Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
The Animals

Εδώ που «κοιμούνται» τα ζώα που μας έκαναν κάποτε συντροφιά

Σε ένα κοιμητήριο μικρών ζώων στο Κορωπί οι άνθρωποι πενθούν και θυμούνται τα κατοικίδιά τους

Έχουν περάσει έξι χρόνια και αν κάποιος με ρωτήσει για εκείνη την ημέρα ένας κόμπος ανεβαίνει αυτόματα στον λαιμό.

 

Όταν λέω «εκείνη την ημέρα» εννοώ την ημέρα που με πήραν τηλέφωνο οι γονείς μου για να μου πουν ότι ο Ρίχτερ, το αγαπημένο μας dachshund ή αλλιώς το «λουκανικάκι» μας, δεν ήταν καλά. Ο γιατρός μας είχε προειδοποιήσει ότι μια μέρα η καρδιά του θα τον προδώσει. Κι έτσι κι έγινε.

 

Είχε ήδη επιβιώσει από μια καρδιακή προσβολή όμως αυτή τη φορά τα πράγματα φαίνονταν πολύ σκούρα. Μετά βίας ανέπνεε, η καρδιά του χτυπούσε αργά. Ήταν όμως σαν να με περίμενε να πάω στο πατρικό μου για να τον δω για μια τελευταία φορά πριν «φύγει».

 

Ο Ρίχτερ υπήρξε ένα σκυλί-άνθρωπος για την οικογένειά μου. Τον ονομάσαμε Ρίχτερ διότι ήρθε στο σπίτι μας λίγο πριν από τον μεγάλο σεισμό του '99.

 

Του ταίριαζε το όνομα γιατί ήταν «σεισμός» κι ο ίδιος. Σπιρτόζος και τρυφερός, ήταν η χαρά της ζωής μας. Ήταν πάντα μαζί μας για δεκατρία ολόκληρα χρόνια, είχε γίνει η «μασκότ» της Πειραϊκής και φυσικά το επίκεντρο του σύμπαντός μας, κάτι που συμβαίνει βέβαια σε πολλούς ανθρώπους που έχουν στο σπίτι τους ζώα συντροφιάς.

 

Λίγο πριν ξεψυχήσει, κατέβηκε από το κρεβάτι που τον είχαμε ανεβάσει, ήρθε προς το μέρος μου και ξάπλωσε δίπλα μου αφήνοντας την τελευταία του πνοή. Τι κι αν προσπαθούσαμε να του κάνουμε τεχνητή αναπνοή, ήταν μάταιο. Ξαφνικά στο σπίτι έπεσε σιωπή, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.

 

Σε πολλούς φαίνεται περίεργο να θρηνεί κάποιος για μια γάτα ή ένα σκύλο. Όμως το πένθος για ένα κατοικίδιο δεν διαφέρει στην ουσία από το πένθος για έναν άνθρωπο. Πολλοί μάλιστα λένε ότι ο πόνος είναι μεγαλύτερος. Φαντάζει υπερβολικό, όμως μήπως τελικά δεν είναι, αν κανείς σκεφτεί ότι με ένα ζώο αναπτύσσεται μια συνεχής συντροφικότητα όπως και το γεγονός ότι υπάρχει η απόλυτη εξάρτηση του ζώου από τον άνθρωπο;

 

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν πέθανε. Αν και ξέραμε ότι ήταν άρρωστος δεν θέλαμε να βάζουμε στον νου μας το κακό. Με το που έρχονταν οι σκέψεις «κι αν πάθει κάτι;» ή «τι θα γίνει αν πεθάνει;» τις σπρώχναμε στη γωνία ή τις κρύβαμε κάτω από το χαλί.

 

Δεν είχαμε προετοιμαστεί γι' αυτή τη στιγμή. Χαϊδεύαμε το άψυχο κορμάκι του, κλαίγοντας όλο το βράδυ μέχρι που χάραξε η επόμενη μέρα.

 

Τι κάνεις όταν το ζωάκι σου πεθαίνει; Το θάβεις σε κοντινό λόφο ή σε κάποιο πάρκο; Και τι γίνεται αν ξεθαφτεί από άλλα ζώα ή αν βρέξει πολύ; Ούτε που ήθελα να το σκέφτομαι.

 

Κάτι πήγα να ψάξω στο Ίντερνετ, όμως δεν έβρισκα το κουράγιο. Τη «λύση» έδωσε μια φίλη μας γειτόνισσα. Να πάμε, είπε, να τον θάψουμε στο κτήμα της στη Σαλαμίνα. Κι αυτό κάναμε. Δύσκολο πολύ να σκάβεις τον λάκκο για την τελευταία «κατοικία» του αγαπημένου σου φίλου.

 

Για μήνες μετά επισκεπτόμασταν το μνήμα που είχαμε φτιάξει για τον Ρίχτερ, του αφήναμε λουλουδάκια, τον σκεφτόμασταν και γυρνούσαμε με μαυρισμένη την καρδιά πίσω στο «άδειο» σπίτι. Η απώλεια είναι ζόρικο συναίσθημα.

 

Είναι μια λαμπερή μέρα και στις σειρές με τα υπερυψωμένα παρτέρια γυαλίζουν κάτω από το φως του ήλιου οι μαρμάρινες πλάκες με τα εκατοντάδες ονόματα των «ένοικων» του χώρου. 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Είναι μια λαμπερή μέρα και στις σειρές με τα υπερυψωμένα παρτέρια γυαλίζουν κάτω από το φως του ήλιου οι μαρμάρινες πλάκες με τα εκατοντάδες ονόματα των «ένοικων» του χώρου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό τις προάλλες που επισκέφθηκα ένα κοιμητήριο ζώων συντροφιάς στο Κορωπί.

 

Στην είσοδό του, λίγο πριν από την έκταση με τις σειρές των υπερυψωμένων παρτεριών, όπου διακρίνω εκατοντάδες μαρμάρινες πλάκες, και ακριβώς δίπλα στις εγκαταστάσεις του αποτεφρωτηρίου, στέκεται μια γυναίκα. Έχει τα χέρια μέσα στις τσέπες του μπουφάν και περιμένει κοιτώντας με συννεφιασμένο βλέμμα κάθε τόσο προς τον κλίβανο.

 

«Ήταν το αγοράκι μας, ο Όσκαρ μας. Ένα υπέροχο golden retriever, ένα καταπληκτικό σκυλί. Ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει την απώλειά του κι ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε να πάρουμε άλλο σκυλί. Ήταν σαν άνθρωπος. Σε κοιτούσε στα μάτια και επικοινωνούσε» μου λέει συγκινημένη.

 

Έχει έρθει για την εκταφή των οστών του σκυλιού της. «Μένουμε πια μόνιμα στην Τήνο και επειδή δεν μπορούμε να ερχόμαστε συχνά αποφασίσαμε να τον αποτεφρώσουμε για να τον πάρουμε μαζί μας στο νησί. Ήταν πολύ καλός κολυμβητής, υπήρξε και ναυαγοσώστης. Θέλουμε να πετάξουμε τη στάχτη του στη θάλασσα που τόσο αγαπούσε» λέει κρατώντας πλέον ένα μικρό ξύλινο κουτάκι με τις στάχτες του Όσκαρ.

 

«Ήταν το αγοράκι μας, ο Όσκαρ μας. Ένα υπέροχο golden retriever, ένα καταπληκτικό σκυλί. Ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει την απώλειά του κι ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε να πάρουμε άλλο σκυλί. Ήταν σαν άνθρωπος. Σε κοιτούσε στα μάτια και επικοινωνούσε». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
«Ήταν το αγοράκι μας, ο Όσκαρ μας. Ένα υπέροχο golden retriever, ένα καταπληκτικό σκυλί. Ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει την απώλειά του κι ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Δεν μπορούμε ούτε να σκεφτούμε να πάρουμε άλλο σκυλί. Ήταν σαν άνθρωπος. Σε κοιτούσε στα μάτια και επικοινωνούσε». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Λίγο πιο κάτω βλέπω ένα ζευγάρι να περπατά προς τις συστάδες με τα μνήματα. Τους παρακολουθώ από απόσταση. Εκείνος κρατά ένα λούτρινο αρκουδάκι, στέκονται μπροστά σε ένα από τα μνήματα, εκείνος αφήνει το αρκουδάκι κι οι δυο τους αρχίζουν να κανακεύουν την μαρμάρινη πλάκα. «Τι κάνεις αγαπημένο μας μωρό; Μας λείπεις πολύ, το ξέρεις;».

 

Σε πολλούς φαίνεται περίεργο να θρηνεί κάποιος για μια γάτα ή ένα σκύλο. Όμως το πένθος για ένα κατοικίδιο δεν διαφέρει στην ουσία από το πένθος για έναν άνθρωπο. Πολλοί μάλιστα λένε ότι ο πόνος είναι μεγαλύτερος.

 

Φαντάζει υπερβολικό, όμως μήπως τελικά δεν είναι, αν κανείς σκεφτεί ότι με ένα ζώο αναπτύσσεται μια συνεχής συντροφικότητα όπως και το γεγονός ότι υπάρχει η απόλυτη εξάρτηση του ζώου από τον άνθρωπο; Ζούμε μαζί με τα κατοικίδιά μας, κοιμόμαστε μαζί τους, τα ταΐζουμε. Είναι τα «παιδιά» μας. Ίσως γι' αυτό και ο πόνος της απώλειας είναι τόσο έντονος.

 

Ένα σκυλάκι ή μια γάτα μπορεί να υποκαθιστά κάποιο παιδί, αδελφό, στενό φίλο ή μακροχρόνιο σύντροφο. Ο μέσος όρος ηλικίας αυτών των ζώων, αν και είναι μικρός σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή, ωστόσο είναι διάστημα αρκετό για να συνδεθούμε μαζί τους.

 

Γίνονται μέρος της οικογένειας και της καθημερινότητάς μας. Πόσοι δεν έχουμε συνδέσει το πρωινό μας ξύπνημα με τη βόλτα του σκύλου; Πολλοί γνωρίζουν τις γάτες τους τους μεγαλύτερο διάστημα από τις συζύγους ή τα παιδιά τους.

 

Κάθε τάφος καταλαμβάνει ένα μικρό κομμάτι του παρτεριού, έχοντας δίπλα του τους υπόλοιπους για παρέα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Κάθε τάφος καταλαμβάνει ένα μικρό κομμάτι του παρτεριού, έχοντας δίπλα του τους υπόλοιπους για παρέα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

«Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι είναι κάπου θαμμένο το ζώο σου. Είναι η ανάγκη που έχουμε ως άνθρωποι να ξέρουμε ότι είναι κάπου. Κουτό μεν, αλλά είναι βαθιά ριζωμένο μέσα στην ανθρώπινη ψυχολογία. Ξέρουμε ότι εδώ μπορούμε να ερχόμαστε και να επισκεπτόμαστε την αγαπημένη μας Joy. Λειτουργεί σαν μια κάποια παρηγοριά» μου λένε λίγο πριν φύγουν.

 

Είναι μια λαμπερή μέρα και στις σειρές με τα υπερυψωμένα παρτέρια γυαλίζουν κάτω από το φως του ήλιου οι μαρμάρινες πλάκες με τα εκατοντάδες ονόματα των «ένοικων» του χώρου.

 

Αρχίζω να διαβάζω: Τζίλντα, Ήρα, Ψιψινέλ, Μαλίνα, Ζιζέλ, Μπούμπης, Ρόκι, Λόρα, Ηρακλής, Μούργος, Shakira, Τζακ, Φούσκας, Ματίλντα, Μάξιμος, Μπίμπη.

 

Κάθε τάφος καταλαμβάνει ένα μικρό κομμάτι του παρτεριού, έχοντας δίπλα του τους υπόλοιπους για παρέα. Κάποιοι είναι λιτοί και απέριττοι ενώ σε κάποιους άλλους οι ιδιοκτήτες έχουν αφήσει μερικά αναμνηστικά: Μια φωτογραφία του τετράποδου φίλου τους, μια μπάλα, μικρά πλαστικά παιχνίδια ακόμα και το κολάρο του ζώου. Κάποιοι άλλοι έχουν ολόκληρα μηνύματα χαραγμένα πάνω τους. Άλλοι τα έχουν όλα αυτά μαζί.

 

Αρκετοί είναι αυτοί που αποφασίζουν να αποτεφρώσουν το αγαπημένο τους κατοικίδιο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Αρκετοί είναι αυτοί που αποφασίζουν να αποτεφρώσουν το αγαπημένο τους κατοικίδιο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Σκέφτομαι πως μέσα στο κιτς τους κρύβεται τρυφερότητα, πόνος, μελαγχολία, αγάπη και εν τέλει ομορφιά. Τα μηνύματα είναι απλά σπαραχτικά. Διαβάζω μερικές από τις επιγραφές στις ταφόπλακες:

 

Alfie, 13/05/09 έως 03/06/19. «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, γλυκό μας αγγελούδι, μας ομόρφυνες τη ζωή και σε αγαπάμε τόσο πολύ. Είσαι η πιο γλυκιά ψυχούλα. Καλό σου ταξίδι. Θα σε ξαναβρούμε. Η οικογένειά σου».

 

Λέων, 2008-2018. «Ένας απίθανος φίλος».

 

Αλέξης. «Το αθάνατο τερατάκι μας που μας χάρισε τα ωραιότερα 17 χρόνια της ζωής μας».

 

Ζιζέλ. «Κοριτσάκι μου, καληνύχτα».

 

Ερμής. «Σ' ευχαριστούμε για την άδολη αγάπη που απλόχερα μας χάρισες. Σ' ευχαριστούμε για όλα αυτά τα υπέροχα χρόνια που ήσουν κοντά μας. Μας λείπεις αφάνταστα. Με το καλό να ξαναβρεθούμε σύντομα. Η οικογένειά σου».

 

Σπίθας, 2/01/2012 – 26/02/2017. «Έφυγες τόσο νωρίς, καρδιά μας. Αυτά τα όλο αγάπη μάτια έκλεισαν για πάντα. Πάντα θα σε σκεφτόμαστε και θα σε αγαπάμε. Μας λείπεις πολύ».

 

«Πάρη μου, σ' ευχαριστώ που με έμαθες τι σημαίνει αληθινή αγάπη. Σε λατρεύω, η μαμά σου».

 

Sissy. «Όταν εγώ έφευγα, έκλαιγες εσύ. Τώρα που έφυγες εσύ, κλαίω εγώ. Μου λείπεις πολύ, ανασούλα μου».

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Λίγο πριν φύγω, συναντώ άλλες δύο κυρίες. Κρατάνε στα χέρια το άψυχο σώμα του σκυλιού τους τυλιγμένο μέσα σε ένα σεντονάκι. Αρχικά ξεκινά η διαδικασία της ταφής όμως στην πορεία αλλάζουν γνώμη και δίνουν το ζώο για αποτέφρωση. Μου λέει η μία από τις δύο:

 

«Έχουν περάσει σκυλιά και σκυλιά από τα χέρια μου όμως αυτός εδώ ήταν το κάτι άλλο. Τον έλεγα Τζου από το Τζούνιορ, γιατί ήταν το στερνοπούλι μου. Μου έσπαγε τα νεύρα. Με ακολουθούσε συνέχεια και παντού. Ακόμα και στην τουαλέτα έμπαινε μαζί μου. Τώρα που έφυγε δεν μπορώ να τον αποχωριστώ. Σκέφτηκα να τον θάψω αλλά τελικά αποφάσισα να τον αποτεφρώσω για να τον έχω συνέχεια μαζί μου στο σπίτι. Άκου τώρα! Στα 63 μου χρόνια να γίνω τόσο πολύ ευαίσθητη. Εγώ που πάντα ήμουν μια σκληρή γυναίκα».

 

Βγάζει από την τσέπη το κινητό της τηλέφωνο και μου δείχνει μια φωτογραφία του σκουπίζοντας τα μάτια της.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Ένα σκυλάκι ή μια γάτα μπορεί να υποκαθιστά κάποιο παιδί, αδελφό, στενό φίλο ή μακροχρόνιο σύντροφο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ένα σκυλάκι ή μια γάτα μπορεί να υποκαθιστά κάποιο παιδί, αδελφό, στενό φίλο ή μακροχρόνιο σύντροφο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Info

Στο κοιμητήριο μικρών ζώων Cats n Dogs στο Κορωπί εκτός από σκυλιά και γατιά είναι θαμμένα και κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, παπαγάλοι και χαμστεράκια.

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η Cheesa η όμορφη, που με έκανε να κλάψω όσο ποτέ
Το σύντομο μα αξέχαστο πέρασμα μιας British blue από τη ζωή μου
«Ο Ιούλιος Καίσαρας ήταν θαμμένος σε ένα νεκροταφείο κατοικιδίων»
Μια ταινία μικρού μήκους για την τρυφερότητα που κρύβουν τα κοιμητήρια κατοικίδιων ζώων, τη μουσική της οποίας έχουν γράψει οι Yo La Tengo
Έχεις ή θέλεις να αποκτήσεις κατοικίδιο; Να όσα πρέπει να γνωρίζεις
Τρεις ειδικοί μας λύνουν όλες τις απορίες σχετικά με τα κατοικίδια
Όταν η Βίκυ Βανίτα έγραφε μια ιστορία αγάπης για τον γάτο της
Η μελαγχολική και παράξενη ηθοποιός του παλιού ελληνικού σινεμά, που έζησε και πέθανε μόνη, είχε γράψει στο περιοδικό symbol ένα σπάνιας ευαισθησίας άρθρο για τη γνωριμία, τον έρωτα και την απώλεια ενός γάτου, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του μελοδράματος –για τους μοναχικούς ανθρώπους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βαδίζω και παραμιλώ: Πώς τα κινητά αλλάζουν τον τρόπο που κινούμαστε στην πόλη
Από την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου ως τα τροχαία ατυχήματα
Επιστροφή στη μεγάλη πόλη
Τον Σεπτέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας ξαναζωντανεύουν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, έχουν γυρίσει από τα εξοχικά, έχουν επιστρέψει απ’ τα νησιά, και οι μέρες που περνούσαν σε κάποια παραλία φαντάζουν πια σαν μια μακρινή ανάμνηση.
Παραλία: το κοινό μας οικόπεδο
Μια ωδή στον χώρο που μας θυμίζει όσα σημάδεψαν την ατομική και συλλογική μας ταυτότητα.
Το καφενεδάκι που ήταν κάποτε στο χωματόδρομο του Ηρωδείου
Ο Πικιώνης δεν έχει διαμορφώσει ακόμη τα πλακόστρωτα και διακρίνεται ένας φανοστάτης γκαζιού.
9 θρυλικά κτίρια της Αθήνας που δεν υπάρχουν πια
Εκεί που τώρα βρίσκονται μεγάλες πολυκατοικίες, παλιότερα στεγάζονταν μερικά από τα πιο όμορφα νεοκλασικά της πόλης
Φτιάχνοντας σανίδες για σερφ μέσα σε ένα γκαράζ πολυκατοικίας στην Καλλιθέα
Ο Ηλίας Αντωνόπουλος, σέρφερ και ο ίδιος, δημιουργεί μοναδικές σανίδες του σερφ και ονειρεύεται να εκπαιδεύσει την επόμενη γενιά Ελλήνων πρωταθλητών
Η Αρπαγή της Ευρώπης σε ένα ταβάνι της οδού Κολοκοτρώνη
Σε ένα παλιό νεοκλασικό στην οδό Κολοκοτρώνη βρίσκεται ένα πιστό αντίγραφο της Αρπαγής της Ευρώπης του Μπουσέ από το 1800!
Η ολική μεταμόρφωση της αθηναϊκής Ριβιέρας
Αξιοποιήσεις εκτάσεων, κτιρίων και περιοχών, στρατηγικές παρεμβάσεις και επενδυτικά σχέδια δίνουν νέα πνοή στο παραλιακό μέτωπο.
Φεγγαρόλουστη Ακρόπολη
Φωτ. Σπ. Στάβερης
Γιατί χάθηκαν τ' αστέρια από τον ουρανό της Aθήνας;
Πώς κατέληξε η πόλη μας να κατέχει τα πρωτεία στην φωτορρύπανση; Επιστήμονες και ειδικοί εξηγούν στη LIFO.
Η μόνη των Αθηνών Παναγία
Η Μαρίλη Μαργωμένου περιπλανάται στην άδεια Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου.
Η Υπόγεια Αθήνα: η αθέατη (και αληθινή) πόλη κάτω απ’ την πόλη
Ένα απέραντο δίκτυο από στοές, σήραγγες, καταφύγια, και το ρέμα του Ιλισού δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο στο υπέδαφος του κέντρου της Αθήνας που συνδεόταν πάντα με ιστορίες, μύθους και αστικούς θρύλους
Η Γλυφάδα της νιότης μου: 9 Αθηναίοι θυμούνται
Η Γλυφάδα όπως τη γνώρισαν και την αγάπησαν 9 Αθηναίοι που έζησαν εκεί (και κάποιοι ζουν ακόμα) τα καλύτερά τους χρόνια
Εν μέσω τουριστικής περιόδου, η Αθήνα είναι πιο βρόμικη από ποτέ
Αυτοψία σε μερικά από τα πιο βρόμικα σημεία του εμπορικού τριγώνου
Η ιστορία του ελληνικού περιπτέρου, ναι, ως θεσμού!
Με αφορμή την είδηση της «κατεδάφισης» 300 εγκαταλελειμμένων περιπτέρων από τον Δήμο Αθηναίων επιχειρούμε μια ιστορική αναδρομή στον υπεραιωνόβιο ελληνικό θεσμό.
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
avatar MisspentYouth 2.2.2019 | 18:54
Όταν έχασα τον πρώτο σκύλο που είχα, έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει σε απώλειες συγγενών και φίλων. Έχω χάσει και άλλα σκυλιά μετά τον Ράστι, και η απώλεια δεν είναι ποτέ εύκολη. Θυμάμαι πήγαινα στην δουλειά και έμπαινα στην τουαλέτα να κλάψω για να μη με δουν γιατί υπήρχαν και κάποιοι που με κοροϊδευαν που έκλαιγα για τον σκύλο μου. Το ζώο αγαπά άδολα και χωρίς να περιμένει ανταπόκριση. Τα ζωάκια μας ξέρουν μόνο να δίνουν- και δίνουν πάρα πολλά- σε αντίθεση με τους ανθρώπους που ξέρουν μόνο να παίρνουν. Για μένα οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τα ζώα, δεν αγαπούν τίποτα και κανέναν, και είναι σίγουρα προβληματικοί.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή