Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Rosalind Franklin: Η «σβησμένη» υπογραφή πίσω από δύο Νόμπελ
Επιστήμη

Rosalind Franklin: Η «σβησμένη» υπογραφή πίσω από δύο Νόμπελ

Κλεφτές ματιές στη δουλειά μιας γυναίκας; Τι έκρυβε η φωτογραφία με το Νο "51" που "μετέφρασε" το DNA;

Στο σήμερα, που χωρίς υπογραφή και όνομα και πνευματικό δικαίωμα, τίποτα δεν πηγαίνει μακριά, χωρίς μπλεξίματα με τον νόμο, το όνομα της Rosalind Franklin θα απλωνόταν δικαιωματικά δίπλα σ’ αυτά των Watson, Crick και Wilkins.

 

Το Νόμπελ για την αποκωδικοποίηση της διπλής έλικας του DNA θα είχε τέσσερις παραλήπτες και δεν θα άνοιγε ποτέ μία από τις πιο εντυπωσιακές συζητήσεις για κάποιους που είχαν τ’ όνομα και μία που είχε τη χάρη.

 

Λογοκλοπή; Κλεφτές ματιές στις σημειώσεις μίας νεαρής γυναίκας που στις αρχές του ‘50 προσπαθούσε επίμονα να χωρέσει την επιστημοσύνη της σε μία κοινωνία ανδρών; Συμφωνία και προπαγάνδα εναντίον της «καημένης Ρόζι», που χωρίς τη συμβολή της δύσκολα ή τουλάχιστον σημαντικά αργότερα θα λυνόταν η αποκωδικοποίηση του γονιδιώματος όλων των μορφών ζωής και ιών; Ακαδημαϊκός μισογυνισμός και έμφυλες διακρίσεις στα επιστημονικά εργαστήρια της εποχής;

 

Η Rosalind Franklin στο εργαστήριο
Η Rosalind Franklin στο εργαστήριο

 

Και ναι, και όχι, και πολύ περίπου, και μισόλογα να συντηρούν μέχρι σήμερα έναν ανοιχτό διάλογο για τη θέση των γυναικών στα εργαστήρια.

 

Δύσκολα πράγματα γενικώς, και ειδικώς για τη Rosalind Elsie Franklin, αγγλίδα, κόρη εύπορης εβραϊκής οικογένειας, ένα παράξενο, έξυπνο κορίτσι που τα καταφέρνει με άνεση στα «καθόλου κοριτσίστικα» για την εποχή μαθήματα: φυσική, χημεία, βιολογία και υποτροφία για το ανδροκρατούμενο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, εργαστήρια Φυσικής Χημείας με ανέμπνευστους και έτοιμους να την αποτρέψουν καθηγητές, φυσική, χημεία και έρευνα στις λεπτές μοριακές δομές του άνθρακα, PhD το 1945, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Παρίσι το 1947 και ξανά στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου το 1951, ως επιστημονικός συνεργάτης.

 

Οι νικητές του '62: Francis Harry, James Dewey Watson, Maurice Hugh Frederick Wilkins
Οι νικητές του '62: Francis Harry, James Dewey Watson, Maurice Hugh Frederick Wilkins
 

Πόσοι τύποι DNA; Δύο. Α και Β. Πόσες συγκρούσεις; Άπειρες. Η Franklin ερευνά τα δεδομένα τύπου Α και ο Wilkins του Β. Εκείνος πιθανολογεί ότι πρόκειται για έλικα, εκείνη φωτογραφίζει την περίθλαση των ακτίνων Χ, χωρίς να είναι ακόμη σίγουρη.

 

 

Το «κυνηγητό» έχει ήδη ξεκινήσει, αν ρίξει κανείς μια ματιά σε βιογραφίες της Franklin και μαρτυρίες που την αφορούν.

 

Από τη μία περιγράφεται ως δύστροπη, επίμονη και οργισμένη με τους (άντρες) συναδέλφους της, με καμία διάθεση να μοιραστεί σημειώσεις και να αναπτύξει φιλίες σ’ έναν σκληρό, αρσενικό, κυρίαρχο κόσμο που έχει όλη την καλή διάθεση να την παραγκωνίσει, ει δυνατόν, αφού πληροφορηθεί τι «μαγειρεύει» στο εργαστήριο της.

 

Από την άλλη, ως ένας άνθρωπος κλειστός, προσηλωμένος, με αγάπη για τη ζωή και τα ταξίδια, με λίγους και πιστούς φίλους και πίστη σ’ αυτό που κάνει.

 

Σχεδόν απομακρύνεται – για την ακρίβεια μετατίθεται – το 1953 στο Birkbeck College, λόγω των επιστημονικών διαφωνιών της με τον συντονιστή των εργαστηρίων του Βασιλικού Κολλεγίου του Λονδίνου και των κάκιστων σχέσεων με τον (με το ζόρι) συνεργάτη της Maurice Wilkins, τον 3ο της παρέας του Νόμπελ.

 

Το εργαστήριο της Φράνκλιν στο Κολλέγιο Βirkbeck, φωτογραφημένο λίγο μετά τον θάνατό της. Βρισκόταν στον 5ο όροφο μιας βομβαρδισμένης έπαυλης του 18ου αι.
Το εργαστήριο της Φράνκλιν στο Κολλέγιο Βirkbeck, φωτογραφημένο λίγο μετά τον θάνατό της. Βρισκόταν στον 5ο όροφο μιας βομβαρδισμένης έπαυλης του 18ου αι.
 

 

Πώς, όμως, «συναντήθηκε» αυτή η επιστημονική «παρέα» ανδρών με τη νεαρή τότε κρυσταλλογράφο; Πώς προέκυψε και  οι 3 έμειναν στην ιστορία- και μ’ ένα Νόμπελ στα χέρια- και η συνεισφορά της τέταρτης αποκαθίσταται χρόνια μετά, μέσα από βιογραφίες και μελέτες για το έργο της; Έργο, το οποίο οδήγησε και σ’ ένα δεύτερο Νόμπελ; Τι πήγε στραβά;

 

Το να είσαι γυναίκα επιστήμων στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου το ’50 μάλλον δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

 

Σύμφωνα με μία μάλλον φεμινιστική προσέγγιση της διαδρομής της Franklin – ο λόγος για τη βιογραφία της Anne Sayre – οι διακρίσεις σε βάρος γυναικών ήταν καθεστώς στον ακαδημαϊκό κόσμο.

 

«Όσο το αρσενικό προσωπικό του Κολλεγίου μπορούσε να γευματίζει στη μεγάλη και άνετη σάλα, στις γυναίκες επιτρεπόταν να τρώνε στις φοιτητικές αίθουσες ή ακόμη χειρότερα έξω από το κτήριο», γράφει και η αλήθεια είναι ότι ακόμη και μετά το ’60 αναφέρονται περιπτώσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων πανευρωπαϊκής εμβέλειας που την εκτίμηση τους για το γυναικείο φύλο την έδειχναν ξεχνώντας να δημιουργήσουν ladies rooms ή ακόμη χειρότερα εξορίζοντας το WC γυναικών στο πιο απροσπέλαστο σημείο του campus.

 

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο η Franklin το ’51 μπαίνει σε δικό της εργαστήριο στο King’s College, ως επιστημονικός συνεργάτης του Medical Research Council και υπό τον διευθυντή του, John Randal.

 

 
 

 

Αν και προσλαμβάνεται για να δουλέψει στις περιθλάσεις ακτίνων Χ βιολογικών μορίων, ο Randal της συνιστά να εστιάσει στη δομή του DNA. Την εφοδιάζει με την καλύτερη ομάδα ερευνητών, την πιο προηγμένη τεχνολογία για την εποχή, τον πιο καταρτισμένο φωτογράφο ακτινογραφιών. Και ξεχνά να την ενημερώσει ότι πάνω στο ίδιο αντικείμενο, σε εργαστήριο του ίδιου Κολλεγίου, εργάζεται ο συνάδελφος της Maurice Wilkins.

 

Επίσης, ξεχνά να ενημερώσει τον Wilkins και τον συνεργάτη του Raymond Gosling ότι η Franklin πρακτικά προσελήφθη για να επιβλέπει την πορεία των μελετών τους και να λύνει γρίφους, λόγω της εμπειρίας της ως ερευνήτρια στο Κρατικό Χημείο των Παρισίων, λίγα χρόνια νωρίτερα.

 

Πάνω σ’ αυτό το κενό ενημέρωσης χτίζεται μία τεράστια κόντρα ανάμεσα στον χαμηλών τόνων και κάπως φοβισμένο Wilkins και την αποφασιστική και σίγουρα αυστηρά απόμακρη Franklin.

 

Εκείνος ήξερε τι εξοπλισμό να παραγγείλει για το εργαστήριο, εκείνη ήξερε πώς να τον χειριστεί. Επίσης, εκείνη γνώριζε τη ζωτική σημασία τεχνικών – όπως η ενυδάτωση των υπό εξέταση δειγμάτων. Όταν κάποτε ο Wilkins ζήτησε να ενημερωθεί γι’ αυτή τη βελτιωμένη μέθοδο, λέγεται ότι η Rosalind του απάντησε με υποτιμητικό τρόπο, αν και η πραγματικότητα ήταν ότι του απάντησε σε τόνο που δεν επιτρεπόταν – για την εποχή και τα εργαστήρια – σε γυναίκα.

 

Πόσοι τύποι DNA; Δύο. Α και Β. Πόσες συγκρούσεις; Άπειρες. Η Franklin ερευνά τα δεδομένα τύπου Α και ο Wilkins του Β. Εκείνος πιθανολογεί ότι πρόκειται για έλικα, εκείνη φωτογραφίζει την περίθλαση των ακτίνων Χ, χωρίς να είναι ακόμη σίγουρη.

 

Μέχρι την ημέρα που φεύγει από το King’s College για το Birkbeck οι σχέσεις με τους συγκεκριμένους συναδέλφους είναι τυπικές, κακές. Τυπικά κακές. «Μετακομίζω από ένα παλάτι σε μία τρώγλη, αλλά θα μου είναι απείρως πιο ευχάριστο», γράφει γι’ αυτή την εξέλιξη σε μια φίλη της στο Παρίσι και πλέον είναι αντιληπτό τι εννοεί.

 

Μέχρι τότε η Franklin κρύβει τα αποτελέσματα της δουλειάς της στο εργαστήριο και φυσικά υπάρχει λόγος, έχει ονοματεπώνυμο και με τη συνεργασία βοηθού αντιγράφει τις φωτογραφίες που εκείνη βγάζει στο εργαστήριο της.

 

Ο άσχετος στον τομέα της κρυσταλλογραφίας Wilkins έχει κάθε λόγο να θέλει να ρίξει μία ματιά σ’ αυτά τα δεδομένα και είναι η φωτογραφία με τον αριθμό «51» που θα τον βοηθήσει να λύσει το πρόβλημα, όταν οι έρευνες του για το DNA βρεθούν σε αδιέξοδο.

 

Η θρυλική φωτογραφία με τον αριθμό 51
Η θρυλική φωτογραφία με τον αριθμό 51
 

 

Σύμφωνα με το βιβλίο “Double Helix”, που ο Watson θα γράψει περίπου 6 χρόνια μετά την απονομή του Νόμπελ τον Δεκέμβριο του 1962, είναι ο Wilkins που του δείχνει αυτή τη φωτογραφία κατά τη διάρκεια δείπνου, μία ξεκάθαρη απόδειξη της ελικοειδούς δομής του DNA. Τον πιέζει να «μεταφράσει» το τι βλέπει σ’ αυτή τη φωτογραφία και  φυσικά είναι ένα ντοκουμέντο που θα πάρει, κρυφά από την Franklin, χωρίς την άδεια της.

 

(Πολύ αργότερα, όταν θα υπάρξουν οι πρώτες κατηγορίες περί «υφαρπαγής στοιχείου», η «αντεπίθεση» του πανεπιστημιακού ιδρύματος θα ισχυριστεί ότι η Franklin αποχώρησε και πως ό,τι συνέβαινε στο εργαστήριο ήταν πνευματική ιδιοκτησία του ιδρύματος και άρα τα ευρήματα μπορούσαν να περάσουν στη διάθεση των συνεχιστών της έρευνας. Αστειότητες).

 

Αυτό το δεδομένο είναι το κομμάτι που λείπει από το παζλ της αποκωδικοποίησης, σε αυτό το κομμάτι στηρίζεται το μοντέλο για την αποκωδικοποίηση του γονιδιώματος.

 

Η «καημένη η Ρόζι», ένα υποκοριστικό του ονόματος της που αποστρεφόταν βαθιά, ίσως γιατί έτσι είχε επιλέξει να της απευθύνεται ο Watson,  πεθαίνει το 1958 από καρκίνο των ωοθηκών. Ως αιτία της ασθένειας, παρά τα τις gossip εικασίες της εποχής περί μεγάλης θλίψης λόγω παραγκωνισμού, προβάλλεται η υπερέκθεση της σε ακτίνες Χ και σε μία εποχή που δεν ήταν ακόμη γνωστές οι συνέπειες μιας τέτοιας δραστηριότητας. 

 

Μεγαλόψυχα κάποιοι της πιστώνουν γενναιοδωρία και καμία μνησικακία: προς το τέλος της ζωής της είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τις οικογένειες των ανθρώπων που τελικά την έσπρωξαν εκτός King’s College . Λογικό, αφού δεν ενημερώθηκε ποτέ για το μέγεθος της συνεισφοράς της.

 

Μέχρι το θάνατο της έχει καταφέρει να θεωρείται πρωτοπόρα γυναικεία φιγούρα της επιστήμης, αν και δεν υπήρξε ποτέ φεμινίστρια με τον τρόπο που κάποιες βιογραφίες επιχείρησαν να την παρουσιάσουν. Και έβαλε τις βάσεις για ακόμη ένα Νόμπελ:  το 1982, ο συνεργάτης της Aaron Klug τιμάται με το Νόμπελ Χημείας «για την ανάπτυξη κρυσταλλογραφικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας και τη διαλεύκανση της δομής των βιολογικά σημαντικών συνδέσεων νουκλεϊκού οξέος – πρωτεΐνης».

 

Ήταν ένα case study πάνω στο οποίο ξεκίνησε να εργάζεται η Franklin και το παρουσίασε στον Klug, γνωρίζοντας ή αγνοώντας, άγνωστο, ότι εκείνος θα το ολοκλήρωνε. Τουλάχιστον, εκείνος έχει δηλώσει, ότι αν η Franklin ζούσε μέχρι τότε, το Νόμπελ θα το παραλάμβαναν μαζί. Α, και το ότι η φωτογραφία της πρακτικά άνοιξε τα μάτια των Watson και Crick για την κατεύθυνση που θα έπρεπε να πάρουν οι έρευνες τους.  

 

Κλεφτή ματιά; Λογοκλοπή; Παραγκωνισμός; Μισογυνισμός; Όπως και να το πει κανείς, είτε βασιστεί στη βιογραφία που υπέγραψε η Anne Sayre είτε σ’ εκείνη τη μεταφεμινιστική της Brenda Maddox είτε στον επίλογο - απολογία του μετανιωμένου (;) Watson, το σίγουρο είναι ότι το σύστημα έχει πολλούς τρόπους για να «καταπίνει» δουλειές και ιδέες, να εξαφανίζει υπογραφές, να σε βάζει στην άκρη, να παρουσιάζει πολλές διαφορετικές ερμηνείες μίας ξεκάθαρης κατάστασης που έγινε αφορμή για έρευνες, συζητήσεις και αποκαλύψεις.

 

Και φυσικά, υπάρχει πάντα η ειρωνεία της τύχης και οι γκριμάτσες της ζωής, σε οτιδήποτε χτίζεται πάνω σε κάτι κλεμμένο ή έστω σε μια κλεφτή ματιά στη δουλειά κάποιου άλλου.

 

Watson και Crick σε φωτογραφία της εποχής στο πλαίσιο και την.. ατμόσφαιρα των μελετών τους για το DNA
Watson και Crick σε φωτογραφία της εποχής στο πλαίσιο και την.. ατμόσφαιρα των μελετών τους για το DNA

 

Το 2013 το Νόμπελ του Francis Harry Compton Crick πωλήθηκε από την οικογένεια του σε δημοπρασία έναντι 2,2 εκ. δολαρίων, μία κίνηση που δημιούργησε κύματα δυσφορίας στην επιστημονική κοινότητα. Λίγους μήνες αργότερα, ο James Dewey Watson ανακοινώνει την πρόθεση του να κάνει ακριβώς το ίδιο μέσω του οίκου Christie’s, διευκρινίζοντας ότι μέρος των εσόδων θα δοθεί σε επιστημονικά κέντρα, στα οποία πέρασε μεγάλος μέρος της σταδιοδρομίας του.

 

Κατά καιρούς, στο «σφυρί» έχουν βγει από σημειώσεις και επιστολές τους, μέχρι λερωμένες ποδιές των εργαστηρίων τους, σημειώσεις και φωτογραφίες τους πανάκριβα αγορασμένες από επιχειρηματίες που στόχο είχαν να ενθαρρύνουν το επιστημονικό έργο.

 

Πουλάει κανείς κάτι για το οποίο βραβεύτηκε και κόπιασε ή απλώς η ζωή ξέρει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους με τους μυστήριους τρόπους της;

 

Να κάτι για το οποίο έχει αποφανθεί η Franklin, χωρίς να ξέρει ότι η διατύπωση της θα «σημάδευε» γεγονότα πολύ μετά τον θάνατο της: «Επιστήμη και καθημερινότητα δεν διαχωρίζονται. Η επιστήμη, για ‘μένα, είναι μία μερική εξήγηση της ζωής. Στηρίζεται σε γεγονότα, εμπειρία και πείραμα».

 

Η διατύπωση της «σηκώνει» πολλές αναγνώσεις  για το ποια ήταν, πώς έζησε και εργάστηκε και ποιοι ήταν, πώς έζησαν και πώς εξελίχθηκαν οι «συνεργάτες» της.

 

 

 

 

Πηγές:

Rosalind Franklin, The Dark Lady of DNA, Brenda Maddox, Harper Perennial

Rosalind Franklin and DNA, Anne Sayre,  New York: W.W. Norton & Company, 

The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA, James D. Watson Signet Books

http://www.webofstories.com/

 

Η Χριστίνα Γαλανοπούλου εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1998.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Claude Lévi-Strauss : η συνέντευξη της ζωής του
Ολόκληρη η σπάνια συνέντευξη του μεγάλου εθνολόγου στο Magazine Littéraire, και η μοναδική στην οποία δέχτηκε να μιλήσει λεπτομερώς για τη ζωή και το έργο του.
Apollo: ίσως το σπουδαιότερο τεχνολογικό επίτευγμα της ανθρωπότητας
Ένα συγκινητικό ντοκουμέντο για το πρόγραμμα Apollo της NASA που προσγείωσε με επιτυχία 12 ανθρώπους στο φεγγάρι
Ο μαθηματικός Μιχαήλ Ρασσιάς συνεργάστηκε με τον μεγαλοφυή Τζον Νας, που πέθανε σαν σήμερα
Ο Νομπελίστας θεμελιωτής της θεωρίας παιγνίων και ο Έλληνας επιστήμονας εξέδωσαν, λίγο πριν από τον ξαφνικό θάνατό του πρώτου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα βιβλίο με τα πιο ερεθιστικά μαθηματικά προβλήματα
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός Έλληνα ερευνητή στο Harvard
Ο Γιάννης Λαδάς είναι ερευνητής στο Dana-Farber/Harvard Cancer Center και ζει το «american dream» με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο
Τι συμβαίνει στο μυαλό των τρομοκρατών. Μια νευροβιολογική προσέγγιση
Πώς πείθεται κάποιος να πυροβολήσει κατά ριπάς αθώους πολίτες;
O Claude Lévi-Strauss σε 33 λέξεις
Ένα προσωπικό λεξικό όπου ο Γάλλος φιλοσοφος εκφράζει με σύντομες απαντήσεις τις σκέψεις που του προκαλούν μια σειρά από προτεινόμενες λέξεις.
SΑPIENS/ H καταιγιστική ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπου που άλλαξε το τοπίο του βιβλίου
Το βιβλίο του Γιουβάλ Χαράρι έγινε μια απρόσμενη παγκόσμια εκδοτική επιτυχία γιατί σε μια εποχή απρόβλεπτη και διχασμένη απαντά στο τι είναι το ανθρώπινο είδος και από πού προέρχεται.
Ένας Έλληνας στην Ανταρκτική: «Το συναρπαστικότερο πράγμα είναι η απόλυτη, απόκοσμη σιωπή της»
Ο Ιωάννης Μπαζιώτης ειδικεύεται στη μελέτη μετεωριτών και μόλις κυκλοφόρησε σε βιβλίο την αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία του στην Ανταρκτική με τη NASA
Γονίδια εναντίον περιβάλλοντος: τι μας μαθαίνουν τα δίδυμα
Η σχέση φύσης και ανατροφής στην ανάπτυξη ενός παιδιού αναλύεται εδώ και αιώνες. Μια από τις πιο παλιές αρθρογράφους των New York Times –και μητέρα διδύμων– εξηγεί, μέσω ερευνών αλλά και από την προσωπική της εμπειρία, πώς λειτουργεί αυτή η σχέση.
Αυτό είναι το μέλλον του φαγητού: Η τεχνική που θα αλλάξει τον τρόπο που τρώμε
Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν ήδη μια γρήγορη και φθηνή μέθοδο τροποποίησης του DNA των φυτών που θα μεταμορφώσει το πρόσωπο της γεωργίας
 Όνειρα, τα παλάτια της μνήμης
Πού αποθηκεύονται οι αναμνήσεις, πώς κρίνεται η τύχη τους και ποιος είναι ο ρόλος του ύπνου;
Γνωρίζετε ποια είναι η Φάτα Μοργκάνα και ο Ιπτάμενος Ολλανδός;
Δεισιδαιμονίες θαλασσοπόρων, φαινόμενα ατμοσφαιρικής διάθλασης και πλοία που μοιάζουν να αιωρούνται
Γιατί ο έρωτας είναι μια αρρώστια και μια καταστροφή
Ο Βρετανός καθηγητής Σεμίρ Ζέκι απαντά για τον μηχανισμό αγάπης, τις ορμόνες και την "αρρώστια του έρωτα"
Κινητά τηλέφωνα και καρκίνος- Η ενοχλητική αλήθεια για όσα μαθαίνουμε και όσα μας κρύβουν
Πώς δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν υποβληθεί σε ένα πείραμα δημόσιας υγείας
O νομπελίστας αστροφυσικός Τζορτζ Σμουτ μιλά στο LiFO.gr για την αρχή και το τέλος του κόσμου
Σε μία συζήτηση για τη ζωή, το σύμπαν, την κοσμολογία, την ευφυΐα, το παρελθόν του Κόσμου, τις μηχανές και το μέλλον του ανθρώπινου είδους, λίγο πριν τη διάλεξή του στο Ίδρυμα Ευγενίδου
6 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Citellus citellus Citellus citellus 13.12.2015 | 12:02
Πολύ ωραίο άρθρο και συγχαρητήρια. Η Φράνκλιν είναι από τις πιο παραγνωρισμένες μορφές στην επιστήμη. Βέβαια αν κρίνουμε από το άρθρο φαίνεται ότι και η ίδια, αν και απίστευτα ευφυής, ήταν μάλλον δύστροπη -αλλά μπορούμε να την κατηγορήσουμε γι αυτό δεδομένου του περιβάλλοντός της;

Σε κάθε περίπτωση όποιος έχει πάει πανεπιστήμιο ξέρει ότι τέτοια μαχαιρώματα μεταξύ καθηγητών είναι στην ημερήσια διάταξη. Γι αυτό και αυτοί που προοδεύουν δεν είναι μόνο ακαδημαϊκά έξυπνοι αλλά και διπλωμάτες...
avatar
Ανώνυμος/η 13.12.2015 | 12:55
Συγχαρητήρια.

Πέραν των άλλων, η περίπτωση της Franklin, νομίζω,καταδεικνύει και την διαβλητότητα/υποκειμενικότητα των τρομερά άχρηστων βραβείων Nobel. Ο ντόκτορ Wilkins βραβεύτηκε διότι οικειοποιήθηκε εύρημα συναδέλφου. Μιλάμε για συνταρακτική προσφορά στις επιστήμες και την ανθρωπότητα.
Που να διαβάσεις τα έργα των Σκανδιναβών laureate ή της Λευκορωσίδας δημοσιογράφου/συγγραφέα "με το ζόρι". Ο Camus και ο Saramago ωχριούν μπροστά τους.
avatar Crisp 13.12.2015 | 14:42
Ωραιο αρθρο αλλα με καποιες ενστασεις.
Η Φρανκλιν δεν ειναι τοσο αγνωστη σε οσους εχουν ασχοληθει με τη βιολογια. Τουλαχιστον στη πλειοψηφια των αναφορων για την ανακαλυψη της δομής του DNA το ονομα της βρισκεται συνηθως εκει οπως και στη συντριπτικη πλειοψηφια βιβλιων αλλα και διαλεξεων (συμφωνα παντα με τη δικη μου εμπειρια).
Η αλλη παρατηρηση ειναι οτι η συνεισφορα της μαλλον θα ειχε αναγνωριστει με το νομπελ αν δεν ειχε την ατυχια να πεθανει 4 χρονια πριν το νομπελ απονεμηθει.
Επιπλέον το γεγονός οτι η ερευνα πολλών επιστημόνων ανηκει στο ιδρυμα οπου διεξαχθηκε, ειναι αληθεια και οχι αστειοτητα.
Μια αλλη παρατηρηση αφορά στο γεγονός οτι η ανακαλυψη της δομής του DNA δεν ειναι αποτελεσμα μιας φωτογραφιας αλλα μεθοδικης δουλειας πολλών επιστημόνων για χρόνια.
Παρα το γεγονός οτι οι γυναικες επιστημονες αντιμετωπιζαν παρα πολλες δυσκολίες ειδικα εκεινη την περιοδο, δε σημαινει πως η διαμαχη με τον "ασχετο" Wilkins ειχε σεξιστικό χαρακτηρα. Μη ξεχναμε πως και οι 2 δουλευαν στο ιδιο αντικειμενο, τακτικη που καποιες φορες εφαρμοζεται απο ερευνητικα κεντρα, προκειμενου να αυξηθουν οι πιθανοτητες για μαι μεγαλη ανακαλυψη. Όπως αναφερει ο Citellus citellus τα πισωπλατα μαχαιρωματα ειναι μια πραγματικοτητα και δεν αφορα μονο αδικιες αντρων απεναντι σε γυναικες αλλα περιλαμβανει ολους τους συνδυασμους.
avatar
Ανώνυμος/η 13.12.2015 | 16:18
<<In 1953 Franklin instructed Raymond Gosling to give Wilkins, without condition, a high quality image of "B" form DNA which she had unexpectedly produced months earlier but had “put it aside” to concentrate on other work. Wilkins, having checked that he was free to personally use the photograph to confirm his earlier results, showed it to Watson without the consent of Rosalind Franklin.>>
Αυτό, νομίζω, εννοεί η αρθρογράφος ως αστειότητα. Κι όχι δεν θα είχε αναγνωριστεί η αξία της κι όχι δεν θα συμπεριλαμβανόταν στην βράβευση. Δυστυχώς, η αναγνώριση ήρθε μεταθανάτια και σίγουρα όχι από τύπους τύπου Wilkins.
Donny Kerabatsos Donny Kerabatsos 14.12.2015 | 01:19
Δυστυχώς δεν είναι η μόνη "ξεχασμένη" γυναίκα στην ιστορία της επιστήμης. Είναι πολλά, πάρα πολλά τα περιστατικά. Και αυτό λέει πολλά και για την κοινωνία του τότε και για αυτή του σήμερα.

Οι γνωστές του αντικειμένου μπορεί να την ξέρουν. Εγώ όμως δεν την ήξερα, δεν είχα ξανακούσει γι αυτήν, δεν είχα ξανακούσει το όνομά της. Και ενώ τα ονόματα των συναδέλφων της τα ακούμε ξανά και ξανά και τα μαθαίνουμε από το σχολείο, την τηλεόραση κλπ και γενικώς είναι πασιγνωστα, το δικό της το πιο πιθανό είναι αύριο να μην το θυμάμαι. Δυστυχώς.

Αδικηθηκε τότε, αδικείται ακόμα.
avatar Palkas 9.6.2016 | 00:33
Μία τέτοια μονομερή προσέγγιση από αυτό το άρθρο θεωρώ πως αδικεί. Αδιαμφισβήτητα η συμβολή της Δρ.Φράνκλιν για την ανακάλυψη της δομής του DNA ήταν μεγάλη, όπως δείχνει η ιστορία. Όμως παρουσιάζοντάς την ως τον απόλυτο παράγοντα αυτής της έρευνας, αδικεί άλλους μεγάλους συντελεστές του έργου όπως οι Watson και Crick.Το να σκεφτεί κάποιος ότι η δομή του DNA μπορεί να είναι ελικοειδής δεν είναι κάτι απλό (πόσο μάλλον αν δεν έχεις καν την εικόνα του, όπως δεν την είχαν Watson&Crick).Πρέπει να τονιστεί πως η φωτογραφία της Φράνκλιν ήρθε ως επιβεβαίωση της θεωρίας των προηγούμενων δύο (κάτι επίσης καθόλου εύκολο).Τέτοια φαινόμενα υποκλοπής ανάμεσα από ερευνητές συμβαίνουν συνεχώς ακόμα και σήμερα ανεξαρτήτως φύλλου.Το φλέγον θέμα τώρα , κατά τη γνώμη μου είναι ότι στα περισσότερα επιστημονικά ιδρύματα υπάρχουν αδιαπέραστες "κλικαρίες καθηγηταρέων" που δεν επιτρέπουν σε νέα λαμπρά μυαλά να λάμψουν όπως τους αρμόζει.Το παράδειγμα της Φράνκλιν θα ήταν προτιμότερο να χρησιμοποιείται περισσότερο για την καταπολέμηση αυτών των "κλειστών κύκλων" σήμερα παρά για την διάκριση των δύο φύλλων(που θέλω να πιστεύω ότι έχει εξαλειφθεί ως επί τον πλείστον στις μέρες μας).
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή