Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Μνήμες από το Δρομοκαΐτειο: Ξενάγηση στο μουσείο του ψυχιατρικού νοσοκομείου
Ελλάδα

Μνήμες από το Δρομοκαΐτειο: Ξενάγηση στο μουσείο του ψυχιατρικού νοσοκομείου

Πολύτιμα εκθέματα, αντικείμενα συναισθηματικής αξίας, σπάνια χειρόγραφα και έργα τέχνης, στο ασυνήθιστο μουσείο που περιλαμβάνει όλη την ιστορία του ιδρύματος

Ιερά Οδός 343, Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «Δρομοκαΐτειο». Περνώντας την κεντρική πύλη, μπροστά σου απλώνεται μια τεράστια και αχανής καταπράσινη έκταση και ενδιάμεσα ξεπροβάλλουν όμορφα, νεοκλασικού τύπου κτίρια. Το αρχαιότερο ψυχιατρικό ίδρυμα της χώρας μετρά πάνω από 130 χρόνια ζωής.


Το ψυχιατρείο είναι μια παράλληλη πραγματικότητα, ένας κόσμος με ατομικά χαρακτηριστικά αλλά και μια τοποθεσία όπου ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία.

 

Σε ένα από τα πολυάριθμα κτίριά του στεγάζεται ένα ασυνήθιστο μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει όλη την ιστορία του ψυχιατρικού ιδρύματος.


Μέχρι να φτάσω σε αυτό, συνάντησα ανθρώπους που κάθονταν είτε στη σκιά των δέντρων είτε σε πιο ηλιόλουστα σημεία του προαύλιου χώρου και σε κοιτούσαν σιωπηλά, ακίνητοι ή κάνοντας επαναλαμβανόμενες κινήσεις. 

Το μουσείο εμπλουτίζεται μέχρι και σήμερα με τη στήριξη του προέδρου κ. Ισίδωρου Πρώιου και οι επισκέπτες καθημερινά έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά, κατόπιν συνεννόησης, αυτά τα ενδιαφέροντα εκθέματα.

 

Κάποιοι μιλούσαν στα καρτοτηλέφωνα, κάποιοι, με σκυμμένο κεφάλι, έκαναν ήρεμα τη βόλτα τους, ενώ υπήρχαν και εκείνοι που απλώς επισκέπτονταν συγγενείς τους. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα άκουγες φωνές από τους γκρίζους διαδρόμους των νοσηλευτικών τμημάτων.


Λίγο πριν μπω στο μουσείο, ρώτησα για δύο γειτονικά κτίρια που κίνησαν την περιέργειά μου και οι υπεύθυνοι μου απάντησαν ότι κάποτε φιλοξενούσαν τα «ανήσυχα» τμήματα, δηλαδή την απομόνωση, ξεχωριστή για άνδρες και γυναίκες.

 

 

Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Το Δρομοκαΐτειο συγκαταλέγεται στα περιώνυμα ευαγή ιδρύματα και είναι δημιούργημα του Χιώτη Ζωρζή Δρομοκαΐτη. Η ιστορία του ξεκινά το 1880, εποχή που η ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν ακόμα αλύτρωτη.

 

Τότε πήρε τη γενναία απόφαση να διαθέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του για την ίδρυση ενός θεραπευτηρίου ψυχικών παθήσεων, που όμοιό του δεν υπήρχε μέχρι τότε στην Ελλάδα, ακολουθώντας τις επιστημονικές και τεχνικές προδιαγραφές της εποχής.

 

Το Δρομοκαΐτειο τέθηκε σε λειτουργία την 1η Νοεμβρίου του 1887. Το ομώνυμο μουσείο είναι το πρώτο νοσοκομειακό που ιδρύθηκε, ακολουθώντας μια ιδέα του τότε προέδρου του Δ.Σ. Νικολάου Τσική, με υπεύθυνους για τη διευθέτηση και συντήρησή του τους Παναγιώτη Πικιό και Κωνσταντίνο Παντελάκη.


Ο κ. Παντελάκης είναι ο υπεύθυνος του μουσείου που ανέλαβε να μας ξεναγήσει, ένας άνθρωπος που μετρά πάνω από τριάντα χρόνια στους χώρους του ευαγούς ιδρύματος.

 

Όλη του η καθημερινότητα είναι αφιερωμένη στο μουσείο και είναι εκείνος που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις όσο λίγοι στο Δρομοκαΐτειο.


Στο κτίριο που φιλοξενεί το μουσείο εντυπωσιάζει η ιστορική φωτογραφία του 1901, όπου διακρίνεται ο αρχικός πυρήνας του ιδρύματος. Χτίστηκε σε μια αγροτική, τότε, περιοχή, την οποία διέσχιζε η Ιερά Οδός, με τη «μικρή» Αθήνα να διακρίνεται στο βάθος.

 

Η ιστορική φωτογραφία του 1901, όπου διακρίνεται ο αρχικός πυρήνας του ιδρύματος. Χτίστηκε σε μια αγροτική, τότε, περιοχή, την οποία διέσχιζε η Ιερά Οδός, με τη «μικρή» Αθήνα να διακρίνεται στο βάθος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η ιστορική φωτογραφία του 1901, όπου διακρίνεται ο αρχικός πυρήνας του ιδρύματος. Χτίστηκε σε μια αγροτική, τότε, περιοχή, την οποία διέσχιζε η Ιερά Οδός, με τη «μικρή» Αθήνα να διακρίνεται στο βάθος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Τα εκθέματα του μουσείου συμπυκνώνουν μαρτυρίες, στοιχεία σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης και ιστορίες των ψυχικά ασθενών, καθώς και γεγονότα από την καθημερινή τους συνύπαρξη.

 

Περιλαμβάνεται ιατρικό και φαρμακευτικό υλικό, υπάρχοντα αποβιωσάντων ασθενών, καθώς και πολυάριθμες φωτογραφίες, όπου καταγράφεται η δραστηριότητα του θεραπευτηρίου.


Επίσης, συγγράμματα γνωστών λογοτεχνών, όπως ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Μιχαήλ Μητσάκης, ο Ρώμος Φιλύρας, ανέκδοτα ποιήματα του Κωστή Παλαμά, καθώς και επιστολές του Δημητρίου Βικέλα.

 

Παράλληλα, ανάμεσα στα εκθέματα βρίσκουμε έργα νοσηλευθέντων ζωγράφων σαν τον Ανδρέα Κρυστάλλη, τον Βαλεντίνο Ίλβες, τον Aριστείδη Λάμδα, τον Νικόλαο Τράγκα, τον Γεράσιμο Βώκο, τον Αλέξη Ακριθάκη.

 

Το μουσείο εμπλουτίζεται μέχρι και σήμερα με τη στήριξη του προέδρου κ. Ισίδωρου Πρώιου και οι επισκέπτες καθημερινά έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά, κατόπιν συνεννόησης, αυτά τα ενδιαφέροντα εκθέματα.

 

Πάντως, ο χώρος που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν εκείνος όπου βρίσκονταν τα εγκαταλείμματα των ασθενών: προπολεμικά νομίσματα, δαχτυλίδια, σφαίρες από στρατιώτες που νοσηλεύτηκαν εκεί, ρολόγια και κοσμήματα της περιόδου 1900-1940.

 

Τα πολυάριθμα ρολόγια, καθένα σταματημένο διαφορετική ώρα, σηματοδοτούν τη στιγμή του τέλους του εκάστοτε ιδιοκτήτη, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος και η διάρκεια δεν έχουν καμία σημασία.


«Όταν μπήκα στο Δρομοκαΐτειο, την πρώτη βραδιά, αισθάνθηκα αμέσως τη συμφορά μου βαρύτερη, την πλήξη με τα μαύρα της φτερά να με σκεπάζει ολόκληρο, σύγκορμο και σύψυχο», έγραψε ο Ρώμος Φιλύρας σε άρθρο του το 1929, ενώ σε άλλο σημείο σημείωνε:

 

«Ό,τι χαρακτηρίζει την τρέλα είναι ένας απόλυτος και αθώος εγωισμός που αιχμαλωτίζει αδιέξοδα την ψυχή μέσα εις τον ίλιγγον των υποκειμενικών παραισθήσεών της. Πουθενά αλλού δεν αισθάνεται κανείς ζωηρότερα, τραγικώτερα, το συναίσθημα της ανθρώπινης μηδανινότητας».

 

Τα πρώτα βιομηχανικά ψυχοτρόπα φάρμακα του 1950. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα πρώτα βιομηχανικά ψυχοτρόπα φάρμακα του 1950. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Στους υπόλοιπους χώρους θαύμασα εικόνες μεταβυζαντινής τέχνης που χρονολογούνται από το 1806 αλλά και εκκλησιαστικά κειμήλια, όπως ένα ευαγγέλιο που εκδόθηκε το 1891, και προέρχονται από τα αφιερώματα του Ιερού Ναού των Αγίων Αναργύρων που ανήκει στο ίδρυμα.


Αξίζει να επισημανθεί η περίπτωση του Βιζυηνού, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες, ο οποίος το 1892 προσβλήθηκε από ψυχική νόσο (προϊούσα παραλυσία). Στο μουσείο υπάρχουν η αίτηση εισαγωγής του, η δικαστική πιστοποίηση και το αποβιωτήριο.


Από τις πρώτες ιστορίες που ακούς είναι αυτή του παράφορου έρωτά του για τη 14χρονη Μπετίνα Φραβασίλη, την οποία ήθελε να παντρευτεί και η άρνησή της τον οδήγησε στο Δρομοκαΐτειο. Όσο ήταν έγκλειστος, επηρεασμένος από το πάθος του γι' αυτήν, έγραψε το γνωστό ποίημά του «Το φάσμα μου»:


Σαν μ' αρπάχθηκε η χαρά
που εχαιρόμουν μια φορά,
έτσι σε μιαν ώρα,
μες σ' αυτήν τη χώρα
όλα αλλάξαν τώρα!
Και από τότε που θρηνώ
το ξανθό και γαλανό
και ουράνιο φως μου,
μετεβλήθη εντός μου
και ο ρυθμός του κόσμου.


Ο Βιζυηνός δεν εγκατέλειψε τη συγγραφική του δραστηριότητα στο Δρομοκαΐτειο. Μάλιστα, εκεί έγραψε και το τελευταίο του διήγημα, «Ο Μοσκώβ-Σελήμ».

 

Συσκευή ηλεκτροσόκ. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Συσκευή ηλεκτροσόκ. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Μια άλλη αξιοπρόσεκτη περίπτωση ήταν και αυτή του Ρώμου Φιλύρα, του ανθρώπου που ο Βάρναλης χαρακτήρισε Ρεμπό της Ελλάδας και εντάσσεται στον κύκλο των νεορομαντικών ποιητών του Μεσοπολέμου.

 

Ο Φιλύρας έπασχε από σύφιλη οκτώ χρόνια προτού εισαχθεί στο ίδρυμα. Έμεινε έγκλειστος στο Δρομοκαΐτειο από το 1927 ως τον θάνατο του.


Στο ιστορικό που του πήραν το 1927 αναφέρεται: «Προ 14 ετών, το 1913, ησθένησε από συφίλιν, την οποίαν εθεράπευσεν ελλιπώς. Η ψυχική συμπεριφορά ανόητος... πιστεύει ότι είναι αδελφός του Κεμάλ, άλλοτε ότι είναι διάδοχος του ιταλικού θρόνου». Σήμερα, στο μουσείο υπάρχει ο σταυρός από το μνήμα του, αφού ετάφη εντός του θεραπευτηρίου.


Τρόφιμος του ιδρύματος υπήρξε και ο Αρίστος Καμπάνης, φιλόλογος με πολύπλευρη λογοτεχνική δραστηριότητα. Εισήχθη στις 19 Αυγούστου 1955 και πέθανε τον επόμενο χρόνο εκεί, πάμφτωχος και ξεχασμένος.


Σημαντικό ιστορικό ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι στο αρχείο του μουσείου βρίσκονται τα χειρόγραφα ποιήματα του έφηβου Κωστή Παλαμά και του συμμαθητή του Νίκου Καμπά, στα οποία καταγράφεται ένας ανεκπλήρωτος τρυφερός έρωτας από το 1876.


Υπάρχουν δύο ποιήματα, ένα με την υπογραφή ΩΡΙΩΝ και ένα άλλο υπογεγραμμένο με τα αρχικά Κ.Μ.Π. Το πρώτο είναι του ποιητή Νίκου Καμπά και το δεύτερο του Κωστή Παλαμά. Και τα δύο διακρίνονται για την ακροστιχίδα που σχηματίζουν: ΙΣΑΒΕΛΛΑ.

 

Ο Παλαμάς συνέχισε να γράφει εξομολογητικά ποιήματα για την Ισαβέλλα, στα οποία δήλωνε τον έρωτά του γι' αυτήν. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ο Παλαμάς συνέχισε να γράφει εξομολογητικά ποιήματα για την Ισαβέλλα, στα οποία δήλωνε τον έρωτά του γι' αυτήν. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η παλιά μηχανή προβολής ταινιών θυμίζει τις κινηματογραφικές βραδιές που διοργανώνονταν κάθε Τετάρτη για την ψυχαγωγία των ασθενών. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η παλιά μηχανή προβολής ταινιών θυμίζει τις κινηματογραφικές βραδιές που διοργανώνονταν κάθε Τετάρτη για την ψυχαγωγία των ασθενών. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Το καλοκαίρι του 1876, ο έφηβος Κωστής Παλαμάς, μαθητής γυμνασίου, 16 ετών, φιλοξενήθηκε από την αρχοντική οικογένεια Αννίνου στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Εκεί γνώρισε την Ισαβέλλα που τον γοήτευσε τις περίσσιες αρετές της. Κάποια στιγμή, τη γνώρισε στον φίλο του Νίκο Καμπά.


Ο Παλαμάς συνέχισε να γράφει εξομολογητικά ποιήματα για την Ισαβέλλα, στα οποία δήλωνε τον έρωτά του γι' αυτήν. Σε ένα από αυτά καταλαβαίνουμε ότι η Ισαβέλλα δέχτηκε την εξομολόγησή του.

 

Το 1919, όταν η Ελένη Αννίνου, 17 ετών, απόγονος της Ισαβέλλας, εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο, τα έφερε μαζί της ως καύχημα, έτσι παρέμειναν στη δικαιοδοσία του ιδρύματος.

 

Στα υπόλοιπα εκθέματα βρίσκουμε τις επιστολές του Δημητρίου Βικέλα σχετικές με την προσφορά του στην ανέγερση του πρώτου φρενοκομείου στην Ελλάδα.

 

Αυτός είχε την πρωτοβουλία για την αναβίωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896 στη Αθήνα και υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.


Ταυτόχρονα, είναι αξιοπρόσεκτα τα πορτρέτα του ιδρυτή του θεραπευτηρίου και των ευεργετών του, τα έπιπλα εποχής, κάποια μουσικά όργανα, π.χ. ένα συλλεκτικό πιάνο που προέρχεται από κτίριο πολυτελούς νοσηλευτικού τμήματος ‒ αντίστοιχο υπήρχε και για τους άπορους και τους οπλίτες του 1940.


Στα ιατρικά και φαρμακευτικά αντικείμενα διακρίνονται ένα πιεσόμετρο του 1923, τα πρώτα βιομηχανικά ψυχοτρόπα φάρμακα του 1950, ζουρλομανδύες, ένας ψυχιατρικός ιμάντας αλλά και συσκευές ηλεκτροσόκ.

 

Ο σταυρός από το μνήμα του Ρώμου Φιλύρα, αφού ετάφη εντός του θεραπευτηρίου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ο σταυρός από το μνήμα του Ρώμου Φιλύρα, αφού ετάφη εντός του θεραπευτηρίου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ζουρλομανδύας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ζουρλομανδύας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Σε μια άλλη αίθουσα βλέπουμε το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο της Siemens, που αποτελείται από την τηλεφωνική συσκευή, τον ενισχυτή και τους μαγνήτες, ενώ στους διαδρόμους του μουσείου υπάρχουν κρεμασμένα διαβατήρια του 1887 τυπωμένα στα οθωμανικά, αφού τότε η Ελλάδα δεν είχε απελευθερωθεί σε όλη της την επικράτεια.

 

Στο φουαγέ του μικρού αμφιθεάτρου η παλιά μηχανή προβολής ταινιών θυμίζει τις κινηματογραφικές βραδιές που διοργανώνονταν κάθε Τετάρτη για την ψυχαγωγία των ασθενών.


Απέναντι από το μουσείο υπάρχει και ένα οίκημα όπου βρίσκεται το πλήρες, παλαιού τύπου τυπογραφείο του Δρομοκαϊτείου. Οι απασχολούμενοι σε αυτό ασθενείς ζωγράφιζαν κατά καιρούς, εξού και οι τοιχογραφίες. Η νοσηλεία περιλάμβανε την εργασιοθεραπεία, πάντα υπό την εποπτεία των υπαλλήλων.


Σε κοντινή απόσταση βρίσκουμε τον επιβλητικό ναό των Αγίων Αναργύρων, μια δωρεά του Μιλτιάδη Καλβοκορέση από το 1901. Οι τοιχογραφίες έγιναν το 1935 και είναι έργο του ζωγράφου του Μεσοπολέμου, του Αλέκου Κοντόπουλου.


Κάποτε, το Δρομοκαΐτειο ήταν ένα αύταρκες ίδρυμα. Οι εγκαταστάσεις του περιλάμβαναν ορνιθοτροφείο, χοιροστάσιο, ραφείο και σιδηρουργείο για την καθημερινή απασχόληση των ασθενών.

 

Σήμερα διαθέτει 300 κλίνες εντός του νοσοκομείου, 200 εξωνοσοκομειακές, νοσηλεύει περίπου 2.000 άτομα τον χρόνο, ενώ περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι εξετάζονται στα εξωτερικά ιατρεία ανά έτος.

 

Καρδιογράφος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Καρδιογράφος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Αναμφισβήτητα, στους χώρους του μουσείου ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με έναν μοναδικής αξίας ιστορικό θησαυρό, ο οποίος, σύμφωνα με τον κ. Παντελάκη, ήταν παραπεταμένος στα πιο απίθανα σημεία εντός και εκτός του ψυχιατρείου.


Φεύγοντας, στέκομαι σε κάτι που είχε γράψει ο Κωστής Παλαμάς στην εφημερίδα «Μη χάνεσαι» στις 15/7/1883 με αφορμή την ίδρυση του Δρομοκαϊτείου:

 

«... Αι Αθήναι, μα την τρέλλαν, ενδιαφέρονται διά τους τρελλούς των. Αι Αθήναι τους αγαπώσι τους τρελλούς των. Αι Αθήναι τους θέλουν τους τρελλούς των. Τους θέλουν εις τους περιπάτους, εις το τραπέζι, εις τας βουλάς των. Και έπειτα να μάθουν έξαφνα ότι η Κυβέρνησις τους εξωστράκισεν εις το Δαφνί! Αι Αθήναι χωρίς των τρελλών των είναι ό,τι κυψέλη χωρίς μελισσών...».

 

Κρεμασμένο διαβατήριο του 1887 τυπωμένο στα οθωμανικά, αφού τότε η Ελλάδα δεν είχε απελευθερωθεί σε όλη της την επικράτεια. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Κρεμασμένο διαβατήριο του 1887 τυπωμένο στα οθωμανικά, αφού τότε η Ελλάδα δεν είχε απελευθερωθεί σε όλη της την επικράτεια. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το πιεσόμετρο του 1923. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το πιεσόμετρο του 1923. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Τα εγκαταλείμματα των ασθενών: προπολεμικά νομίσματα, δαχτυλίδια, σφαίρες από στρατιώτες που νοσηλεύτηκαν εκεί, ρολόγια και κοσμήματα της περιόδου 1900-1940. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα εγκαταλείμματα των ασθενών: προπολεμικά νομίσματα, δαχτυλίδια, σφαίρες από στρατιώτες που νοσηλεύτηκαν εκεί, ρολόγια και κοσμήματα της περιόδου 1900-1940. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Τα πολυάριθμα ρολόγια, καθένα σταματημένο διαφορετική ώρα, σηματοδοτούν τη στιγμή του τέλους του εκάστοτε ιδιοκτήτη, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος και η διάρκεια δεν έχουν καμία σημασία. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα πολυάριθμα ρολόγια, καθένα σταματημένο διαφορετική ώρα, σηματοδοτούν τη στιγμή του τέλους του εκάστοτε ιδιοκτήτη, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος και η διάρκεια δεν έχουν καμία σημασία. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο της Siemens, που αποτελείται από την τηλεφωνική συσκευή, τον ενισχυτή και τους μαγνήτες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο της Siemens, που αποτελείται από την τηλεφωνική συσκευή, τον ενισχυτή και τους μαγνήτες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Ανδρέα Κρυστάλλης, Ο Βομβαρδισμός του Πειραιά, 6 Απριλίου 1941. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ανδρέα Κρυστάλλης, Ο Βομβαρδισμός του Πειραιά, 6 Απριλίου 1941. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το πλήρες, παλαιού τύπου τυπογραφείο του Δρομοκαϊτείου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το πλήρες, παλαιού τύπου τυπογραφείο του Δρομοκαϊτείου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το αποβιωτήριο του Βιζυηνού. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το αποβιωτήριο του Βιζυηνού. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Σπάνια φωτογραφία από τα αρνητικά που διατηρεί το μουσείο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτογραφία του τυπογράφου και του ασθενή που τον βοηθούσε. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτογραφία του τυπογράφου και του ασθενή που τον βοηθούσε. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Δημοσιογράφος. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου ([email protected])

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο, της Μαρίας Φαφαλιού
Η συγγραφέας και κοινωνική ψυχολόγος εξηγεί πως σκοπός του βιβλίου της «Ιερά οδός 343 - Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο» που μόλις κυκλοφόρησε, είναι να σπάσει το φράγμα που χωρίζει τον ψυχικά άρρωστο από τους «απέξω»
Έλληνες τοξικομανείς του Μεσοπολέμου και η μετεξέλιξη του κυνηγημένου πάθους τους
Το ρεμπέτικο, η περιθωριοποίηση, οι διαφορές των εξαρτημένων ανά τις δεκαετίες, σε μια συζήτηση με τον κοινωνιολόγο και θεραπευτή Δημήτρη Υφαντή με αφορμή το νέο του πόνημα «Τοξικομανία δι' ηρωίνης»
Συμβούλιο Ευρώπης: Υπερπληθυσμός, δυσμενείς πρακτικές και κακές συνθήκες κράτησης στα ψυχιατρεία της Ελλάδας
Η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων επισκέφτηκε ελληνικές ψυχιατρικές δομές πριν από ένα μήνα
Πώς μπορεί μια εισαγωγή σε ψυχιατρική κλινική να έχει αποτέλεσμα;
Με αφορμή την πολυσυζητημένη υπόθεση ηθοποιού που μπήκε παρά τη θέλησή της στο Δρομοκαϊτειο, να μια μαρτυρία-εμπειρία γυναίκας που βοήθησε κοντινό της άτομο
Μια γυναίκα μιλά για την πάλη της με την ψυχική διαταραχή και το στίγμα
Η 41χρονη Ελένη Γατίδου, με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία εξηγεί πώς το θέατρο και η θέλησή της, βοήθησαν στην κοινωνικοποίηση και την επανένταξη της στην αγορά εργασίας

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι Έλληνες 17χρονοι στον πλανήτη Εκλογές: Τι λένε, τι ψηφίζουν...
Στις σημερινές εκλογές, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας, ψηφίζουν και όσοι έχουν συμπληρώσει τα 17. Τέσσερις ανήλικοι ψηφοφόροι μάς μιλούν προτού βρεθούν για πρώτη φορά στις κάλπες.
Κάποτε τα μακαρόνια συσκευάζονταν με το χέρι
Μια σπάνια φωτογραφία σε ένα από τα παλιότερα εργοστάσια ζυμαρικών, την ΑΒΕΖ.
Εταιρική κοινωνική ευθύνη: Όταν οι επιχειρήσεις επιστρέφουν το καλό στην κοινωνία
Η επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ Αικατερίνη Σταυριανέα και ο αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εταιρικής Ευθύνης Νίκος Αυλώνας μιλούν για τη σημασία και την ανάγκη της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης στις σύγχρονες κοινωνίες.
Καταγγελίες για παραμέληση υπέρβαρου ασθενούς από γιατρούς στην Κομοτηνή - Έκκληση για βοήθεια
Η τραγική καθημερινότητα του Σιαχίν Σερήφ στον Ήφαιστο Κομοτηνής
Αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονες
Το σπίτι με τις χρωματιστές κολοκύθες
Πριν 12 χρόνια, μια συντάκτρια της LifO είχε κυκλοφορήσει με μπούρκα στο Κολωνάκι. Καταλαβαίνετε...
Το 2006, πριν το μεγάλο προσφυγικό κύμα, είχαμε αναρωτηθεί τι θα γινόταν αν μια συντάκτριά μας κυκλοφορούσε ως μουσουλμάνα στους δρόμους της Αθήνας για ένα απόγευμα. Τα δείγματα ρατσισμού ήταν σαφή από τότε.
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ: Είσαι 17; Έχεις 10 πολύ καλούς λόγους να ψηφίσεις
Αν είσαι 17, έχεις το δικαίωμα να ψηφίσεις στις εκλογές της Κυριακής - και μερικούς πολύ καλούς λόγους επίσης
Πεζοπορία στα μονοπάτια της Τήνου: κάτι σαν μαγεία
To Τinos Trails αναδεικνύει όλα τα μυστικά του όμορφου τόπου των Κυκλάδων.
Εκλογικά περίπτερα στην Αθήνα: Σχεδόν κανείς δεν σέβεται τον εκλογικό νόμο
Τι συμβαίνει με τις διαστάσεις που πρέπει να έχουν τα εκλογικά κέντρα στην Αθήνα και για ποιον λόγο αυτό το θέμα δεν φαίνεται να αγγίζει τους υποψηφίους - ειδικά των μεγάλων κομμάτων;
Ο Δημήτρης Χατζής είναι ο τελευταίος σιδεράς της Τήνου
Τον συναντήσαμε στον Πύργο, την κοιτίδα της μαρμαροτεχνίας, και μας μιλά για την τέχνη του σιδηρουργού που χάνεται στο πέρασμα του χρόνου.
Έτσι ήταν οι οδικοί σταθμοί του ΕΟΤ τη δεκαετία του '60
Μια εποχή πολύ πριν τους σημερινούς ΣΕΑ.
«Ομάδα Προσφοράς ΟΠΑΠ»: Τρεις ευχές για τα παιδιά του Make-A-Wish και τρία συλλεκτικά αντικείμενα για εμάς
Πώς θα μπούμε δωρεάν στην ομάδα που παίζει για καλό σκοπό
Η ζωή και το έργο της «Μάννας του Στρατιώτου»
Η αδελφή του Παύλου Μελά, Άννα Μελά - Παπαδοπούλου υπήρξε μια σημαντική γυναίκα με μεγάλη προσφορά.
Μινωϊκά
Σύγχρονες επιρροές από την μινωϊκή αρχιτεκτονική
Ποια ήταν η Κυρά της Ρω και γιατί υπήρξε τόσο σπουδαία στη μοναξιά της;
Η ιστορία της γυναίκας-σύμβολο που πέθανε σαν σήμερα και ολόκληρη η θρυλική εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού για τη θρυλική προστάτρια της ακριτικής νήσου
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 21.4.2019 | 14:59
Δηλαδή ο Βυζηινος στα 43 του ήθελε να παντρευτεί ένα 14χρονο κορίτσι. Και, σύμφωνα με το άρθρο, "η άρνησή της τον οδήγησε στο Δρομοκαΐτειο". Μάλλον, έτσι κι αλλιώς, εκεί ήταν η θέση του. Αν και η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό δεν είναι "τρελός" αλλά μια άλλη... Ευτυχώς πάντως που οι γονείς του κοριτσιού δεν έδωσαν το 14χρονο παιδί τους σε έναν 43χρονο, όπως συνέβαινε συχνά στο παρελθόν και συμβαίνει ακόμα σε πολλά μέρη του κόσμου.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή