Από τους ηθοποιούς που δύσκολα χωρούν σε καλούπι, ο Μανώλης Μαυροματάκης έχει συνδέσει τ’ όνομά του με ρόλους έντασης, βάθους και εσωτερικής δύναμης, συχνά στην κόψη του ξυραφιού. Απόφοιτος του Βαρβακείου και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, γαλουχημένος με αγάπη για τη γνώση, ανακάλυψε τη χαρά του θεάτρου ως φοιτητής - «μια περίοδο που λες “ναι” στη ζωή!» - χάρη σε μια ερασιτεχνική ομάδα της Σαλαμίνας. Εκεί, στην πρώτη παράσταση της ζωής του, ως αστυνόμος στην «Ποντικοπαγίδα» της Άγκαθα Κρίστι, συνειδητοποίησε το χάρισμά του και άρπαξε την ευκαιρία να ξεπεράσει τη «ντροπή και τη συστολή» του, επιλέγοντας το μονοπάτι της υποκριτικής.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών, αλλά τα πιο πολύτιμα μαθήματα τα χρωστά στη Λυδία Κονιόρδου, δασκάλα του στη Σχολή Βεάκη, πλάι στην οποία ξεκίνησε, το 1992, την επαγγελματική του καριέρα με έργο του Λόρκα στο Θεσσαλικό Θέατρο. «Η σχέση σκηνοθέτη-ηθοποιού», λέει ο Μαυροματάκης, «δεν μπορεί να μπαίνει σε στενά πλαίσια. Παρότι η σύγχρονη τάση είναι να κάνουμε όσο πιο αναίμακτα και ξεκούραστα γίνεται τη δουλειά μας, εγώ πιστεύω πως ο ηθοποιός έχει ανάγκη από έναν σκηνοθέτη που θα τον πιέσει να εξερευνήσει τα όριά του και να δει για πόσα είναι ικανός».
Στη συνέντευξή του στη Σταυρούλα Παπασπύρου μιλά για τις χαρές και τις προκλήσεις του επαγγέλματός του, συγκρίνει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι ηθοποιοί στο ελληνικό και στο γαλλικό σινεμά, υποστηρίζει την αναγκαιότητα της κρατικής αρωγής στον σύγχρονο πολιτισμό, θυμίζει τη ρήση του Πίτερ Μπρουκ ότι «καλός ηθοποιός σημαίνει καλός άνθρωπος» και, χωρίς να περηφανεύεται γι’ αυτό, ομολογεί πως ένα από τα εργαλεία της δουλειάς του είναι και η βία που ελλοχεύει μέσα του.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Σταυρούλα Παπασπύρου
Κάμερα - Μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
