Μετά τον κορωνοϊό. Του Στέφανου Ξενάκη

Μετά τον κορωνοϊό Facebook Twitter
0



ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ. Πάντα έτσι γίνεται. Όταν τη ζεις τη δυσκολία, φαίνεται απέραντος ο ανήφορος, ατέλειωτο το κύμα. Κι επειδή κάθεται μπροστά σου όλο αυτό, σε κόβει κι από το πίσω. Λες και σταμάτησε ο κόσμος να κινείται. Η μυωπία της επικαιρότητας. Βοηθά σ’ αυτό κι η άκριτη παρακολούθηση των ειδήσεων. 

Όταν περνάς μια έντονη συνθήκη, δεν μπορείς να συλλάβεις το μέγεθός της όταν είσαι μέσα της. Όταν είσαι μέσα στο κύμα, δεν ξέρεις πόση ζημιά θα κάνει όταν σκάσει στην αμμουδιά. Γιατί η ζημιά ξεκινάει από την ώρα που θα σκάσει στην αμμουδιά και μετά. Σαν το τσουνάμι. Κι αυτό είναι τσουνάμι. Και θα αφήσει ζημιά πίσω. Πιο πολύ όμως μέσα μας.

Η χειρότερη μοναξιά είναι όταν δεν μπορώ να ακούσω το μέσα μου κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την καραντίνα. Η χειρότερη μοναξιά είναι όταν δεν μπορώ να νιώσω το συναίσθημά μου. Όταν δεν μπορώ να ακουμπήσω την ψυχή μου, ή εκείνη εμένα. Κι αυτή η μοναξιά δεν ορίζεται από καμιά εξωτερική συνθήκη. Αυτή η μοναξιά πλάθεται μέσα και μόνο μέσα.

Αυτό που ζήσαμε, ήταν κάτι σαν πόλεμος. Μια τεράστια κρίση. Βίαιη κι απότομη ανατροπή των δεδομένων. Γιατί λόγω της έκτακτης συνθήκης ανατράπηκαν τα δεδομένα. Ή αυτά που νομίζαμε για δεδομένα. Γιατί το μόνο δεδομένο είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η προσωπική ελευθερία, ούτε η βραδινή έξοδος, ούτε το σουλάτσο στα μαγαζιά, ούτε το θέατρο, ούτε το καφέ με τα φιλαράκια. Ανατράπηκαν πολλά. Κάποιοι έχασαν δουλειές κι επιχειρήσεις. Κάποιοι όμως έχασαν τους ανθρώπους τους. Για πάντα.

Όμως για μένα το χειρότερο όλων είναι ότι όλο αυτό θα μας αφήσει πιο μόνους από πριν. Κι όταν τα επίπεδα μοναξιάς ήταν ήδη σε οριακά επίπεδα, τώρα θα αγγίξουν τα επίπεδα συναγερμού.

ΜΟΝΑΞΙΑ. Κι αυτή παρεξηγημένη έννοια. Μοναξιά δεν είναι να μην έχω φίλους ή σύντροφο. Μοναξιά δεν είναι να μην έχω μπόλικους followers και like στα social. Η χειρότερη μοναξιά είναι όταν δεν είμαι μόνος. ΜΟΝΑΞΙΑ είναι να νιώθω ΜΕΣΑ μόνος. Εκεί που έχεις 1000 φίλους στο FB κι εκατοντάδες ονόματα στις επαφές στο κινητό, αλλά δεν έχεις ένα χριστιανό να πάρεις τηλέφωνο να μοιραστείς τη λύπη κι ακόμη χειρότερα τη χαρά σου. Μοναξιά είναι αυτή η γαμημένη εσωτερική καραντίνα που για πολλούς θα συνεχιστεί κι όταν σταματήσουν τα μηνύματα στο 13033. Μοναξιά είναι να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μη νιώθεις τίποτα. Μοναξιά αυτό το αγκάθι που έχει κάτσει στην ψυχή σου κι ούτε λέει να φύγει, αλλά ούτε και να ματώσει.

Αυτή τη μοναξιά φοβάμαι. Που όταν ξαναανοίξουν τα μπαράκια, όχι μόνο δεν θα φύγει αλλά ίσως και να φουντώσει δίπλα στις μπύρες και τα χαμόγελα. Αυτή τη μοναξιά φοβάμαι που θα βγαίνει παγανιά πάλι τις Κυριακές τα βράδια κι ας μπορώ πλέον να κυκλοφορήσω και μετά τα μεσάνυχτα. Αυτή τη μοναξιά φοβάμαι, αυτό το κούφιο το κενό, που θα το σέρνω μέσα μου, όταν σουλατσάρω ελεύθερα πλέον στα mall, είτε με πορτοφόλι άδειο, είτε με γεμάτο. Βλέπεις η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το πορτοφόλι. Μόνο με την ψυχή.

Η χειρότερη μοναξιά είναι όταν δεν μπορώ να ακούσω το μέσα μου κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την καραντίνα. Η χειρότερη μοναξιά είναι όταν δεν μπορώ να νιώσω το συναίσθημά μου. Όταν δεν μπορώ να ακουμπήσω την ψυχή μου, ή εκείνη εμένα. Κι αυτή η μοναξιά δεν ορίζεται από καμιά εξωτερική συνθήκη. Αυτή η μοναξιά πλάθεται μέσα και μόνο μέσα.

Αυτή είναι για μένα η χειρότερη μοναξιά. Όταν θα αρθούν τα μέτρα, αλλά εγώ θα συνεχίζω να φοράω μάσκα κι ας είμαι μόνος. Όταν θα συνεχίσει να παίρνει ατέλειωτες δεκαπενθήμερες παρατάσεις το αυστηρό lockdown στην ψυχή μου.

Αυτή τη μοναξιά φοβάμαι πιο πολύ. Την αποξένωση από το μέσα μου.

Ας μην ελπίζω ότι το τέλος της πανδημίας θα σημάνει και το τέλος της μοναξιάς μου. Ίσως σημάνει τη νέα της αρχή.

Ιδέες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Συντροφιά δεν υπάρχει...

Ελλάδα / Συντροφιά δεν υπάρχει...

«Σαββατοκύριακα, αργίες, γιορτές, συνήθως μονάχη τα περνώ κλεισμένη στα τέσσερα ντουβάρια...» Η δύσκολη καθημερινότητα, η μοναξιά, οι αγωνίες αλλά και οι μικρές χαρές μιας 75χρονης γυναίκας σε μια πόλη με κουλτούρα και υποδομές εχθρικές προς την τρίτη ηλικία
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ένας χρόνος πανδημίας: Ένας ψυχίατρος σχολιάζει τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

Υγεία & Σώμα / Ένας χρόνος πανδημίας: Ένας ψυχίατρος σχολιάζει τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

Ο ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής, επιμελητής Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, Απόστολος Β. Ψάρρης, εξηγεί πώς η πανδημία άλλαξε τα πάντα στην ψυχική μας υγεία.
ΤΗΣ ΚΛΕΛΙΑΣ ΓΙΑΡΙΜΟΓΛΟΥ
ζευγάρι άνοια

Ιστορίες ανθρώπων / Ζώντας με άνοια την εποχή του κορωνοϊού

Πώς αλλάζει η καθημερινότητα όταν ο αγαπημένος σου μπαίνει στα μονοπάτια της λήθης; Ο κύριος Νίκος και η κυρία Μαργαρίτα είναι παντρεμένοι 37 χρόνια, αλλά πλέον η ζωή τους εξελίσσεται διαφορετικά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Το πένθος στην εποχή της πανδημίας

1 χρόνος πανδημία / Το πένθος στην εποχή της πανδημίας

Ο «προπαρασκευαστικός θρήνος», η απομόνωση, οι τύψεις, το στίγμα του θανάτου: Πώς βιώνουν το πένθος όσοι έχασαν τους αγαπημένους τους μέσα στην πανδημία και σε πολλές περιπτώσεις δεν μπόρεσαν καν να τους αποχαιρετήσουν;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΟΡΑΝΙΤΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ξενοφών Διον. Μουσάς: «Ο άνθρωπος, τη στιγμή που γεννιέται, περνάει τη μεγαλύτερη κρίση της ζωής του»

Ιδέες / Ξενοφών Διον. Μουσάς: «Ο άνθρωπος, τη στιγμή που γεννιέται, περνάει τη μεγαλύτερη κρίση της ζωής του»

Εννέα διακεκριμένες προσωπικότητες απ’ όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής απαντούν στο ερώτημα: «Ζούμε στην εποχή της μεγάλης αβεβαιότητας;».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Νίκος Ερηνάκης: «Η ύστερη νεωτερικότητα έχει εξελιχθεί σε αδιέξοδη παθογένεια στασιμότητας»

Ιδέες / Νίκος Ερηνάκης: «Η ύστερη νεωτερικότητα έχει εξελιχθεί σε αδιέξοδη παθογένεια στασιμότητας»

Εννέα διακεκριμένες προσωπικότητες απ’ όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής απαντούν στο ερώτημα: «Ζούμε στην εποχή της μεγάλης αβεβαιότητας;».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ