

__________________
4.

Καλημέρα αμπα μου είναι Σάββατο σήμερα και ο φίλος μου δεν έχει ξυπνήσει ακόμα. σου το λέω γιατί αυτο είναι το θέμα μου: ο φίλος μου το πρωί που ξυπνάει έχει νεύρα και πρέπει οπωσδήποτε να ξεσπάσει. τόσο που καμία φορά αν τον πάρει κανείς από την οικογένεια του τηλέφωνο χαίρομαι γιατί θα ξεσπάσει σε αυτούς, θα του περάσει και μετά όλα καλά! εγώ τις καθημερινές πάω δουλειά οπότε δεν τον πετυχαίνω, αλλά τα σαββατοκύριακα κάθε πρωί φοβάμαι! είναι απλώς ένα ξέσπασμα, πιάνει ένα πικ και μετά ηρεμία! αλλά εμένα μου τη σπάει γιατί μου χαλάει τα μοναδικά ελεύθερα πρωινά μου και μπορεί να με μπλέξει σε ανούσιο καυγά. καθε φορα ψαχνω στρατηγικη: να τον αγνοήσω, να τον αποφύγω, να ειμαι γλυκια και καλή; αλλα κάποιες φορες τα παιρνω κι εγω και γίνεται χαμός, ε δεν γίνεται και να μη φταις και να τα ακούς από πάνω! του το έχω πει, το έχουμε συζητήσει και δεν αποδέχεται ότι έχει νεύρα το πρωί. εξηγείται κάπως αυτό το πράγμα λες; Πώς να το περνάω αναίμακτα; Κατά τα άλλα έχουμε μια πολύ καλή και ισορροπημένη σχέση με λίγες εντάσεις.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Μόλις αρχίζει το βιολί του, αλλά αμέσως τότε, εκείνη τη στιγμή το επισημαίνεις με ξεκάθαρο τρόπο, «άρχισες αυτή τη συμπεριφορά που δεν μου αρέσει», και φεύγεις. Ιδανικά, όχι από το δωμάτιο, αλλά από το σπίτι, για να πιεις καφέ κάπου με ηρεμία, ακόμα καλύτερα, πες του ότι πας να πιεις καφέ κάπου με ηρεμία. Ούτε κουβέντα χρειάζεται, ούτε να πειστεί χρειάζεται. Θα το καταλάβει μόνο από τις επιπτώσεις. Χρειάζεται συνέπεια από σένα, και μην υποχωρείς. Μη σε ενδιαφέρει πώς εξηγείται, αυτός πρέπει να το βρει αυτό.

__________________
5.

Αγαπητή Αμπά μου, να σου εκθέσω κι εγώ ένα ζήτημα που με απασχολεί, διόλου πρωτότυπο. Έχω τσιμπηθεί σφόδρα με τον προϊστάμενό μου στη δουλειά, υπάρχει μια αμοιβαία συμπάθεια, αλλά μέχρι εκεί. Εφόσον δεν βλέπω ερωτικό ενδιαφέρον από μέρους του, είπα στον εαυτό μου ότι θα το κάνω γαργάρα και θα βάλω ένα στοπ στην αχαλίνωτη φαντασία μου. Πρόσφατα όμως παρατήρησα ότι έρχεται πολύ κοντά με μια φίλη από τη δουλειά στην οποία όμως δεν έχω πει τίποτα για το πώς αισθάνομαι (αφενός νιώθω πολύ άβολα να συζητήσω κάτι τέτοιο, αφετέρου τα συναισθήματά μου δεν κατοχυρώνουν κάποια προτεραιότητά μου απέναντι στο πρόσωπο που με ενδιαφέρει, άσε που υπολογίζω και χωρίς τον ξενοδόχο). Δεν ξέρω αν πρόκειται για ερωτικό ενδιαφέρον, η κοπέλα είναι ήδη σε σοβαρή σχέση και ο χαρακτήρας της είναι τέτοιος που γίνεται άμεσα συμπαθητική και οι άνθρωποι της ανοίγονται και της εμπιστεύονται μέχρι και προσωπικά θέματα. Εγώ όμως Αμπά μου στενοχωριέμαι πολύ και ζηλεύω. Νιώθω ότι δεν είμαι τόσο χαρισματική όσο εκείνη ώστε να επιζητά κι εκείνος τη δική μου παρέα ή ότι δύσκολα θα βρω άλλον άνθρωπο που να εκτιμώ τόσο πολύ για τον χαρακτήρα του όσο αυτόν. Ίσως αυτή η σύγκριση με κάνει να τον ανεβάζω κι αυτόν σε βάθρο, δεν ξέρω. Είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι μέσα μου με το ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τη μεριά του αλλά και να δω να εκτυλίσσεται ρομάντζο με τη φίλη μου, κατά κάποιο τρόπο είναι too much για μένα. Ποιο τρόπο σκέψης προτείνεις για να διαχειριστώ αυτή την κατάσταση και να μάθω και κάτι από την εμπειρία;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Επειδή ο οποιοσδήποτε προτιμάει μια άλλη από εσένα, αυτό δεν σημαίνει ότι εσύ δεν είσαι τόσο χαρισματική όσο εκείνη. Είναι ζήτημα γούστου, είναι ζήτημα υπαρξιακό, είναι ζήτημα βαθύ και ανεξερεύνητο το ποιος μας τραβάει, και ελπίζω να ξέρεις πια ότι δεν μας τραβάνε πάντα αυτοί που θα έπρεπε να μας τραβάνε· αντιθέτως μερικές φορές μας τραβούν οι πλέον ακατάλληλοι. Επίσης, και έτσι να ήταν, ποιος έβαλε αυτόν αλάνθαστο κριτή ανθρώπων; Εσύ. Γιατί; Επειδή άφησες αχαλίνωτη την φαντασία σου. Δεν τον ξέρεις καλά. Δεν τον εκτιμάς τόσο βαθιά για τον χαρακτήρα του. Αυτό που θέλεις είναι να τον ρίξεις στο κρεβάτι, και δεν είναι κακό, κακό είναι όταν έχεις κάνει την τρίχα τριχιά για το πόσο τον εκτιμάς για να μην παραδεχτείς ότι σε ανάβει, και ακόμη χειρότερο είναι όταν νιώθεις ανταγωνιστικά με τους ανθρώπους που συμπαθείς επειδή φοβάσαι ότι πάντα υστερείς, όπως κάνεις με αυτή την κοπέλα.


Το άλλο που πρέπει να μάθεις από την εμπειρία είναι ότι είναι κακή ιδέα να γουστάρεις ανώτερους σου στη δουλειά επειδή δεν θα έχεις ποτέ την ευκαιρία για μια προσέγγιση σε ίσους όρους – ακόμα και όταν υπάρχει ανταπόκριση.


Τέλος, αν αυτή η κοπέλα είναι σε σοβαρή σχέση, πώς συμβιβάζεις μέσα σου το βάθρο που τον έβαλες και το ακέραιο του χαρακτήρα του με το δεδομένο ότι την πέφτει σε μια δεσμευμένη γυναίκα που μάλιστα είναι και υφισταμένη του και θα δυσκολευτεί πολύ να τον αποκρούσει;


__________________
6.


Είναι 47 είμαι 24 χωρισμένος με 2παιδια υπέροχος άνθρωπος με έχει βοήθησει πολύ στην δουλειά και γενικός σε όλα οντασ Και διευθυντής μ δεν θέλω όμως αυτήν την ζωή για εμενα να κρύβομαι να έχω τύψεις να είμαι αυτή η κοπέλα .απτην άλλη όταν είμαι μαζί του είναι όλα τόσο φυσικά δεν μπορώ να το αποφύγω είναι καθημερινή η τριβή βοηθειαααααααααα
-Κωσταντινα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Βρες άλλη δουλειά. Μην αρχίσεις τα μα και τα μου. Αυτή είναι η λύση. Αν έχεις πολλές αντιρρήσεις, αν αρχίσεις να εξηγείς γιατί αυτό είναι δύσκολο (δεν είπα ότι είναι εύκολο), τότε ίσως και να είσαι «αυτή η κοπέλα», ό,τι κι αν εννοείς με αυτό μέσα στο κεφάλι σου.


_________________
7.


Γεια σου Α μπα, γεια σας παιδιά! Στο σχολείο κάθε φορά που άλλαζε ο καθηγητής θρησκευτικών έκανα την ίδια ερώτηση χωρίς να πάρω ποτέ απάντηση. Γιατί μετράμε τη χρονολογία από τη γέννηση του Χριστού; Εφόσον υπάρχουν τόσες θρησκείες και μάλιστα με εξίσου μεγάλα ποσοστά πιστών, πώς δέχτηκαν να υπολογίζεται ο χρόνος με βάση τη γέννηση κάποιου στον οποίο δεν πιστεύουν;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν έπαιρνες την απάντηση γιατί ούτε οι καθηγητές είχαν σκεφτεί να ψάξουν στο google.

70

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

13 σχόλια
1Ακόμη και το επιμελώς ατημέλητο ντύσιμο θέλει κόπο. Θέλει να ξοδεψεις χρόνο να σκεφτείς, να συνδυάσεις γραμμές, κοψιές, διαφορετικά υφάσματα και χρώματα για να βρεις το σωστό στυλ. Όταν κανεις μια γκαρνταρόμπα με 5-6 σωστά για σένα ρούχα, θα είναι όλα πιο εύκολα. Αν και εγώ δεν το κάνω, κάποιες γυναίκες παίρνουν έτοιμο όλο το outfit, σωστά σεταρισμένο από το κατάστημα και το φοράνε πάντα έτσι, για να μην έχουν να σκεφτούν συνδυασμούς. Άλλωστε για να στηθεί ένα outfit σε βιτρίνα, έχει πέσει μελέτη από τον επαγγελματία ώστε να είναι σωστό και θελκτικό, για να αγοραστεί. Αν πάρεις 2-3 τέτοια, είναι μια καλή αρχή για να πιάσεις τον μπούσουλα. Διαφορετικά θέλει χρόνο, πολύ χρόνο.
#3 πραγματικά το ποιοι μας τραβανε δεν εχει καθολου να κανει, ή μαλλον πιο σωστα έχει πολυ λιγο να κάνει με το ποσο χαρισματικοι ειναι οι αλλοι. Πιο πολυ εχει να κανει με εμας, ποια ειναι τα δικα μας ψυχολογικα κενα και ποια τα κουμπια μας και κατα ποσο ο αλλος μας τα παταει. πιστεψε με μπορει να στο κανει και ο λιγοτερο χαρισματικος ανθρωπος. Οποτε μπορει αυτη η κοπελα να ειναι χαρισματικη μπορει και να μην ειναι. Αυτο παντως δεν αναιρει οτι κι εσυ μπορει να εισαι χαρισματικη και σιγουρα δεν ειναι ο λογος που ο αλλος , ο τοσο σημαντικος ανθρωπος για σενα εχει κολλησει με την αλλη κοπελα.
Κι εγώ στην αρχή στην πλάκα άρχισα να το βλέπω αλλά έχω πάρει κάποιες καλές ιδέες ;)Πάντως πέρα από την πλάκα οι εκπομπές μόδας κάποιες φορές βοηθούν ως προς τους συνδυασμούς ρούχων και αξεσουάρ
#1 αχ αν βαριεσαι στην καθημερινοτητα δε ξερω κατα ποσο θα αλλαξεις. Κι εγω μια απο τα ιδια, εχω πολλα στιλατα ρουχα, καθε φορα που τα περνω χαιρομαι και σκεφτομαι που θα τα βαλω και τελικα ξυπναω το πρωι καθε μερα, βαριεστημενα και βαζω κατι ευκολο και αδιαφορο. η μαμα μου ειναι πολυ κοκετα, πολυ ομως και απορει σε ποιον εμοιαξα :)
Έχεις δοκιμάσει να βγάζεις τα ρούχα σου από το προηγούμενο βράδυ; Είναι πολύ βαρετό, το ξέρω, αλλά βοηθάει για ανθρώπους σαν κι εμάς :) Αλλά πρέπει να φτιάξεις όλο το πακέτο, μαζί και τα αξεσουάρ, την τσάντα κλπ.
Αυτό κάνω κι εγώ. Επίσης μολύβι ματιών, ρουζ και κραγιόν είναι μονίμως στο ραφάκι του μπάνιου. Το πρωί που ξυπνάω είμαι λίγο πιο ευχάριστη από τον φίλο της 4, οπότε αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να με πείσω να βαφτώ λιγουλάκι.
Σ'αυτή την περίπτωση,papaki, θα σου πρότεινα να διαλέγεις, για κανα δεκάλεπτο μονάχα, τα ρούχα σου από το προηγούμενο βράδυ, ώστε να τα βρίσκεις έτοιμα το πρωί που θα ξυπνήσεις. Οι επιλογές μας εν ηρεμία είναι συχνά καλύτερες από αυτές που γίνονται στη βαρεμάρα του πρωινού ξυπνήματος,καθώς μηχανικά το μυαλό μας πηγαίνει στην πεπατημένη, στην ξαναφορεμένη ευκολία. Βάλε στη λίστα τα πιο στιλάτα σου ρούχα, βγάλε ο,τι έχεις φορέσει ενα εκατομμύριο φορές. "Ηρθε η ώρα σας για έξω" πες στα καινούργια σου ρούχα. Ε, κρίμα είναι. Αν δεν έχουμε από μόνοι μας τη διάθεση, έχει παρατηρηθεί ότι η θετική ανταπόκριση του καθρέφτη και του οικείου περιβάλλοντος ανατροφοδοτεί την όρεξή μας για αλλαγές και πειραματισμούς. Μερικοί συνδυασμοί μπορεί να βγουν και μάπα, μερικοί όμως μπορεί και να σκίσουν! Τους τελευταίους τους κρατάμε ως έμπνευση για τους επόμενους συνδυασμούς και πάει λέγοντας. Δοκίμασέ το για κανα μήνα και πες εντυπώσεις :)
#1 Πάσχω από βαρεμάρα και αυτό φαινόταν στα ρούχα μου, μέχρι που αποφάσισα ότι θέλω να είμαι χαρούμενη με αυτά που φοράω. Το πιο βασικό απ'όλα είναι τα ρούχα να εφαρμόζουν σωστά στο σώμα σου. Η Justine Leconte στο youtube έχει βίντεο σχετικά με τη σωστή εφαρμογή, ανάλογα με το ύφασμα. Έπειτα, μπορείς να παίρνεις ρούχα με μια τσαχπινιά, ένα κέντημα, κουμπιά στο πλάι, κάτι. Και να κοιτάς πάντα το ύφασμα να είναι καλής ποιότητας, οι ραφές στη θέση τους κλπ. Από αξεσουάρ, βοηθάει μια τσάντα με σαφές σχήμα και όχι "σακί", σκουλαρίκια και κραγιόν (ή ό,τι σε βολεύει, είναι πολύ σημαντικό να σε βολεύουν τα ρούχα σου και όχι να ασφυκτιάς, δε σημαίνει όμως ότι μόνο τα "βαρετά" ρούχα είναι άνετα).
H Justine Leconte είναι φανταστική. Οτι λέει το μεταφέρει με χάρη, απλότητα και ευκρίνεια. Δεν είναι η youtuber που θα κάτσει 15 λεπτά μιλώντας χωρίς λόγο. Μαθαίνεις πολλά κι αυτό το λέω ως κάποια που παλαιότερα υποτιμούσε το styling (ως νεώτερη κ πιο επηρμένη...). Επειδή είναι σχεδιάστρια μόδας καλύπτει πολλούς τομείς με τις πρακτικές της συμβουλές να είναι οι πιο δημοφιλείς.Προτείνω επίσης την Daria Adronescu για το youtube κανάλι της και το newsletter της. Είναι επαγγελματίας στυλίστρια,εξίσου καλή κατά την γνώμη μου. Προσφέρει αρκετό δωρεάν υλικό αλλά και, αν ενδιαφέρεται κάποιος να εμβαθύνει, online πλήρες μάθημα.
#4 Σκάλωσα σε μια λέξη σου. Λες φοβάσαι τα ΣΚ τα πρωϊνά. Φοβάσαι?!! Αδυνατώ να φανταστώ πως γίνεται κάποιον που τον φοβάσαι το πρωί που ξυπνάει, να μην τον φοβάσαι (έστω και λιγότερο) τις υπόλοιπες ώρες. Αυτή η πρωίνή συμπεριφορά που σε κάνει να φοβάσαι είναι κάτι που δεν πρέπει να παίρνεις αψήφιστα. Λες ότι κατά τα άλλα είστε μια χαρά. Αλλά δεν λες και πολλά. Μπορεί κατά τα άλλα να είστε καλά τώρα (γιατί πχ είστε ακόμα στην αρχή της σχέσης?). Αργότερα? Δεν ξέρω.. Δεν είναι νορμάλ κάποιος να είναι επιθετικός και εκρηκτικός και να παραλογίζεται και να ξεσπάει σε όποιον βρει μπροστά του, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει μόνο το πρωί που ξυπνάει. Αυτό δειχνει βίαια-επιθετική φύση η οποία τώρα εμφανίζεται για λίγο. Ποιος σου λεει ότι κάποια στιγμή δεν θα αρχίσει να εμφανίζεται και άλλες ώρες???? Πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεσαι δίπλα σε έναν τέτοιο άνθρωπο?
ΣυννεφιάΔεν ξέρω γιατί, μου φάνηκε αγγλισμός, δηλαδή αγγλική έκφραση μεταφρασμένη τσάτρα-πάτρα στα ελληνικά. Το διάβασα ως "I'm dreading weekend mornings" όχι ως "I'm afraid of him on weekend mornings"Και τώρα μπορείτε να μου την πείτε που δεν μπορώ να το εκφράσω στα ελληνικά.
Μπορεί και να έχεις δίκιο. Αλλά μια διαφορετική έκφραση αυτού που αισθάνεται, δεν αλλάζει το γεγονός. Αν κι εγώ πιστεύω ότι δεν έκανε μετάφραση. Το νιώθει αυτό που είπε και έτσι το έγραψε. Αν παρατηρήσεις, γράφει την στιγμή που νιώθει έτσι.. ξεκινάει με την πρόταση: "Καλημέρα αμπα μου είναι Σάββατο σήμερα και ο φίλος μου δεν έχει ξυπνήσει ακόμα." Περιμένει να ξυπνήσει αυτός και "φοβάται" τι θα αντιμετωπίσει και γράφει στη στήλη για να εκτονωθεί.. να πει το θέμα της κάπου! Αυτό με έκανε να παρω στα σοβαρά την φράση φοβάμαι!
Ρε τον μπαγασα, ποσο καλος πρεπει να ειναι στο σεξ για να εχει καποια να ανεχεται τετοια σκ@τενι@ συμπεριφορα. Διωχτον τον μιζερο. Τρώμε τόση μιζέρια από τους υπόλοιπους που δεν θα ανεχομουν από τον αγαπημενο μου σταθερά να τρώω τέτοιες φρίκες
#4 Να μην τσακώνεσαι μαζί του γιατί αυτό είναι που θέλει. Να φεύγεις από το σπίτι ή το δωμάτιο μέχρι να ηρεμήσει. Και εφ όσον αναγνωρίζει οτι έχει νεύρα εγώ θα πρότεινα να δει κάποιον (δεν ξέρω αν νευρολόγο ή ψυχολόγο) γιατί να να έχει νεύρα πάντα το πρωί δεν μου φαίνεται τόσο φυσιολογικό. Δηλαδή μέσα στην εβδομάδα που ξεσπά; Στους συναδέλφους του; Σε άγνωστους στο δρόμο;
Κι εγώ με νεύρα ξυπνάω, η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μισάωρο που ξυπνάω δε θέλω ούτε κουβέντες ούτε τίποτα. Θυμάμαι όταν ζούσα ακόμη; Στο πατρικό μου όταν ξυπνούσα το πρωί και ήθελα απλά να φάω το πρωινό μου χωρίς να με ενοχλεί κανείς ερχόταν η μάνα μου και μου πιάνει κουβέντα και σπαγαν εμένα τα νεύρα μου και μαλώναμε. Για μένα είναι τόσο απλό,άσε με απλά να σηκωθώ,να πλυθω, να ντυθώ και να φάω πρωινό χωρίς πολλά πολλά και μετά πες μου ότι θες. Βέβαια σε περιπτώσεις που έμενε ο φίλος μου Σαββατοκύριακα σε μένα καθόλου δεν εκνευριζομουν οταν ξυπνούσαμε. Θυμάμαι όμως με διάφορους γκόμενους που δεν τους ήθελα για πολλά πολλά να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να τους βρίσω μόνο και μόνο που τους έβλεπα μπροστά μου. Τι να πω...ίσως να βγαίνει και κάποιο συμπέρασμα από όλο αυτό.
Εχμ κι εγώ το πρωί δεν μιλιέμαι συνήθως αν δεν έχω πλύνει δόντια και επεξεργάζομαι πως θα εκμεταλλευτώ στο έπακρο τον περιορισμένο μου χρόνο για να ετοιμαστώ. Δεν έχω νεύρα, έχω μούτρα γιατί αποχωρίστηκα το ζεστό και πολυαγαπημένο μου κρεβατάκι. :Ρ
Mitsi άλλο να έχεις μούτρα/νεύρα τις καθημερινές που βιάζεσαι να ετοιμαστείς και να εκνευρίζεσαι οταν σου πιάνουν την κουβέντα κι άλλο να τσακώνεσαι επι καθημερινής βάσης με όποιον έχεις πρόχειρο (σύντροφο, οικογένεια). Εντάξει κι εγώ το πρωί δεν είμαι μες στην καλή χαρά αλλά το σαββατοκύριακο που ξυπνάω χωρίς βιασύνη και χουζουρεύω με τον σύντροφό μου στο κρεββάτι πριν φάμε πρωινό γιατι να έχω νεύρα;Απ οτι λέει η κοπέλα αν δεν ξεσπασει σε αυτήν ξεσπά σε άλλους οπότε ισως δεν είναι η σχέση αυτή καθαυτή το πρόβλημα αλλά αυτός.
Haifishnet δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι απλά έπεφταν και κοιμόντουσαν χωρίς καν να ρωτήσω αν θέλω να μείνουν,κάποτε ένιωθα κι εγώ άσχημα να του λέω άντε αγόρι μου τραβα να κοιμηθούμε με την ησυχία μας. Όμως από ένα σημείο και μετά λέω σε γίνεται, γαϊδούρι αυτός που δε ρωτάει και μένει ακάλεστος γαϊδούρι θα γίνω κι εγώ. Να τώρα πρόσφατα σηκώνομαι από το κρεβάτι να του δείξω ότι ήρθε ώρα να τα μαζευει, το παίζει χαζός αυτός. Να μείνω εδώ μου λέει,όχι του λέω γιατί αν εσύ κοιμηθείς εδώ δε θα μπορέσω να κοιμηθώ εγώ. Κανένας αυτοσεβασμός ο τύπος,να επιμένει. Μα σε παρακαλώ άσε με να κοιμηθώ εδώ δε θα σε ενοχλήσω ,στο δρόμο θα με βγάλεις και κάτι τέτοια. Του λέω άνθρωπε μου δε γίνεται δε θέλω και δεν μπορώ να κοιμηθώ με τον άγνωστο δίπλα μου. Να κοιμηθώ τότε στον καναπέ μου λέει! Δηλαδή ρε κορίτσια το λέω και δεν το πιστεύω,με παρακαλούσε να κοιμηθεί στον καναπέ ενώ του έλεγα ότι ήθελα να φύγει! Τι να κάνω η ερμη, δεν ήθελα καθόλου να μείνει γιατί η νύχτα ήταν πανωλεθρία και αν σας δώσω και τις ζουμερες λεπτομέρειες θα γελάτε μέχρι αύριο, και του είπα ότι στον καναπέ κοιμάται ο σκύλος και άντε ξεκουμπησου τώρα!
Αυτό ακριβώς! Εκτός αν οδηγεί το πρωί οπότε ξεσπά σε όποιο αμάξι τον προσπεράσει και σε όποιο φανάρι ανάψει κόκκινο. Και φτάνει ήρεμος στη δουλειά
#3 Το ποια συμπεριφορά είναι προβληματική ή όχι εξαρτάται από την κοινωνία και την εποχή που ζούμε. Ακόμα και στις σύγχρονες κοινωνίες το να αποφασίσει μια γυναίκα να μην κάνει παιδί θεωρείτε προβληματική συμπεριφορά και οι γυναίκες που το αποφασίζουν δέχονται κριτική. Επομένως το συμπέρασμα είναι δικό σου. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής που λες υπάρχουν ομως όχι στον ίδιο βαθμό σε όλους και πάντα εξαρτάται από την κάθε περίπτωση, δεν είναι ένας απαράβατος κανόνας που υπάρχει γραμμένος στο DNA μας, η κοινωνία επηρεάζει πολύ την συμπεριφορά μας. Η ευθανασία πχ είναι τερματισμός ζωής όμως υπό ιδιαίτερες συνθήκες γι αυτό και σε κάποιες χώρες επιτρέπεται. Σε αυτή την περίπτωση η ποιότητα ζωής και τα επίπεδα πόνου υπερέχουν του ενστίκτου της αυτοσυντήρησηςΕγώ πάλι θεωρώ προβληματικό που συγκρίνεις δύο τόσο ανόμοια πράγματα. Βάζεις στην ίδια ζυγαριά ένα άτομο που αποφασίζει να μην κάνει παιδί με έναν αυτόχειρα που αποφασίζει να τερματίσει την ζωή του. Οι συνέπειες δεν είναι το ίδιο για τους γύρω τους και ούτε η ψυχοσύνθεσή τους είναι η ίδια. Οταν μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι αποφασίσουν να μην κάνουν παιδί το κάνουν μετά από σκέψη, μετά από ανάλυση και παίρνοντας υπ οψιν όλους τους παράγοντες. Ενας αυτόχειρας ή έχει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, είτε κάποια ψυχική ασθένεια ή βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση επομένως υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα και χάσμα ανάμεσα στις δυο καταστάσεις.
#1Έχω συμφωνήσει κι έχω συμφωνήσει με την Α,μπα αλλά σήμερα έκανα κερκίδα μόνη μου. Σκυλοβαριέμαι να μου ψάχνω ρούχα, λόγω σωματότυπου δε, ή πρέπει να αλωνίσω τα μαγαζιά με τεράστια υπομονή ή να δώσω μια περιουσία, από σουτιέν, μέχρι παλτό. Οπότε ναι, έχω κι εγώ 2-3 στολές και τις αλλάζω, σαν Ευζωνάκι.Θα σου πρότεινα κι εγώ τα εξής: Βρες κάποια διάσημη με τον σωματότυπο σου που σου αρέσει το στυλ της και παρατήρησε πώς τη ντύνουν. Δες όλες τις φωτο, όχι από βραδυνές εμφανίσεις, από συνεντεύξεις, από πιο λάιτ εκδηλώσεις. Βγάλε από το μυαλό σου τις αυθόρμητες απαντήσεις "δεν μου πάει αυτό, δε φοράω τέτοιο, θέλω να είναι έτσι". Απέκλεισε μόνο αυτά που σου προκαλούν δυσφορία ή ρεαλιστικά δεν μπορούν να φορεθούν στην καθημερινότητα, π.χ. το φόρεμα της J.Lo, εκείνο το φόρα παρτίδα πράσινο. Παρατήρησε σε κάτι που σου αρέσει συνολικά, από τι αποτελείται. Είναι σκληρό ή αέρινο ύφασμα; Πότε συνδυάζουν φαρδύ με στενό και πώς. Πότε βάζουν ποιο αξεσουάρ, πότε είναι έντονα βαμμένες και αν ήταν άβαφες θα είχε διαφορά. Θησαυρός είναι το ίντερνετ, το μάτι σου χρειάζεται εξάσκηση.Έτυχε πριν καιρό και έβλεπα την Κ.Λέχου σε μια συνέντευξη και συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει πάρα πολύ πάντα το ντύσιμο της, πήρα σβάρνα όλες τις συνεντεύξεις της, συνεπαρμένη από την ευστοχία στο ντύσιμο σε κάθε της εμφάνιση και σε κάποια (ουτε που θυμάμαι όμως ποια) ανέφερε το όνομα του στυλίστα της. Και τότε σκέφτηκα αυτό ακριβώς που λέει η Α,μπα, πόσο χρόνο και χρήμα θα γλίτωνα μ'έναν στιλίστα. Θα του έπαιρνα μια συνετευξούλα βέβαια, πώς με φαντάζεσαι πουλάκι μου για να δω αν αξίζει να χάσεις τον χρόνο σου μαζί μου. Να πω βέβαια ότι εγώ είμαι 1.64, έτσι; Η Λέχου 1.80. Δες τη Σκορδά πχ και τη Λέχου και θα καταλάβεις τον ρόλο του στυλίστα. Δίμετρες και οι δυο, αλλά. (Χρησιμοποιώ τοπικά παραδείγματα γιατί τα βρίσκω πιο οικεία. Μετά ανεβαίνεις λέβελ.)Και τώρα η ιδέα του ενός εκατομμυρίου: Στον ΟΕΑΔ, στα τμήματα κομμωτικής, κάνουν δωρεάν εργασίες σε πρόθυμα κεφάλια. Υποθέτω πως σε αντίστοιχα τμήματα θα βρεις απόφοιτους ή έστω τελειόφοιτους που ίσως με μικρό αντίτιμο να σε βοηθήσουν και ν'αποκτήσουν κι εκείνοι μια εμπειρία. Και για τέλος η δική μου στυλιστική συμβουλή, που έχει οδηγήσει σε άκρως επιτυχημένες εμφανίσεις. Άλλων βέβαια, όχι δικές μου, αλίμονο.Δοκίμαζε τα πάντα και ειδικά αυτά που αποκλείεις. Μην ντρέπεσαι να δοκιμάσεις και να ξαναδοκιμάσεις εναλλάξ, αυτό που σου αρέσει και αυτό που βλέπεις με δυσπιστία. Και ζήτα να σε βγάζουν φωτο και να σε βλέπεις, έχει μεγάλη διαφορά με τον καθρέφτη η εικόνα του εαυτού σου στα μάτια σου, δεν ξέρω γιατί. (Αν έχετε δει ένα ζευγάρι στα μαγαζιά που η γυναίκα βγάζει φωτο τον άντρα δίνοντας του οδηγίες πώς να στηθεί, χωρίς τίποτα να δίνει την εντύπωση ότι ετοιμάζονται για επίσημη εμφάνιση, εμείς είμαστε. Δεν είμαστε διάσημοι βέβαια, αλλά όταν γίνουμε, θα λες ότι με ξέρεις από παλιά.)
Διμετρη η Σκορδά; Είμαστε σίγουροι; Γιατί δεν την φαντάζομουν για πολύ ψηλή.Καλά τα λες για τη Λεχου αλλά και γω που μαι πάνω από 1.80 δεν μπορώ να ντυθώ όπως αυτή γιατί πέρα από το ύψος έχει και ένα κορμί λαμπάδα,εγώ από την άλλη όχι και τόσο ( καθόλου δλδ) και αυτό με δυσκολεύει στο να βρω όπως λες κάποια διάσημη στο δικό μου σωματότυπο. Όλες είναι πολύ αδύνατες , Σιγκούρνι Γουίβερ ας πούμε είναι περίπου στο ύψος μου,αλλά εγώ μοιάζω περισσότερο με τη Ζήνα ,πως τη λέγανε εκείνη την ηθοποιό ούτε που θυμάμαι,και αυτή πανύψηλη και με καμπύλες. Δυστυχώς οι μόνες φωτογραφίες της που έχω βρει είναι με τα δερμάτινα του ρόλου,οπότε δύσκολα να παρω ιδέες!
Ναι δίκιο έχεις, δίμετρη δεν τη λες. Βασικά ήρθε στο μυαλό μου ως στυλιστική αντιπαραβολή, από κάθε άποψη. Και σκέφτηκα πως αν η #1 είχε περιορισμούς λόγω σωματότυπου θα τους ανέφερε. Όσο απομακρυνόμαστε από τις βολικές αναλογίες, τόσο δυσκολεύει το ντύσιμο, δυστυχώς. Κι εγώ σε τέτοια κατηγορία ανήκω, έχω πάρει απόφαση πως δεν έχουν εμένα στο μυαλό τους όταν φτιάχνουν ρούχα αλλά τις ανεψιές μου. Μια καλή ιδέα είναι επίσης τα ακριβά καταστήματα που θα τύχει να απασχολούν έμπειρες πωλήτριες. Μπαίνεις και τσεκάρεις την προθυμία τους, έχω κάνει αγορές χωρίς να έχω σκοπό να ψωνίσω, επειδή η πωλήτρια ήταν αστέρι. Είναι η εξαίρεση βέβαια. Έχω παρατηρήσει, σε διάφορες πόλεις, ότι τα ατρατίβο έχουν πολύ καλές πωλήτριες, όπως και τα τουά ε μουά. Και στα μαρκς εντ σπένσερ έχει κομμάτια βασικά σε πολύ καλή ποιότητα και εφαρμογή.Θέλει πάντως γερά νεύρα η αναζήτηση ρούχων για όσες δεν είμαστε βασικιές ;) Γι'αυτό και μου είναι πολύ ευχάριστο και εύκολο να βοηθάω άλλους στο ντύσιμο.
Εγώ έχω καημό με τα μανίκια και τα μπατζακια.. όλα τα μανίκια μου είναι τρία τέταρτα και όλα τα παντελόνια κάπρι,εκτός και αν πληρώσω το βάρος του τζιν σε χρυσάφι ένα πράγμα για να είναι στο σωστό μάκρος. Αυτό δε που αδυνατώ να καταλάβω είναι γιατί το μήκος πάει ανάλογα με το μεγεθος. Όσο πιο μεγάλο μέγεθος το μπουφάν ή η μπλούζα τόσο πιο μακριά μανίκια,το ίδιο και στις φόρμες,άμα πάρω 3 XL δε λέω,καλό θα είναι το μήκος,αλλά τι να κάνουμε που εγώ φοράω L; Και στα μπουφάν πάλι αν είναι να μου κάνει τι μανίκι θα χωράνε και άλλες δύο μέσα. Δηλαδή με βάση τα πατρόν σου θα είσαι είτε αδύνατη και κοντή είτε ψηλή και χοντρή; Δεν υπάρχουν άλλοι συνδυασμοί; Να μη μιλήσω για τα παπούτσια που για να βρω γυναικείο παπούτσι να μου κάνει πρεπει πρώτα να κάνω θυσία στους θεούς όλων των θρησκειών και κάνα βουντού για σιγουριά,και πάλι παίζεται δηλαδή.
#3.Άσε στην άκρη το DNA,τα φυσικά,τα φυσιολογικά,τα προβληματικά κτλ,γιατί θα κάψεις το μυαλό σου,χωρίς αποτέλεσμα.Στήνεις μια εξίσωση,που δεν μπορεί να δώσει ασφαλή αποτελέσματα.Λες,αφού η επιβίωση και η αναπαραγωγή είναι ένστικτα,τότε επιβίωση=αναπαραγωγή.Επομένως ό,τι ισχύει για το ένα,πρέπει να ισχύει και για το άλλο.Όπως αντιμετωπίζουμε κοινωνικά το ένα,έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε και το άλλο.Είναι πολύ απλοϊκό αυτό το σχήμα και δεν έχει στέρεες βάσεις.Τρίζει από παντού.Επιλέγεις ως δεδομένα εκείνα που εσύ θεωρείς δεδομένα.Τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα.Για παράδειγμα το χαρακίρι,που είναι αυτοκτονία,θεωρείται πράξη τιμής.Το να κάνεις παιδί με τον πατέρα σου ή με τον αδερφό σου,αν και είναι αναπαραγωγή,θεωρείται οκ;Θα μου πεις άλλο αυτό.Κι εγώ αυτό λέω ακριβώς.Ότι δεν μπορούμε να βάζουμε πράγματα αυθαίρετα πάνω στη ζυγαριά.Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή,κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός,κάθε κοινωνία από τόπο σε τόπο και μέσα στο χρόνο διαμορφώνεται διαφορετικά κι ας διαφέρει απειροελάχιστα το DNA από άνθρωπο σε άνθρωπο.Και τέλος πάντων τι νόημα έχει όλο αυτό;Τι θα μπορούσε να καταδείξει αυτή η σύγκριση,αν μπορούσε να γίνει;Φραπεδάκι για να ψύξω εγκεφαλικά κύτταρα,που τα ανάγκασα να υποστούν στρες χωρίς λόγο και υπερθερμάνθηκαν.
Πραγματικά τα τσουβάλιασε όλα αυτά τόσο πολύ, που δεν είναι καν φιλοσοφικό ερώτημα. Κουβάρι για ξέμπλεγμα είναι. Αχ τι μου έκανες, θέλω κι εγώ ένα φραπεδάκι τώρα :)
#3. Κάθε φορά που διαβάζω τέτοιες ερωτήσεις θέλω να βαρέσω τον κεφάλι τους στον τοίχο. Μου, το κεφάλι ΜΟΥ, ήθελα να πω. Χθες είχα μιας ίδιας λογικής διαφωνία με μια συνάδελφο η οποία έλεγε πως τα κορίτσια και τα αγόρια είναι διαφορετικά όσον αφορά τη σεξουαλική τους ωριμότητα και ότι το αγόρι δεν πειράζει να πηδάει στα 15 του γιατί "έτσι θα αποδείξει στον μπαμπά του ότι είναι άντρας", ενώ τα κορίτσια δεν μπορούν να πηδιούνται στα 15 τους γιατί "είναι μικρές, ευαίσθητες, θα πληγωθούν και θα μείνουν έγκυες". Και ότι αυτά είναι γραμμένα στο dna μας. Προσπάθησα να της πω ότι αυτό συμβαίνει επειδή η κοινωνία βομβαρδίζει τα παιδικά μυαλά με αυτούς τους ρόλους και όχι επειδή είναι στο dna μας, αλλά έγινε έξαλλη και μετά με έβρισε. Σημειωτέον η κοπέλα αυτή είναι 30 χρονών και όχι 80.
Αλήθεια αυτά τα αγόρια που πρέπει να πηδάνε στα 15 ποιες ακριβώς θα πηδάνε αν τα κορίτσια στα 15 δεν πρέπει να πηδιουνται; Σε παρόμοια συζήτηση έκανα ακριβώς αυτήν την ερώτηση και πήρα ως απάντηση το βλέμμα του ροφού. Να πληρώνουν πουτανες μήπως ξαναρωτησα θέλοντας να τρολαρω ακόμα περισσότερο,δε μου ξαναμιλησαν ποτέ!
Αποδόμηση επιχειρήματος:μικρές=σε μέγεθος; (επειδή και το αγόρι 15 ετών το ίδιο μικρό είναι) ευαίσθητες= είναι έμφυλο αυτό; τα αγόρια είναι δηλαδή γαϊδούρια;θα πληγωθούν=θα τις τρυγήσουν και θα τις πετάξουν; (Μα υπάρχει το ευκολάκι-trend τώρα τελευταία "θα το πούμε σχέση (και μιας βδομάδας μας κάνει)" κι έτσι λύθηκε το κοινωνικό προβληματάκι που έχουν με τον περίγυρό τους)θα μείνουν έγκυες= όχι αν είναι ενήμερες για αντισύλληψητο αγόρια θα αποδείξει στον μπαμπά του ότι είναι άντρας= γιατί το βασικό σ'αυτή την ζωή είναι να αποδείξεις κάτι στο οποίο ο πατέρας σου δεν έχει κανένα απολύτως λόγο (σάμπως θα σε παντρευτεί; τι τον νοιάζει;). Με την ίδια λογική γιατί το κορίτσι δεν πρέπει να αποδείξει στην μαμά του αντίστοιχα ότι είναι γυναίκα; Α κάτσε στάσου: Επειδή μόνο ο ανδρισμός είναι υπο αμφισβήτηση (ομοφοβία) και μόνο ο ανδρισμός είναι ποθητή ιδιότητα (σεξισμός). Όχι ότι έχω θετική ή αρνητική άποψη για την σεξουαλική δραστηριότητα στα 15 (κάπως εξατομικευμένο για να βγει γενικός κανόνας) αλλά θεωρητικολογούμε τώρα...Η συνάδελφος εκτός όλων των άλλων είναι και πανηλίθια! Ελπίζω στην δουλειά σηκώνει απλώς τηλέφωνα αλλιώς κάηκε η επιχείρηση θα βάλει λουκέτο.
#1# Μια μπλούζα και το τζιν σου, φοράς ένα άνετο σπορ σακάκι, ένα ζευγάρι ωραία σκουλαρίκια, ένα εντυπωσιακό φουλάρι, μια μεγάλη ζώνη, παπούτσια με μεσαίο τακούνι, μια σειρά βραχιόλια στο χέρι, μια ωραία μεγάλη τσάντα, ίσως κι ένα καπέλο, να' το το στυλ! Γι αυτό υπάρχουν τα αξεσουάρ, λοιπόν, και γι αυτό επενδύουμε τόσα πολλά σε αυτά, μπορούν να αλλάξουν ριζικά και το πιο βαρετό ντύσιμο! Η ιδέα της στυλίστριας είναι πολύ καλή πάντως, υπάρχουν fashion bloggers που αναλαμβάνουν personal styling, εκ του σύνεγγυς ή και μέσω skype και το κόστος δεν είναι καθόλου απαγορευτικό, σου φτιάχνουν συνδυασμούς από την ντουλάπα σου και σου επισημαίνουν τα κομμάτια που σου λείπουν και πού να τα ψάξεις αναλόγως με το βαλάντιό σου!