Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Μια έκθεση τέχνης ως βιντεο-αποτύπωμα στο YouTube

Η έκθεση «Αδράνεια» δίνει μια ενδιαφέρουσα εικόνα του τι σημαίνει να μην παραμένεις αδρανής εν μέσω της επιβεβλημένης από τον κορωνοϊό αδράνειας.

Το αίσθημα της ματαίωσης είναι από τα πιο βαριά που μπορεί να νιώσει η ψυχή και είναι ακόμα βαρύτερο στις περιπτώσεις που η ματαίωση ξαφνικά διπλασιάζεται. Αυτός ο δυσάρεστος διπλασιασμός συνέβη κατά την προετοιμασία της έκθεσης εικαστικών καλλιτεχνών με τον τίτλο «Αδράνεια».

 

Όλα οργανώνονταν με την προοπτική ότι ίσως γλιτώναμε το φθινοπωρινό lockdown. Προσκλήθηκαν περισσότεροι από 60 καλλιτέχνες για να συμμετάσχουν σε μια έκθεση που θα καταλάμβανε τα 2.000 τ.μ. δύο κτιρίων στην περιοχή της πλατείας Κουμουνδούρου, τα οποία βρίσκονταν στη μοιραία ημι-ερειπιώδη κατάσταση που προκαλεί η απόσυρση της επαγγελματικής χρήσης για την οποία προορίζονταν από κατασκευής τους.

 

Με το τέλος της έκθεσης θα ξεκινούσε ένα πρόγραμμα γενναίας ανακαίνισής τους, για να μετατραπούν σε αυτό που γενικώς έχουμε μάθει να περιγράφουμε ως «πολυχώρο πολιτισμού». Η επιβολή του φθινοπωρινού lockdown έκανε πολλούς καλλιτέχνες να αποχωρήσουν από το project, αλλά δεν το ακύρωσε.

 

Η έκθεση στήθηκε με περισσότερα από 40 έργα 25 καλλιτεχνών και έχει τελειώσει, καθώς η μετατροπή των κτιρίων θα ξεκινούσε με την έναρξη του νέου έτους. Προφανώς και δεν ήταν ανοιχτή στο κοινό, αλλά υπάρχει από τις 6 Ιανουαρίου ένα βίντεο περιδιάβασης σε αυτήν, που μπορεί να δει κάποιος στο YouTube.

  

Η αρχική ιδέα γι' αυτή την έκθεση ξεπήδησε από το γεγονός ότι τα lockdowns και γενικότερα η πίεση που έχει φέρει η πανδημία του κορωνοϊού έχουν εξωθήσει τους καλλιτέχνες να πέσουν στη "μαύρη τρύπα" που συνιστά η αδράνεια

 

«Krank» στα γερμανικά σημαίνει ασθενής και «The Krank» είναι η υπογραφή του ανώνυμου εικαστικού που γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1988, αλλά ζει και δημιουργεί στο Βερολίνο τα τελευταία 7 χρόνια. Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα ξεκίνησε με μουσική και ζωγραφική στο αστικό τοπίο το 2002 και επαναπροσδιορίστηκε μετά τις σπουδές του γραφιστικής και οπτικής επικοινωνίας το 2009.

 

Ακριβώς επειδή κατάγεται από τον street χώρο, η ιδέα του ήταν «να μπλέξει» τη street art με την ας την πούμε λόγια τέχνη (fine art, για τους φίλους). Υπάρχει σίγουρα ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ των δύο. Από τη μια βρίσκεται το ακαδημαϊκό υπόβαθρο ως ρυθμιστής και από την άλλη το «θράσος» όσων κατάγονται από τη street πλευρά, όποτε βγαίνουν στους δρόμους και φτιάχνουν έργα, χωρίς να έχουν καμία σπουδή και καμία σχέση με τη θεωρία, με μόνο κίνητρο την επιθυμία τους να εκφραστούν ελεύθερα.

 

Βέβαια, είναι γεγονός ότι ελεύθερα εκφράζονται όλοι οι καλλιτέχνες (ή τουλάχιστον αυτό θα όφειλαν να κάνουν, για να έχει ουσιαστική αξία η τέχνη τους), αλλά είναι επίσης γεγονός ότι οι street καλλιτέχνες εκφράζονται με μια άλλου είδους ευθύτητα.

 

«Η ιδέα, λοιπόν, ήταν να ενώσω τους δύο αυτούς εικαστικούς κόσμους» λέει ο Krank. «Και αυτό με την ελπίδα, φυσικά, ότι θα φανεί πως θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και να βρουν ένα τρόπο συνύπαρξης. Μέσα από έργα που απαντούν στο ζήτημα της επιβεβλημένης καλλιτεχνικής αδράνειας, ο στόχος είναι να ξεκινήσει ένας διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών, καθότι η αδράνεια είναι ένα ζήτημα που καίει και τους μεν και τους δε. Μας καίει όλους, γιατί ξαφνικά έχουμε βρεθεί ακινητοποιημένοι δημιουργικά, εξαιτίας της κατάστασης που έχει επιβάλει η πανδημία, μη επιτρέποντας την κανονική παραγωγή και παρουσίαση των έργων μας».

 

Βλέποντας τη βιντεοξενάγηση σε αυτή την έκθεση, γίνεται πολύ γρήγορα αντιληπτή η εγγενής ειδοποιός διαφορά των δύο κόσμων: οι καλλιτέχνες που προέρχονται από τη street art παράγουν πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο «βίαια» και πολύ πιο «επιβλητικά».

 

Αυτό ίσως να ακούγεται πολύ μπανάλ ή και ως προκατάληψη, ωστόσο δεν παύει να είναι η πρώτη αίσθηση, κοιτάζοντας κανείς τα έργα να συγκατοικούν στον ίδιο χώρο. Όμως εκείνο που τελικά παράγεται από τη συνύπαρξή τους και έχει ενδιαφέρον είναι ότι επιβάλλουν στον χώρο να μοιάζει με προσωρινό καταφύγιό τους, ως εάν κάποιος τα κυνηγούσε και εγκαταστάθηκαν εκεί προσωρινά και «αταξικά», για να κάνουν έναν απολογισμό δυνάμεων.

 

Είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον το ότι μεταξύ των καλλιτεχνών που είναι απόφοιτοι της σχολής υπερέχουν αριθμητικά εκείνοι που αποφοίτησαν μόλις πέρυσι κι εκείνοι που είναι ακόμη τελειόφοιτοι. Η νεότητά τους καθορίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τα έργα που δείχνουν και ίσως αυτή η νεανική ορμή να είναι εκείνη που κάνει τους δύο εικαστικούς κόσμους που συναντιούνται στην έκθεση να αποκτούν ειρμό και εσωτερική συνοχή μεταξύ τους.

 

Η έκθεση στήθηκε με περισσότερα από 40 έργα 25 καλλιτεχνών και έχει τελειώσει, καθώς η μετατροπή των κτιρίων θα ξεκινούσε με την έναρξη του νέου έτους. Έργο: © © timothy laskaratos
Η έκθεση στήθηκε με περισσότερα από 40 έργα 25 καλλιτεχνών και έχει τελειώσει, καθώς η μετατροπή των κτιρίων θα ξεκινούσε με την έναρξη του νέου έτους. Έργο: © © timothy laskaratos

 

«Το σημαντικότερο απ' όλα», λέει ο Krank, «δεν ήταν να δούμε τι κοινό θα παραχθεί από τη συνεύρεσή τους αλλά απλά και μόνο οι δύο αυτοί κόσμοι να βρεθούν για λίγο μαζί, επειδή ο διαχωρισμός τους είναι πάρα πολύ ισχυρός. Στο Βερολίνο διαπιστώνω καθημερινά αυτήν τη διάσταση. Οπότε, ήδη, το να τους φέρεις απλώς μαζί είναι κάτι.

 

Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται καμία μεταξύ τους συμφωνία. Αρκεί να στέκονται μαζί σε έναν χώρο ‒ είναι κάτι σπάνιο από μόνο του. Ένα πραγματικό πάντρεμα των δύο δεν έχει επιτευχθεί ποτέ. Οι street artists συνιστούν ένα κίνημα το οποίο ξεκίνησε από μόνο του και εξακολουθεί να πορεύεται έτσι. Tο ότι το κίνημα αυτό έχει αγκαλιαστεί από τον κόσμο και την αγορά της τέχνης είναι κάτι που δεν έχει επηρεάσει την ουσία και τις αξίες του».

 

Και είναι γεγονός ότι κατά την τελευταία εικοσαετία το μόνο που έχει αλλάξει πραγματικά είναι ότι η street art αναγνωρίζεται χωρίς δισταγμό ως τέχνη. Ενώ παλιότερα περιγραφόταν ως βανδαλισμός ή ως κάτι άλλο, που κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι ήταν.

 

Ωστόσο, οι ίδιοι οι street artists δεν έχουν χάσει τίποτα από την αρχική εσωτερική ενέργεια που τους έκανε να ζωγραφίζουν σε τοίχους της πόλης. Η μεταβολή της στάσης του κόσμου και της αγοράς απέναντι στη street art ξεκίνησε χάρη στους πιο καταξιωμένους street artists (σαν τον Banksy π.χ.) που αναγνωρίστηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο και ενέπνευσαν αυτό το είδος σεβασμού (τελικά) προς τη συγκεκριμένη μορφή έκφρασης.

 

Έργο: © ioannis augoustis
Έργο: © ioannis augoustis
Έργο: © robert seikon
Έργο: © robert seikon

 

«Η αρχική ιδέα γι' αυτή την έκθεση ξεπήδησε από το γεγονός ότι τα lockdowns και γενικότερα η πίεση που έχει φέρει η πανδημία του κορωνοϊού έχουν εξωθήσει τους καλλιτέχνες να πέσουν στη "μαύρη τρύπα" που συνιστά η αδράνεια» λέει ο Krank. Δηλαδή, στο να συμβεί μια διακοπή της δημιουργίας, μια αμηχανία, ίσως και μια σαστιμάρα απέναντι σε αυτούς τους εντελώς εξωγενείς σε σχέση με την καλλιτεχνική δημιουργία παράγοντες.

 

Διαπιστώσαμε ότι αυτή η κατάσταση επηρεάζει βέβαια όλο τον κόσμο, αλλά εμάς, τους καλλιτέχνες, μας πιέζει κατά κάποιον τρόπο να μείνουμε στο σημείο όπου ούτε θα εκφραζόμαστε, ούτε θα μιλάμε, ούτε θα παρουσιάζουμε την τέχνη μας.

 

Θέλαμε με αυτή την έκθεση να φανεί η συγκεκριμένη συνθήκη που επιβάλλουν οι περιστάσεις και που σ' εμάς προκαλεί μια κάπως πιο δραστική και διαρκή διακοπή της ζωτικής δημιουργικής δραστηριότητας. Και φυσικά, θέλαμε να ανασύρει στην επιφάνεια το μεγάλο ερώτημα σχετικά με το πώς εμείς θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε υπό αυτές τις συνθήκες.

 

Για τους εικαστικούς καλλιτέχνες η πανδημία δεν αδρανοποιεί μόνο την παραγωγή έργων αλλά προσβάλλει και κάθε πιθανότητα στοιχειώδους εξασφάλισης της επιβίωσης. Η ανάγκη του βιοπορισμού υπό αυτές τις συνθήκες και μέχρις ότου κατακτηθεί ανοσία χάρη στον εμβολιασμό μπορεί να στρέψει πολλούς από εμάς σε άλλες ασχολίες, προκειμένου να διασφαλίσουν τα προς το ζην, με αποτέλεσμα να διακοπεί εντελώς η καλλιτεχνική τους παραγωγή.

 

Η προσωπική μου εμπειρία ως μόνιμου κατοίκου Βερολίνου από το 2013, και ως εγγεγραμμένου εκεί ελεύθερου επαγγελματία καλλιτέχνη, ήταν ότι ήδη από την πρώτη καραντίνα το κράτος μάς επιδότησε με 5.000 ευρώ τον καθένα.

 

Αντίθετα, εδώ υπήρξε μια μεγάλη περίοδος παρατεταμένης ανησυχίας, η οποία έκλεισε τελικά με την καταβολή ενός ποσού που δεν είναι αρκετό για να συντηρήσει κάποιον αυτή την περίοδο, όπου όλα έχουν παγώσει. Τα αντανακλαστικά ήταν πιο αργόσυρτα κι αυτό δημιούργησε προβληματισμό και σε μερικές περιπτώσεις και πανικό.

 

Όμως, πέραν αυτού, εμείς θέλαμε να δηλώσουμε ένα "παρών", να αποδείξουμε ότι είμαστε εδώ. Και να κάνουμε αισθητό το ότι ένας κόσμος χωρίς τέχνη είναι ένας κόσμος βουβός. Και ότι αν εμείς, οι καλλιτέχνες, αποπροσανατολιστούμε από τον σκοπό και τη λειτουργία μας απλώς και μόνο για να καταφέρουμε να βιοποριστούμε, θα προκληθεί μια εκκωφαντική βουβαμάρα στην κοινωνία και όλο αυτό θα προσβάλει το νόημα τη ίδιας της τέχνης».

 

Έργο:  © athina kanelopoulou
Έργο: © athina kanelopoulou

 

Έργο: © marilena kranioti
Έργο: © marilena kranioti

 

Έργο: © angelos akrida
Έργο: © angelos akrida

 

Έργο: © yiannis pappas
Έργο: © yiannis pappas

 

Έργο: © eliza krikoni
Έργο: © eliza krikoni

 

Έργο: © timothy laskaratos
Έργο: © timothy laskaratos

 

Έργο: © the krank
Έργο: © the krank

 

Έργο: © senor
Έργο: © senor

 

Έργο: © lydia miligkou
Έργο: © lydia miligkou

 

 

Αδράνεια art project

 

Info:

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες (όλοι σε υπέροχα greeklish, όπως προτείνονται από τον επιμελητή): anastasia-eirini ntioudi / anastasia papaleonida / angelos akrida / athina kanelopoulou / blaqk (simek & greg papagrigoriou) / don forty /eleni zervou /eliza krikoni /iakovos volkov /ioannis augoustis /jola 818 / lydia dimitriadi / lydia miligkou / marilena kranioti / onebran / p1mp kardashian / panagiotis vasileiou / robert seikon / senor /tarta ross /the krank / timothy laskaratos / vassiliki koukou / yiannis pappas

Επιμέλεια έκθεσης: The Krank

Φιλοξενήθηκε στο #okupaathens

Το βίντεο περιήγησης στην έκθεση διατίθεται σε αυτόν τον σύνδεσμο

Website: www.adraneia.online

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία και Γεωλογία στη Γαλλία και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Παλαιοντολογία. Το 1992, εγκατέλειψε την επιστήμη του για να ασχοληθεί κυρίως με μεταφράσεις και επιμέλειες λογοτεχνικών κειμένων, καθώς και με την αρθρογραφία συνεργαζόμενος ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος με διάφορα έντυπα, αποκλειστικά και μόνο ποικίλης ύλης.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η χειρότερη χρονιά για τον πολιτισμό στην Αθήνα;
Η Αθήνα με κλειστούς τους χώρους πολιτισμού είναι μια ουσιωδώς πιο άσχημη πόλη.
Το «κενό» και η παράσταση: Έλληνες καλλιτέχνες μιλούν για τη ζωή και τη δημιουργία στο lockdown
Καλλιτέχνες προσπαθούν να «μετατρέψουν» την κρίση της πανδημίας σε ευκαιρία
Μια βιντεοπεριήγηση στην πρόσφατη έκθεση του Αλέκου Κυραρίνη στην γκαλερί Citronne
To βίντεο για την έκθεση «ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων» σκηνοθέτησε ο Αλέξανδρος Αβρανάς, με μουσική επένδυση από τον Γιώργο Κουμεντάκη.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η παρεξήγηση με τη Μέδουσα του Garbati
Πώς ένα γλυπτό που ξεκίνησε να φιλοτεχνείται το 2008 έφτασε να θεωρείται σύμβολο δικαιοσύνης για θύματα βιασμού και μια αλληγορία για την εποχή του #MeToo
Γιάννης Τσαρούχης: «Είμαι μαθητής του αττικού φωτός»
Αποσπάσματα από τρεις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του μεγάλου ζωγράφου και σκηνογράφου που γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1910.
Στο κατεχόμενο Βαρώσι, τα έργα ενός καλλιτέχνη για ένα night club αποκαλύπτονται 46 χρόνια μετά
Η φωτογράφος και δημοσιογράφος Ελένη Παπαδοπούλου και η ιστορικός τέχνης Μαρίνα Χριστοδουλίδου φέρνουν στο φως τις τσιμεντογραφίες του επιφανούς Κύπριου καλλιτέχνη Χριστόφορου Σάββα από το εσωτερικό του διάσημου κέντρου διασκέδασης «Perroquet» στο Βαρώσι.
Ένα γιγάντιο τσιμεντένιο γλυπτό αιδοίου διχάζει ολόκληρη τη Βραζιλία
Πώς ένα γλυπτό εντυπωσιακών διαστάσεων γελοιοποίησε την ακροδεξιά φανφάρα των υποστηρικτών του Μπολσονάρου στην Βραζιλία.
Έτος Δάντη: Η Ιταλία ξεκινά τους εορτασμούς για τον μεγάλο δημιουργό της με μία ψηφιακή έκθεση στην Πινακοθήκη Uffizi
Νικόλαος Γύζης: «Λοιπόν ας ελπίζωμεν και ας ζητούμεν να είμεθα εύθυμοι!»
Σαν σήμερα, στις 4 Ιανουαρίου 1901, πεθαίνει στο Μόναχο ο Νικόλαος Γύζης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα και εκπρόσωπος της «Σχολής του Μονάχου».
2 αθηναϊκές γκαλερί, 17 έργα τέχνης που φιλοτεχνήθηκαν μέσα στο 2020, 1 συλλεκτικό τεύχος της LiFO
Δείτε τα 17 έργα με τα οποία οι γκαλερί The Breeder και Kalfayan εικονογράφησαν το τελευταίο τεύχος της LiFO. Δημιουργήθηκαν όλα μέσα στο παράξενο 2020, για το οποίο οι υπεύθυνοι των γκαλερί, Νάντια Γεραζούνη και Αρσέν Καλφαγιάν, κάνουν τον δικό τους απολογισμό.
Η μοναξιά και η απομόνωση του 2020 μέσα από τα έργα του Marcel Alcalá
Η ατομική έκθεση «Solita» του Μεξικανο-αμερικανού καλλιτέχνη στη Night Gallery του Λος Άντζελες περιλαμβάνει έργα που δημιουργήθηκαν τη χρονιά που φεύγει.
10 εικαστικές εκθέσεις θα θυμόμαστε από το 2020
Παρά τη γενική απορρύθμιση που προκάλεσε η πανδημία, το 2020 υπήρξε μία χρονιά πλούσια σε ενδιαφέροντα εικαστικά ερεθίσματα.
Ο Γιάννης Μόραλης πέταγε στα σκουπίδια ό,τι δεν του έβγαινε καλό, κυνηγώντας πάντα την τελειότητα
Αναδρομή στην πορεία του νεότερου ζωγράφου της γενιάς του '30, που πέθανε σαν σήμερα το 2009
Πάουλ Κλέε. Ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες των αρχών του εικοστού αιώνα
Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1879 ο Ελβετός ζωγράφος
Ο Ραέντ Γιασίν στη Στέγη με ένα ροκ μιούζικαλ για τη Μεσόγειο
Η ιδιότυπη πολυαισθητηριακή παράσταση του Λιβανέζου εικαστικού καλλιτέχνη, μουσικού και σκηνοθέτη, με τίτλο «The sea between my soul», που ήταν προγραμματισμένη για πρεμιέρα τον Μάρτιο στη Στέγη, κάνει τελικά πρεμιέρα στο ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση.
«1821 πριν και μετά»: Πρώτη ματιά στη μεγάλη επετειακή έκθεση του Μουσείου Μπενάκη
Οι υπεύθυνοι των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, Τάσος Σακελλαρόπουλος και Μαρία Δημητριάδου, μιλούν στη LiFO για την προετοιμασία της μεγάλης έκθεσης για την επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, που ανοίγει τον Μάρτιο.
Tomas Watson: Ο εξαιρετικός Βρετανός ζωγράφος που ζει αφανής στην Ελλάδα εδώ και 25 χρόνια
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και στη συλλογή του Ρίντλεϊ Σκοτ, όμως ο ίδιος προτιμά να ζει και να δημιουργεί αποτραβηγμένος από τη δημοσιότητα σε ένα νεοκλασικό στο Θησείο.
O Έντβαρντ Μουνκ πέρα από την κραυγή του
Πώς η τέχνη του σπουδαίου Νορβηγού εξπρεσιονιστή που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1863 επηρέασε και επηρεάστηκε καθοριστικά από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα των αρχών του 20ού αιώνα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή