Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Το αγκάθι του Προσφυγικού και ο ρόλος του δημοσιογράφου
Απόψεις

Το αγκάθι του Προσφυγικού και ο ρόλος του δημοσιογράφου

Η «πολιτική αποτροπής» έχει επικρατήσει, αφού φαίνεται να αποφασίσαμε ότι «δεν μας φτάνουν τα οικονομικά δεινά μας, έχουμε κι αυτούς»

Δεν είναι μόνο η Μόρια η κόλαση που κάνουμε ότι δεν υπάρχει, υπάρχει και το camp στη Σάμο και άλλα αντίστοιχα κολαστήρια ξεριζωμένων, ενώ πληθαίνουν οι ρατσιστικές επιθέσεις σε πρόσφυγες αλλά και μετανάστες, συχνά καθ' όλα νομότυπους και κανονικά εργαζόμενους πολίτες αυτής της χώρας.

 

Δυστυχώς, έχουμε μυστικά ή χαμηλόφωνα αποφασίσει –κι ας μην το παραδεχόμαστε–, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη γενικώς, ότι «δεν μας φτάνουν τα οικονομικά δεινά μας, έχουμε κι αυτούς, τι θέλουν από μας κ.λπ.». Η πολιτική αποτροπής έχει επικρατήσει και μαζί η παράλυση στη διαχείριση ενός τεράστιου ζητήματος που έχει να κάνει με την ύπαρξη όλων μας και με τα ανθρώπινα δικαιώματα που τα αποκαλούμε πλέον κατ' ευφημισμό «κοινές ανθρώπινες αξίες», για να τα παραχώσουμε πιο εύκολα κάτω από το χαλί.


Και οι δημοσιογράφοι αναμετριούνται πλέον με την επικρατούσα αντίληψη ότι «έγκωσε» ο κόσμος με το προσφυγικό ζήτημα, το οποίο γίνεται και αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους φορείς, οπότε άσ' το καλύτερα, εξάλλου και ως θέαμα δεν μπορεί να συναγωνιστεί τη δυστοπική αίγλη της εξέγερσης των «κίτρινων γιλέκων» στο Παρίσι φέρ' ειπείν (που παραδέχομαι ότι στιγμιότυπά της δεν χόρταινα να βλέπω αυτές τις μέρες, γιατί ήταν πραγματικά σαν να βλέπεις θρίλερ εξέγερσης / «εξυγίανσης» με φόντο την αχλή από τα καπνογόνα και τον βαρύ ουρανό πάνω από την Αψίδα του Θριάμβου).

 

Οι σωστές πολιτικές –οι συλλογικές διαδικασίες αποφάσεων σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους συγκατοικούμε σ' αυτόν τον κόσμο– μπορούν να δημιουργήσουν σπίτια, βάσεις, εστίες. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν στερηθεί το δικαίωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο επειδή είναι ξεριζωμένοι και απάτριδες αλλά επειδή είναι αόρατοι και δεν υφίστανται ως πολίτες πουθενά


Ως νηφάλια προσγείωση μετά τον εθισμό στο διεγερτικό θέαμα άλλης μιας εντυπωσιακής παρισινής εξέγερσης λειτούργησε η ομιλία της 51χρονης Ρωσο-αμερικανίδας δημοσιογράφου (και ΛΟΑΤΚΙ ακτιβίστριας και Νέμεσης του Πούτιν, αλλά ας μην τα μπλέξουμε αυτά τώρα εδώ) Μάσα Γκέσεν, στην οποία απονεμήθηκε φέτος το δημοσιογραφικό βραβείο που δίνεται τα τελευταία χρόνια στη μνήμη του συγγραφέα και δημοσιογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς (που είχε κι εκείνος τα στραβά του, αλλά, επίσης, δεν είναι της παρούσης). Και πιο σημαντικά από αυτά που είπε είναι όσα έχουν σχέση με το τεράστιο αγκάθι του προσφυγικού στα πλευρά της ανθρωπότητας και του κρίσιμου δημοσιογραφικού ρόλου στην κάλυψή του...

 

 

«... Πριν από δύο χρόνια ο Μάρτιν Μπάρον [σ.σ. διευθυντής της εφημερίδας "Washington Post"], πιθανόν ο σημαντικότερος δημοσιογράφος της γενιάς μου, είχε πει από αυτό εδώ το βήμα ότι η λύση στην εποχή των Τραμπ είναι να κάνουν οι δημοσιογράφοι "απλώς τη δουλειά τους". Νομίζω ότι ισχύει. Μακάρι, όμως, να είχα μια πιο απτή αντίληψη του τι είναι η δουλειά μας πλέον, καθώς ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με μια ιεραρχία προτεραιοτήτων που δεν πρέπει να περιορίζεται στον υπολογισμό των "κλικ" και των "αντιδράσεων" που μπορεί να προκαλέσει ένα άρθρο...»

 

 

Και οι δημοσιογράφοι αναμετριούνται πλέον με την επικρατούσα αντίληψη ότι «έγκωσε» ο κόσμος με το προσφυγικό ζήτημα, το οποίο γίνεται και αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους φορείς, οπότε άσ' το καλύτερα..
Και οι δημοσιογράφοι αναμετριούνται πλέον με την επικρατούσα αντίληψη ότι «έγκωσε» ο κόσμος με το προσφυγικό ζήτημα, το οποίο γίνεται και αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους φορείς, οπότε άσ' το καλύτερα..

 

«... Προσωπικά, έχω γευτεί την εμπειρία της δύναμης ή και της εξουσίας ακόμα που μπορεί να έχει ένας δημοσιογράφος. Σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις μεταναστών ή προσφύγων για τις οποίες έγραψα, το άρθρο –και η φυσική μου παρουσία στο δικαστήριο σε μία από τις συγκεκριμένες υποθέσεις– επηρέασε θετικά το αποτέλεσμα της διαδικασίας: η απέλαση απετράπη, η αίτηση παροχής ασύλου έγινε αποδεκτή. Ίσως και να ήταν ευτυχείς συμπτώσεις, ξέρουμε όμως πόσο ευαίσθητη είναι η γραφειοκρατία απέναντι στην εξουσία. Το "New Yorker" έχει εξουσία. Κατά συνέπεια, έχω κι εγώ εξουσία επειδή γράφω για το "New Yorker"...»

 

«Αυτή η ατομική εξουσία μου προκαλεί τρόμο. Αν έχω τη δύναμη να αλλάξω –ή, πολύ περισσότερο, να σώσω– τη ζωή ενός ατόμου με το γράψιμο, τότε γιατί δεν έχω γράψει πολύ περισσότερα αντίστοιχα κείμενα; Πώς μπορώ να γράφω για οτιδήποτε άλλο; Πώς μπορεί οποιοσδήποτε από μας;»

 

«Η ανθρωπιστική κρίση των εκτοπισμένων ανθρώπων ανά τον πλανήτη είναι τεράστια και υπάρχουν πολλά επιχειρήματα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω υπέρ της δημοσιογραφικής κάλυψης όσο το δυνατόν περισσότερων περιπτώσεων. Υπάρχει το επιχείρημα ότι μπορείς να σώσεις μεμονωμένα άτομα. Υπάρχει, επίσης, το επιχείρημα ότι η παρουσία τόσων εκτοπισμένων και κατατρεγμένων ανθρώπων στον κόσμο μάς αποθηριώνει όλους, αποσταθεροποιεί την κοινωνική συνοχή και στρώνει τον δρόμο για πάσης φύσεως δημαγωγούς...»


«Δεν θέλω, όμως, να χρησιμοποιήσω αυτά τα επιχειρήματα. Θέλω να χρησιμοποιήσω κυρίως το επιχείρημα ότι δουλειά του δημοσιογράφου είναι να απευθύνεται στους ανθρώπους, γράφοντας για άλλους ανθρώπους. Οι πολιτικές προκύπτουν ως λειτουργία που ακολουθεί την κατανόηση του κοινού μετά την ανάγνωση αυτών των αφηγήσεων. Οι σωστές πολιτικές –οι συλλογικές διαδικασίες αποφάσεων σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους συγκατοικούμε σ' αυτόν τον κόσμο– μπορούν να δημιουργήσουν σπίτια, βάσεις, εστίες. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν στερηθεί το δικαίωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο επειδή είναι ξεριζωμένοι και απάτριδες αλλά επειδή είναι αόρατοι και δεν υφίστανται ως πολίτες πουθενά...»

 

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ξεκίνησε να γράφει το 1994 στο περιοδικό «01».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η ρητορική της (απ)ανθρωπιάς
Γίνεται αυτοί που ξιφουλκούν επί χρόνια υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών να καταπίνουν σιωπηροί τη μεγαλύτερη βαρβαρότητα των σύγχρονων χρόνων απέναντί τους; Κι όμως, γίνεται!
Ο Ai Weiwei σχεδίασε και παρουσιάζει τη σημαία των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων
Γαλάζια με σχέδιο βασισμένο στις πατημασιές μικρών προσφύγων είναι η σημαία που σχεδίασε ο Κινέζος εικαστικός σούπερ σταρ για τα 70 χρόνια από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Η Δανία θέλει να απομονώσει τους ανεπιθύμητους μετανάστες σε απομακρυσμένο νησί
Θα πρέπει να δίνουν καθημερινή αναφορά και αν δεν το κάνουν θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης
Παρατυπιές και κακοδιαχείριση στο προσφυγικό διαπιστώνει το πόρισμα της OLAF
Αφορά την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης Ασύλου- Τί λέει για Ελλάδα
Focus: Καμία αποκλιμάκωση του προσφυγικού στην Ελλάδα
«Ακόμη κι αν η προσφυγική συμφωνία έθεσε τέλος στην προσφυγική κρίση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, η επιβάρυνση για την Ελλάδα έχει αυξηθεί.»

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η «μπανάνα» του Κατελάν είναι σοβαρό έργο, αντίθετα από τις δημαγωγικές φάρσες του Banksy
Κατανόηση. Toυ Στέφανου Ξενάκη
Το να κρίνει κανείς είναι το εύκολο. Το να κατανοήσει είναι το δύσκολο. Στην κατανόηση κρύβεται όλη η ζωή.
Τι λένε οι αναγνώστες: To Κολοκοτρωνέικο και η Ελλάδα του λευκού, στρέιτ, αρτιμελούς αρσενικού
Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
Η παγίδα της αξιοκρατίας και τα όρια της αριστείας
Από τη μια η αναξιοκρατία με διορισμούς φίλων/συγγενών, από την άλλη η αξιοκρατία-σικέ, όταν δεν ξεκινάνε όλα τα παιδιά από την ίδια αφετηρία.
Ο Σαββόπουλος στα 75
Ο Διονύσης Σαββόπουλος επέλεξε την οδό της μαζικής δημοσιότητας. Δεν περπατά στο νερό, ούτε γαληνεύει τη θύελλα, όπως μοιάζει κάποιες φορές να πιστεύει, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος – αν και πολλά τραγούδια του σίγουρα είναι.
Μετασεισμική ακολουθία αλληλεγγύης: Μια φωτεινή στιγμή από το κοινό παρόν Ελλήνων και Αλβανών
Η σχέση Ελλήνων και Αλβανών είναι περίπλοκη και πολύ ενδιαφέρουσα ήδη από τη δεκαετία του '90.
τους λέω όλους «Στέλιο»* - Μαλβίνα Σώσε Μας
Οροί. Κομψοτεχνήματα παρακεντήσεων. Περίλυποι γιατροί. Τους λέω όλους «Στέλιο». Νευριάζουν. /Μαλβίνα Κάραλη
Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς θέτουν νέες προκλήσεις στον πρωθυπουργό
Όλες οι πολιτικές εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας.
Γιατί πρέπει να παραιτηθεί / αποπεμφθεί από υφυπουργός ο κ. Διαματάρης
Ο άνθρωπος που σπούδασε στο Κολούμπια όπως εγώ έτρεξα στο Μαραθώνιο (παρατώντας τα μετά από ένα χιλιόμετρο και πηγαίνοντας για σουβλάκια)
Αρκούν εξίμισι Ρίχτερ και 50 νεκροί;
Είναι αδιανόητο δύο χώρες σαν την Ελλάδα με την Αλβανία, με τέτοια εγγύτητα και τόσα θέματα που αφορούν το κοινό μέλλον των λαών τους, να συνεχίζουν να σπαταλούν το διπλωματικό τους κεφάλαιο για συμβάντα του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα.
Της Αγίας Αικατερίνης. Toυ Στέφανου Ξενάκη
Όταν είσαι ανάμεσα στο να πεις το καλό ή να μην το πεις, πάντα να το λες. Δεν θα το μετανιώσεις.
«Το σωτήριο τέρας»: Το κράτος κι εμείς
Όλα αυτά τα γεγονότα που σπαράσσουν τη δημόσια σκηνή μας έχουν έναν αφανή πρωταγωνιστή: το κράτος.
Γιατί κατηγορεί τον Τσίπρα ο Μητσοτάκης για το σενάριο των πρόωρων εκλογών – Ο παράγοντας του προσφυγικού
Όλες οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών.
Οι σούπερσταρ και τα οικονομικά τους
Αντίθετα με άλλα επαγγέλματα, φαίνεται ότι ουδείς (;) σοκάρεται από τις αστρονομικές αποδοχές των σούπερσταρ, ιδίως των αθλητών. Ισχύει κάτι τέτοιο και γιατί;
Να τελειώνουμε και με τα αυτονόητα
Αυτονόητη εν τέλει, σ' αυτή τη χώρα είναι μόνο η ματαίωση και μακάριοι όσοι το παίρνουν εγκαίρως χαμπάρι, γλιτώνοντας έτσι από τις ψευδαισθήσεις, την μίρλα και την απογοήτευση.
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Γράφων 14.12.2018 | 14:01
Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι αντίστροφη από αυτή του αρχαιολόγου.

Ο ένας παρέχει πρώτη ύλη στον ιστορικό από το παρελθόν ο άλλος από το παρόν. Και ο αρχαιολόγος και ο δημοσιογράφος είναι ιστορικοί -κατά κάποιον τρόπο- με διαφορετικό focal point. Η καταγραφή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου.

Και όταν οι λέξεις πρόσφυγας και μετανάστης χρησμοποιούνται εναλλάξιμα σημαίνει ήδη ότι δεν την κάνει σωστά τη δουελιά του ο δημοσιογράφος. Θεωρεί σημαντικότερη την ιδεολογία του από την καταγραφή της αλήθειας.

Και η αλήθεια είναι ότι και ο πρόσφυγας και ο μετανάστης είναι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Αλλά έχουν διαφορετικό νομικό status. Το ξέρω ότι αυτά φαίνονται αερολογίες για τους φίλους της γης των κολασμένων αλλά έτσι είναι.

Τα κράτη υπάρχουν ως κλειστά κλαμπ απονομής προνομίων στα ήδη υφιστάμενα μέλη τους (αυτή είναι η έννοια της υπηκοότητας!). Το ξέρω ότι αυτό φαντάζει φασιστικό, εθνικιστικό, απάνθρωπο αλλά αυτό είναι τα κράτη. Έχουν νόμους και κανόνες. Οι οποίοι νόμοι και κανόνες θεσπίστηκαν για το καλό των υπηκόων τους.

Οι κανόνες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που αφορούν στους πρόσφυγες, ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, είναι ανθρωπιστική νομοθεσία, δεσμευτική για τα μέλη του ΟΗΕ. Η Ε.Ε. έχει ήδη κάμψει τους κανόνες προς όφελος των προσφύγων σε πολλά επίπεδα. Είναι η Ε.Ε. άριστη; Όχι. Κάνει πολύ σημαντική και πολλή δουλειά στον τομέα; Αδιαμφισβήτητα.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας είναι κάτι το οποίο μέχρι τούδε έχει βαρύνει μόνο τον δυτικό κόσμο. Κίνα, Ινδία, λοιπές ανερχόμενες οικονομίες κωφεύουν. Ας μην πετροβολάμε όλη την ώρα τον μοναδικό που τουλάχιστον κάνει κάτι.
avatar
Ανώνυμος/η 14.12.2018 | 15:17
Πριν τρια χρονια η ψευτοευαισθητη αριστερα των συριζαιων εκραζε για την Αμυγδαλεζα... κλαιω απο τα γελια.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή