H γενιά του άγχους

H γενιά του άγχους Facebook Twitter
Κάθε γενιά έχει ένα τραύμα. Η δικιά μας έχει το πιο άχαρο, μια οικονομική κρίση...
12

Γεννήθηκα τον Αύγουστο του '78. Πράγμα που σημαίνει πως σε λίγο καιρό θα γίνω σαράντα και, όπως συμβαίνει σε πολύ κόσμο που μπαίνει σε καινούργια -άντα ή -ήντα, περνάω μια συνεχόμενη υπαρξιακή κρίση. Ένα πράγμα που σκέφτομαι πολύ είναι η γενιά μου, ποια είναι, τι χαρακτηριστικά έχει και πώς αλλάζει μέσα στα χρόνια.

Τι έκανε, τελικά, η δική μας γενιά; Τι θα αφήσει πίσω της; Τι έχασε; Μας έλεγαν ότι είμαστε οι πρώτοι που δεν ζήσαμε τραγωδίες, πολέμους, δικτατορίες, βασανισμούς, εξορίες. Ήμασταν οι καλομαθημένοι της Ιστορίας, αυτοί που επωφελήθηκαν από τις κακουχίες των προηγουμένων, από την ανάγκη τους να μας δώσουν αυτά που εκείνοι είχαν στερηθεί, αυτή την ανάγκη που έχουν οι άνθρωποι να ξορκίζουν τα δικά τους ζόρια μέσα από τη χαρά των απογόνων τους.

Οι παππούδες μας μάς έλεγαν ιστορίες από τη δύσκολη ζωή τους. Ο δικός μου ο παππούς ήρθε πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, είδε τη ζωή του να καίγεται σε μια μέρα και έφτιαξε μια καινούργια από την αρχή. Τον έζησα λιγότερο από δέκα χρόνια και μόνο μια φορά μας μίλησε για τη Σμύρνη, μια μέρα που, όσο μικρός και αν ήμουν, δεν θα ξεχάσω ποτέ. Έκλαιγε και συνέχιζε να μιλάει. Μια ολόκληρη ζωή είχε περάσει και δεν είχε μίλησε ποτέ γι' αυτά που έζησε εκείνες τις ημέρες, τόσο βαριά ήταν αυτά τα τραύματα. Πώς είναι να ζεις όλη σου τη ζωή με βιώματα ανείπωτα, πώς ένιωσε την ημέρα εκείνη που μας μίλησε; Πού είχε θάψει όλο αυτό το βάρος; Τι ανθρώπους φτιάχνουν οι μεγάλες τραγωδίες;

Δεν ζήσαμε πόλεμο, δεν ζήσαμε δικτατορίες και βασανιστήρια, αλλά ζούμε τη δική μας, μικρή έστω, τραγωδία, την κινούμενη άμμο, και μέσα σε αυτή φτιάχνουμε τη δική μας καινούργια ταυτότητα. Είμαστε κάτι που ακόμα δεν μπορούμε να περιγράψουμε, είμαστε η γενιά του άγχους.

Πριν από λίγες ημέρες πήγα να δω ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του φίλου Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα με τίτλο Οι παρτιζάνοι των Αθηνών. Το σινεμά ήταν γεμάτο από κόσμο, αλλά, επειδή πήγα μόνος, βρήκα μια θέση και με το που έκλεισαν τα φώτα και ξεκίνησε η ταινία ήξερα ότι θα γινόμουν λίγο ρεζίλι, καθώς είχα αρχίσει να συγκινούμαι από τα πρώτα δευτερόλεπτα.

Η ταινία είναι για την αντίσταση στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής και έχει ως βασικούς ομιλητές δεκατέσσερις μαχητές που έδρασαν στις γραμμές της Εθνικής Αλληλεγγύης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της ΟΠΛΑ. Άνθρωποι πολύ μεγάλοι πια σε ηλικία, στους οποίους διέκρινες όμως τη γενναιότητα αλλά και την περηφάνια για την τότε δράση τους.

H γενιά του άγχους Facebook Twitter
Εικόνα από το νοτκιμαντέρ «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών», των Ξενοφώντα Βαρδαρού και Γιάννη Ξύδα.

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας σκεφτόμουνα αν η δική μας η γενιά θα μπορούσε ποτέ να φτάσει έστω κοντά στα ανδραγαθήματα αυτών των ανθρώπων που δεν υπολόγιζαν τον θάνατο μπροστά στο ιδανικό της ελευθερίας. Έφυγα βαθιά συγκινημένος και ακόμα περισσότερο προβληματισμένος.

Ζούμε τη δική μας ιστορία, την ιστορία της κατάρρευσης της εύκολης ζωής. Σπουδάσαμε άνετα, οι γονείς μας αγόραζαν αυτοκίνητα και σπίτια, σπίτια που γράφανε στα ονόματά μας, μέχρι που ήρθε το κύμα και τα πήρε κι αυτά και την αίσθηση που είχαμε ότι η ζωή είναι εύκολη, γιατί εύκολη μας την είχαν κάνει. Και τώρα, χαμένοι κάπως, περιηγούμαστε, ψάχνουμε να δημιουργήσουμε καινούργια ταυτότητα, είμαστε οι ενδιάμεσοι, αυτοί που έπρεπε να επανακαθορίσουν τη ζωή τους ,ενώ αυτή είχε ήδη πάρει έναν δρόμο.

Πολλές φορές με πιάνει άγχος. Πως θα τελειώσει ο χρόνος, πως πρέπει να καθορίσω το δικό μου μέλλον όπως εγώ θέλω να είναι, γρήγορα, όποιες και αν είναι οι συνθήκες γύρω μου. Είναι σαν εφιάλτης, σαν να περπατάς σε κινούμενη άμμο, σαν να βυθίζεσαι την ώρα που σε κυνηγάνε, αλλά πρέπει να τρέξεις.

Κάθε γενιά έχει ένα τραύμα. Η δικιά μας έχει το πιο άχαρο, μια οικονομική κρίση, η οποία με τα χρόνια ήρθε κι έκατσε και είναι πλέον σχεδόν γελοίο που την αποκαλούμε έτσι καθώς η λέξη «κρίση» δεν περιγράφει συνήθως μια μόνιμη κατάσταση και αυτό που ζούμε κοντεύει πια να κλείσει δεκαετία.

Δεν ζήσαμε πόλεμο, δεν ζήσαμε δικτατορίες και βασανιστήρια, αλλά ζούμε τη δική μας, μικρή έστω, τραγωδία, την κινούμενη άμμο, και μέσα σε αυτή φτιάχνουμε τη δική μας καινούργια ταυτότητα. Είμαστε κάτι που ακόμα δεν μπορούμε να περιγράψουμε, είμαστε η γενιά του άγχους, αυτοί που ζούμε πλέον με λιγότερα και μερικές, σπάνιες φορές καλύτερα ή, έστω, πιο σωστά, αυτοί που μιλάμε στα μικρά παιδιά μας για πραγματικά προβλήματα γιατί τα βλέπουν δίπλα τους και ρωτάνε, είμαστε αυτοί που έχουμε την ευκαιρία να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους από εμάς, πιο ρεαλιστές, μακριά από γυάλινες ουτοπίες, μακριά από βολέματα, είμαστε αυτοί που πρέπει να κάνουμε τη μετάβαση και ό,τι μάθουμε από αυτή την άχαρη διαδρομή να το δώσουμε στους επόμενους, στους καλύτερους από εμάς.

Αυτό, εν τέλει, θα πρέπει να είναι το δικό μας ανδραγάθημα και αυτή θα πρέπει να γίνει η δική μας παρακαταθήκη για το μέλλον. Η δημιουργία μιας γενιάς χωρίς σύνδρομα μεγαλομανίας, με στόχους ρεαλιστικούς, πιο κοντά στα ανθρώπινα ιδεώδη, η δημιουργία μιας γενιάς που δεν θα έχει ανάγκη κανέναν να τη «ξεβλαχέψει».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ 24.4.2018

Αρχείο
12

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Σωτήρης Ντάλης / «Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και επικεφαλής της Μονάδας Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική σχολιάζει τον αντίκτυπο της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στην Ευρώπη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Σωτήριος Σέρμπος / «Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Τι σηματοδοτεί η εποχή Μπάιντεν και τι αφήνει πίσω του ο απερχόμενος Πρόεδρος; Απαντά στη LiFO ο Σωτήριος Σέρμπος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης και Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ελλάδα / Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ο καθηγητής Παιδιατρικής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και μέλος της Επιτροπής των Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας μιλά για τα τελευταία δεδομένα της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας Γουίλι Σταρκ της εποχής μας. Υπάρχει κάτι σημαντικό που χωρίζει τη λαϊκιστική φαντασία των χρόνων του Μεσοπολέμου –όπως την αναπλάθει το μυθιστόρημα του Γουόρεν– από τα πλήθη που είδαμε να βγαίνουν από τα μεσαιωνικά σπήλαια των social media για να ορμήσουν προς το Καπιτώλιο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ελλάδα / Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ο καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, μιλά στη LiFO για τα εμβόλια και τις φαρμακευτικές αγωγές που εξετάζονται. Απαντά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, εξηγεί ποια είναι η αλήθεια για τις ΜΕΘ, πότε θα αποχωριστούμε τις μάσκες αλλά και πότε προβλέπεται η επάνοδος στην κανονικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ