Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Γιατί ο κόσμος διστάζει να κάνει κριτική στο νέο άλμπουμ της Taylor Swift;

Όσοι τόλμησαν να σχολιάσουν αρνητικά το 'Folklore', δέχτηκαν απειλές και doxxing ανευ προηγουμένου στα social media από τους πιο ένθερμους οπαδούς της.
Τις πρώτες ημέρες της κυκλοφορίας του Folklore της Swift ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεις έστω και μία αρνητική κριτική.

Πρόσφατα, οι δυο μεγαλύτερες ποπ σταρ του πλανήτη κυκλοφόρησαν νέες δουλειές. Η Taylor Swift έβγαλε απροειδοποίητα το Folklore, το όγδοο άλμπουμ της που έγραψε κατά την διάρκεια της καραντίνας και η Beyoncé κυκλοφόρησε ένα visual άλμπουμ με τίτλο Black is King επηρεασμένο από την συμμετοχή της στη live-version του Βασιλιά των Λιονταριών.

 

Τις πρώτες ημέρες της κυκλοφορίας του Folklore της Swift ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεις έστω και μία αρνητική κριτική. Ότι διάβαζες, εκθείαζε την απόφαση της να αλλάξει μουσικό είδος – από την ποπ στο indie rock – και μέχρι εδώ καλά. Τα αρνητικά στοιχεία που εντόπιζαν δεν ήταν ικανά να τους αποτρέψουν από το να το χαρακτηρίσουν το άλμπουμ, αριστούργημα. Τέτοιους διθυράμβους συναντούσες αρχικά στον αμερικανικό μουσικό τύπο, με την Αγγλία να ακολουθεί και την Guardian να το βαθμολογεί απλόχερα με 5 αστέρια.

 

Πέρα από την μαζική κριτική αποδοχή, το Folklore κατάφερε να χτυπήσει ένα άλλο άσπαστο μέχρι πρότινος ρεκόρ. Για πρώτη φορά στην ιστορία των αμερικάνικων τσαρτ, ένας καλλιτέχνης - και μάλιστα γυναίκα - πήγαινε από την 1η εβδομάδα κυκλοφορίας ενός άλμπουμ του στο νούμερο 1 στις δυο βασικές κατηγορίες του Billboard: το Hot100 (με το τραγούδι Cardigan) και το Billboard200 (που αφορά τα άλμπουμ).

 

Τόσο η Beyoncé, όσο και η Taylor Swift παλιότερα έχουν πέσει θύματα αδυσώπητης σεξιστικής και ρατσιστικής επίθεσης (κυρίως από άνδρες κριτικούς) και σωστά έχουν καταδικαστεί τέτοιες συμπεριφορές. Σε καμιά περίπτωση, όμως, αυτό δεν τους δίνει καλλιτεχνικό άλλοθι, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε αμάσητα το έργο τους ως υψηλή τέχνη.

 

Ως ακρoάτρια, είναι φυσιολογικό όλες αυτές οι πληροφορίες να σου δημιουργήσουν ένα περίεργο συναίσθημα, μια πίεση ότι πρέπει να σου αρέσει το άλμπουμ με το ζόρι. Χρειάστηκε να περάσει λίγος χρόνος για να εμφανιστούν οι όχι και τόσο θετικές κριτικές.

 

 

Cardigan

 

Η αρχή έγινε στους New York Times. Με ένα αυστηρό κείμενο, ο Jon Caramanica παρατήρησε ότι όταν η Swift μιλούσε απαξιωτικά για ένα πρώην της το 2012 στο πρώτο μεγάλο χιτ της We Are Never Getting Back Together, οι κοφτεροί στίχοι της περιέγραφαν εύστοχα τον τρόπο που η μιζέρια περνιέται λανθασμένα καμιά φορά ως εσωτερικό βάθος. «Θα απομονωθείς και θα βρεις την ηρεμία σου/ Σε ένα indie δίσκο που θεωρείς πιο κουλ από τον δικό μου», τραγουδούσε η Swift και ο Caramanica σχολίαζε ότι με αυτό τον τρόπο δεν αναφερόταν μόνο σε ένα τύπο άνδρα αλλά και σε «μια παγίδα που έχουν πέσει ολόκληρα μουσικά είδη».

 

Ακούστηκε, επομένως, κάπως ειρωνική η στροφή της 8 χρόνια μετά και μια τετράδα από ποπ και εμπορικά άλμπουμ (Red, 1989, Reputation, Lover) σε ένα μουσικό είδος που παλιότερα σνόμπαρε. Βέβαια, ας μην γελιόμαστε με την ποπ δεν κερδίζεις απαραίτητα και εύσημα ποιότητας. Το πιο τρανταχτό παράδειγμά είναι, φυσικά, η Μαντόνα που έπρεπε να συνεργαστεί με την Bjork για να την πάρουν στα σοβαρά ως δημιουργό. Για την Swift που έκλεισε φέτος τα 30 είναι κάπως αναμενόμενο να αναζητά πιο μεστές εκφραστικές οδούς και το indie rock αν μη τι άλλο προσφέρεται άνετα σαν πιο ποιοτικά αποδεκτό μουσικό είδος από την ποπ. Πόσο μάλλον όταν καταφέρνεις να συνεργαστείς με τον Aaron Dessner των National. Είναι κάτι που το έχει ανάγκη η καριέρα της σε αυτό το σημείο; Όχι απαραίτητα.

 

Το Folklore ηχογραφήθηκε σε απομόνωση στο σπίτι της Λος Άντζελες. Το έγραψε εξ αποστάσεως μαζί με τον Dessner που ανέλαβε και μέρος της παραγωγής μαζί με τον σταθερό συνεργάτη της τα τελευταία χρόνια, Jack Antonoff. Στα φωνητικά του Exile συμμετέχει ο γνωστός φολκ πολυοργανίστας Justin Vernon των Bon Ιver.

 

 

Exile

 

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα αξιοπρεπές άλμπουμ που όμως όπως σχολίασε ένας φίλος το ακούς μια φορά, σου αρέσει αλλά είναι δύσκολο να το ξαναβάλεις να παίξει. Και βασικά, για να ήμαστε ειλικρινείς δεν είναι τόσο indie rock - ή φολκ αν πάρουμε τον τίτλο του στην κυριολεξία- όσο θα ήθελε. Αντίθετα τα πρώτα 6 κομμάτια του έχουν καθαρά την σφραγίδα της παλιάς Taylor και θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται σε οποιαδήποτε από τις ποπ δουλειές της – ακόμη και στις country – σαν να φοβάται ή να αδυνατεί να αποκοπεί εντελώς από το παρελθόν της. Η χαρακτηριστική κοριτσίστικη φωνή της δεν βοηθάει ιδιαίτερα παρά τις προσπάθειες που καταβάλει να ακουστεί πιο ώριμη. Να σημειώσουμε, επίσης ότι είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί τρίτο πρόσωπο στα κομμάτια της, δεν αντλεί δηλαδή από τις προσωπικές της εμπειρίες στους στίχους όπως συνήθιζε.

 

Ο δίσκος αποκτάει ενδιαφέρον από τον έβδομο τραγούδι και μετά. Αιθέριες συνθέσεις όπως τα Seven και August – και τα δυο από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ– έρχονται κάπως καθυστερημένα και παρεκκλίνουν ευχάριστα από το ύφος του υπόλοιπου υλικού. Το πιάνο πρωταγωνιστεί παντού ως το κύριο όργανο και η πρώτη αναφορά που έρχεται στο μυαλό σου σχετικά είναι η Tory Amos. Η δεύτερη είναι η Lana Del Rey.

 

Γενικά, ακούγεται σαν να είναι δυο άλμπουμ στην συσκευασία του ενός. Και είναι κάπως κρίμα επειδή αν ήταν πιο σφιχτό σε διάρκεια ας πούμε 10 κομμάτια αντί 16, τότε θα μιλάγαμε για ένα δίσκο– ορόσημο στην καριέρα της. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν αμφισβητείς το γεγονός ότι δίκαια θεωρείται μια από τις σημαντικές τραγουδοποιούς της γενιάς της. Αν μη τι άλλο, αυτό το άλμπουμ αποδεικνύει έμπρακτα ότι το συνθετικό της ταλέντο δεν περιορίζεται σε κανένα μουσικό είδος. 


Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.

 

Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων από ότι φαίνεται δεν μπορεί κανείς να γράψει κάτι αρνητικό για την Swift - και την κάθε Swift -, χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπος με την οργή του φανατικού κοινού της.

 

Μετά την κριτική του Caramanica, το twitter και το inbox του γέμισε με απειλητικά τουίτ και email. Το ίδιο και της Guardian όταν δημοσίευσε μια δεύτερη άποψη για το άλμπουμ, αυτή της Kitty Empire που τόλμησε να του βάλει 3 αστεράκια. Η κατάσταση ξέφυγε στην περίπτωση του Pitchfork.


Παρόλο που η κριτική της Jillian Mapes ήταν θετική, το άλμπουμ πήρε ένα ολοστρόγγυλο 8 που εξαγρίωσε χωρίς προηγούμενο τους ορκισμένους φαν της Σουίφτ. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πάλι το σαχλό σύστημα βαθμολογίας του εν λόγω ιστότοπου που αρκετές φορές καταντάει υπερβολικό και υπάρχει μόνο για να γίνεται κουβέντα.

 

Η χαρακτηριστική κοριτσίστικη φωνή της δεν βοηθάει ιδιαίτερα παρά τις προσπάθειες που καταβάλει να ακουστεί πιο ώριμη.
Η χαρακτηριστική κοριτσίστικη φωνή της δεν βοηθάει ιδιαίτερα παρά τις προσπάθειες που καταβάλει να ακουστεί πιο ώριμη.

 

Λογικά θα πει κανείς με τι γελοιότητες καθόμαστε και ασχολούμαστε. Κι όμως από αυτή την ηλίθια λεπτομέρεια, το όνομα της Mapes διασυρόταν συστηματικά στα social media για εβδομάδες ενώ παράλληλα έπεσε θύμα doxxing. Η διεύθυνση και το τηλέφωνο του σπιτιού της διέρρευσαν στο ευρύ κοινό με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει πραγματικά η ζωή της και η οικογένεια της. Τo doxxing (η δημοσίευση προσωπικών στοιχείων/πληροφοριών κυρίως γυναικών) είναι από τις πιο φασιστικές πρακτικές που εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο την τελευταία δεκαετία. Τι θέση πήρε η κοινωνικά ευαίσθητη Taylor Swift σε αυτό το χάος; Απολύτως καμία.

 

Αυτή η φρικτή κατάσταση, ώθησε μια Αφροαμερικανή αρθρογράφο να γράψει ότι κάτι ανάλογο συνέβη και με το Black is King της Beyoncé. Οι ελάχιστοι που δεν εντυπωσιάστηκαν με το άλμπουμ και της έκαναν ουσιαστική κριτική, βρέθηκαν μπροστά στο Beyhive – όπως αποκαλείται ο πυρήνας του φανατικού κοινού της. Η ράπερ Noname π.χ. βρήκε τον μπελά της μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να ποστάρει δημόσια ότι το Black is King ονειρεύεται μια Αφρικανική ήπειρο «λουσμένη στον καπιταλισμό» κάτι που δεν την βρίσκει σύμφωνη.

 

Υπήρχε μια εποχή που η μουσική κριτική έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο στην μουσική βιομηχανία, επηρεάζοντας περισσότερο το αγοραστικό κοινό. Ενίοτε βοηθούσε και τους ίδιους τους μουσικούς ώστε να εξελιχθούν ηχητικά. Φυσικά υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει και η αρνητική πλευρά της. Τόσο η Beyoncé, όσο και η Taylor Swift παλιότερα έχουν πέσει θύματα αδυσώπητης σεξιστικής και ρατσιστικής επίθεσης, κυρίως από άνδρες κριτικούς και σωστά έχουν καταδικαστεί τέτοιες συμπεριφορές προς το πρόσωπο τους. Σε καμιά περίπτωση, όμως, αυτό δεν τους δίνει καλλιτεχνικό άλλοθι, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε αμάσητα το έργο τους ως υψηλή τέχνη.


Σήμερα, την εποχή της ανόδου του streaming, ο κόσμος ακούει τα κομμάτια σχεδόν ταυτόχρονα με τους κριτικούς και μπορεί να εκφράσει άμεσα την άποψη του μέσα από τα social media. Μόνο που αυτό συνήθως δεν είναι κριτική, είναι απλά οι φαν που έχουν στήσει διαδικτυακή εξέδρα. Εξάλλου το μόνο που δεν κάνει η μουσική κριτική είναι να γίνεται εμπόδιο στην πορεία των ήδη καταξιωμένων ποπ σταρ. Στο κάτω, κάτω της γραφής, ποτέ δεν το έκανε. Οι κάθε Swift και Beyoncé παραμένουν ανενόχλητες στο βάθρο τους, μετρώντας δισεκατομμύρια με κάθε καινούργιο τους πρότζεκτ.

 

 

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τέιλορ Σουίφτ εναντίον Τραμπ: «Ρίχνει λάδι στη φωτιά του ρατσισμού και της ανωτερότητας της λευκής φυλής»
Η ποπ σταρ Τέιλορ Σουίφτ στρέφεται κατά του προέδρου Τραμπ
Η Τέιλορ Σουίφτ έγινε κυριολεκτικά «The Man» στο νέο βιντεοκλίπ - Η μεταμόρφωση και τα κρυφά μηνύματα
Το βίντεο για το τραγούδι «The Man» είναι πολλά περισσότερα από ένα απλό βιντεοκλίπ
«Ας μείνουμε συγκεντρωμένοι στη μάχη για δικαιοσύνη»: Η Μπιγιονσέ για τον Τζορτζ Φλόιντ
«Ο δρόμος μπροστά είναι μακρύς. Ας παραμείνουμε ενωμένοι και συγκεντρωμένοι στην έκκληση για αληθινή δικαιοσύνη»
Η Τέιλορ Σουίφτ ακύρωσε όλες τις εμφανίσεις της για το 2020 - Η ανάρτηση στο Twitter
Με μία ανάρτησή της στο Twitter η Τέιλορ Σουίφτ ανακοίνωσε πως ακυρώνει όλες τις εμφανίσεις της για το 2020 και κάλεσε τους ακροατές της να παραμείνουν σε καραντίνα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τι παράξενη κοπέλα είσαι εσύ: Ανέκδοτα γράμματα και φωτογραφίες της Μαρίκας Νίνου
Η Σεμίνα Διγενή συναντά τους συγγενείς της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας και παρουσιάζει ανέκδοτα γράμματα και φωτογραφίες της.
Idra Kayne: «Για μένα φιάσκο είναι να κάνω live και να μη χορεύει κανείς»
Μία συζήτηση εφ'όλης της ύλης με την Idra Kayne
Το Παιδί Τραύμα αποκαλύπτει την ιστορία ενός παρανοϊκού εγκλήματος πάθους στην Αθήνα των ’90s
Στο νέο εξαιρετικό άλμπουμ «Θα καταστρέψω τον κόσμο» το Παιδί Τραύμα γράφει τραγούδια για έναν «Άνθρωπο Κακό»
Οι τελευταίες φωτογραφίες του Τζίμι Χέντριξ
Η φίλη του τον είχε βγάλει κάποιες φωτογραφίες σε ένα πάρκο στο Λονδίνο, λίγες ώρες πριν από τον θάνατό του.
Animasyros 13: Δέκα μουσικές ταινίες animation που θα δούμε στη Σύρο, αλλά και διαδικτυακά
Το Animasyros επιστρέφει και γίνεται «Phygital», με παράλληλες φυσικές και διαδικτυακές προβολές.
 Όλη η καλή νέα μουσική που θα ακούμε τους επόμενους μήνες
Από την Kylie Minogue και τη Roisin Murphy μέχρι τους Public Enemy και τη Νατάσσα Μποφίλιου, το φθινόπωρο επιφυλάσσει νέα άλμπουμ από πολλούς αγαπημένους καλλιτέχνες.
Πόσο κακοποιητικοί είναι οι στίχοι στην ελληνική τραπ;
Δυο γυναίκες που έχουν την τραπ στη ζωή τους σχολιάζουν τους σεξιστικούς και κακοποιητικούς στίχους της πιο αμφιλεγόμενης σύγχρονης μουσικής
Jimi Hendrix: 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου ηλεκτρικού κιθαρίστα όλων των εποχών
Ο αείμνηστος Γιάννης Σπάθας, σ’ ένα παλιό κείμενό του, γράφει για τον Jimi Hendrix.
«Τα Νέγρικα» (1966): Αυτή είναι η ιστορία του πιο προχωρημένου έργου του Μάνου Λοΐζου
Ένας ιδιαίτερος και ξεχωριστής σημασίας κύκλος τραγουδιών του Μάνου Λοΐζου, που πέθανε σαν σήμερα το 1982.
Οι 5 κορυφαίες ηχογραφήσεις της Μαρίας Κάλλας
Σαν σήμερα πεθαίνει η σημαντικότερη λυρική τραγουδίστρια του 20ού αιώνα
Νύχτες Πρεμιέρας 2020: Αυτές είναι οι μουσικές ταινίες της φετινής διοργάνωσης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας επιστρέφει για 26η χρονιά, συστήνοντας για πρώτη φορά μια υβριδική διοργάνωση.
Η «Διαγώνιος» του Ντίνου Χριστιανόπουλου και η τζαζ
Τα κείμενα και τα βιβλία του Σάκη Παπαδημητρίου για την τζαζ στη «Διαγώνιο» ήταν πολύτιμη συμβολή στη γνωριμία των αναγνωστών με την τζαζ
Ο βασιλιάς της Όπερας λεγόταν Λουτσιάνο, ήταν προληπτικός, ανοικονόμητος, ανεπανάληπτος
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2007 σιγεί για πάντα η πιο υπέροχη φωνή που πέρασε από τα λυρικά θέατρα τον 20ό αιώνα και έμεινε στην ιστορία με το όνομα Λουτσιάνο Παβαρότι
«In Orbit»: Ένα μουσικό φεστιβάλ-στοίχημα για το πώς θα γίνονται οι συναυλίες στο μέλλον
Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος δίνει την ευκαιρία σε λίγους θεατές να παρακολουθήσουν το διήμερο εναλλακτικό μουσικό φεστιβάλ ζωντανά, στον χώρο της εκδήλωσης, ενώ ταυτόχρονα θα μεταδίδεται μέσω streaming.
Podcast / Ρώτα με ό,τι θες - Η Καίτη Γαρμπή απαντά σε όλες τις ερωτήσεις μας
To podcast του Άρη Δημοκίδη: Οι αναγνώστες ρώτησαν -για τη ληστεία στο σπίτι της, για το μαχητικό Twitter της, για το σεξ σ' ένα γάμο δεκαετιών, για τα πάντα!- κι η Καίτη Γαρμπή απάντησε σε όλα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή