Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας», ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης επιχειρεί να ανατρέψει μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη, ότι η περίοδος της χούντας ήταν μια πολιτιστική «έρημος». Υποστηρίζει πως, αντί για σιωπή και νέκρα, εκείνα τα χρόνια υπήρξε μια πραγματική πολιτιστική έκρηξη στη μουσική, στο θέατρο, στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο, με δημιουργούς όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Κώστας Ταχτσής να παράγουν έργα που παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα.
Η βασική του θέση είναι ότι η κοινωνία δεν ταυτίζεται με το καθεστώς. Παρά τον αυταρχισμό, η ελληνική κοινωνία άλλαξε ριζικά εκείνη την περίοδο: ήταν νέα ηλικιακά, βίωνε οικονομική ανάπτυξη και επηρεαζόταν από τα διεθνή ρεύματα των αρχών της δεκαετίας του ’70. Η απουσία κομματικής πολιτικής δραστηριότητας, μάλιστα, οδήγησε σε μια απρόσμενη ενίσχυση της πολιτιστικής σφαίρας, όπου αναπτύχθηκαν δεσμοί συνεργασίας, πρωτοπορία και δημιουργικές παρακάμψεις της λογοκρισίας.
Παράλληλα, αναλύει πώς οι κοινωνίες θυμούνται και αφηγούνται το παρελθόν συχνά με απλουστευτικούς όρους, μετατρέποντας σύνθετες εποχές σε ασπρόμαυρες αφηγήσεις. Επισημαίνει την ανάγκη για μια πιο ώριμη δημόσια ιστορία, που δεν θα εξωραΐζει ούτε θα δαιμονοποιεί, αλλά θα φωτίζει τις αντιφάσεις.
Όσον αφορά την εποχή μας, εκφράζει ανησυχία για τον συναισθηματικό και δημαγωγικό λόγο στην πολιτική, την έλλειψη πειστικής εναλλακτικής πρότασης από την αντιπολίτευση και την κυριαρχία της διαχείρισης αντί του οράματος. Υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα θετικό, δημιουργικό όραμα για το μέλλον, περισσότερη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στο εγχώριο ταλέντο.
Τέλος, αναφέρεται στην ανάγκη της ανθρώπινης επαφής μέσα σε μια εποχή ψηφιακής αποξένωσης, επισημαίνοντας ότι η ευτυχία δεν είναι μια αφηρημένη ή ατομική κατάσταση αλλά γεννιέται από τη ζωντανή σχέση, τη συνομιλία και τη συμμετοχή. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά: «Οι άνθρωποι σήμερα στριμώχνονται στα μπαρ της Αθήνας. Θέλουν να βρεθούν, να ακουμπήσουν ο ένας τον άλλον, να γελάσουν δυνατά μέσα στον θόρυβο. Αυτή η ανάγκη δεν έχει εξαφανιστεί, ίσως γίνεται ακόμη πιο έντονη όσο αισθάνεται ότι απειλείται».
