ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΡΑΜΠ

Ο Σάκης Ρουβάς θα τραγουδήσει «Άξιον Εστί» (όμως, εδώ, ίσως «χάσει»...)

Ο Σάκης Ρουβάς θα τραγουδήσει «Άξιον Εστί» (όμως, εδώ, ίσως «χάσει»...) Facebook Twitter
Ο αγαπητός ποπ σταρ είναι ηλίου φαεινότερο πως αρέσκεται να δοκιμάζει «πράγματα». Και τούτο, κι εκείνο, και τ’ άλλο, γιατί όχι και το παράλλο… Επεξεργασία: Ατελιέ/ LIFO
25

Δεν ξέρω αν ο συμπαθής Σάκης Ρουβάς τραβάει το σκοινί, όμως, εδώ, νομίζω πως θα «χάσει». Αν κέρδισε, όταν αποφάσισε να βγει στο πανί, αν ξανακέρδισε (όπως υποστήριξαν κάποιοι δηλαδή) όταν βρέθηκε στην Επίδαυρο για τις «Βάκχες», τώρα είναι απέναντι σε κάτι εντελώς προκλητικό. Σ’ ένα εμπόδιο που δύσκολα θα το υπερβεί, ακόμη κι αν θυμηθεί εκείνη την παλιά του τέχνη… το άλμα επί κοντώ. Εδώ και η προπόνηση θα είναι επί ματαίω…

Ο αγαπητός ποπ σταρ είναι ηλίου φαεινότερο πως αρέσκεται να δοκιμάζει «πράγματα». Και τούτο, κι εκείνο, και τ’ άλλο, γιατί όχι και το παράλλο… Όλα μπορεί να υποταχθούν στη θέληση και τη διάθεσή του, καθώς οραματίζεται το επαγγελματικό του μέλλον.

Το «πανί», στην Ελλάδα της κρίσης πια, δεν μπορεί να αναδείξει βεντέτες τύπου Ανδρέα Μπάρκουλη να πούμε, ή έστω Άλκη Γιαννακά (υπάρχει και η… ηρωική TV φυσικά, αλλά κι εκεί όλο τα μετράνε κι όλο μισά τα βρίσκουν). Ούτε η Επίδαυρος είναι κάτι που γίνεται κάθε-μέρα. Έπαιξες, κέρδισες ή έχασες, πας στην άκρη. Έχουν σειρά και άλλοι…

Θα πουν κάποιοι, αμέσως-αμέσως, πως άλλαξαν οι καιροί, πως έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου και τα λοιπά και τα λοιπά. Ναι. Οπωσδήποτε. Αλλά γιατί; Τι συνέβη και σήμερα όλα τα σφάζουμε όλα τα μαχαιρώνουμε, αρπάζοντας από ξένα πιάτα, όταν παλιά νοιαζόμασταν για το πώς θα γεμίσουμε μόνο το δικό μας;

Οπότε τι; Μένουμε στο τραγούδι, εκείνο που εν πάση περιπτώσει γνωρίζουμε καλύτερα απ’ ό,τι άλλο, και ανοίγουμε τη βεντάλια… Λαϊκό, ελαφρολαϊκό, λαϊκορόκ, εντεχνολαϊκό, ακόμη και λαϊκό ορατόριο… Το μπουζούκι να είναι καλά και θα βρεθεί η άκρη… Κανείς δεν έχασε ποτέ υποτιμώντας τον Έλληνα, όπως είχε γράψει κάποτε και ο Τάσος Φαληρέας…

Διαβάσαμε στα sites μια μακροσκελή, υποστηρικτική, δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη. Από σεβασμό δεν θα σχολιάσω – μόνο σε κάτι ελαφρύ θα πω μια γνώμη. «Ο Σάκης Ρουβάς θα φέρει την νεολαία στην πλατεία της Νέας Σμύρνης και θα τους μάθει το Άξιον Εστί».

Τι σχέση έχει ο Σάκης Ρουβάς με τη σημερινή νεολαία; Ούτε 20 είναι πλέον, ούτε 25… Ούτε την Becky G μπορεί να ξεκρεμάσει από τα κοριτσίστικα δωμάτια, ούτε την Selena Gomez… Πάτησε τα 43… και σ’ εκείνους στους οποίους θα πρέπει να απευθυνθεί, βασικά, είναι στους ανθρώπους της ηλικίας του. Το ξέρει αυτό… Σε όσους ήταν 15ρηδες/20ρηδες το ’95 κι έχυναν «αίμα» και «δάκρυα…», και σήμερα, στα διπλάσιά τους, έχουν στραγγίξει από την κατραπακιά και τα κεσάτια…

Κάθομαι και σκέφτομαι τον Πασχάλη ας πούμε, τον Δάκη, τον Κώστα Τουρνά… Ρε ακόμη και τον ωραίο Τέρη Χρυσό, που ξεκίνησε να τραγουδάει Θεοδωράκη πριν απ’ όλους στα early sixties (όντως!), κι είχε κάθε δικαίωμα, τέλος πάντων, να πει κι εκείνος μια στροφή από το «Άξιον Εστί»… Μα και από το «Μαουτχάουζεν» ακόμη-ακόμη…

Κανείς απ’ όλους αυτούς τους ποπάδες του ’60 και του ’70 δεν έπραξε ποτέ κάτι ανάλογο. Όλοι, 50 χρόνια μετά, τραγουδάνε τα τραγούδια που έλεγαν και στα νιάτα τους. Ποπ και άγιος ο θεός. «Κάνεις λάθος φίλη μου μικρή/ παιχνιδάκια κι έρωτας δεν πάει…».  Εκείνο μάθανε, κι εκείνο περιφρουρούν ως κόρη οφθαλμού. Γιατί δεν πράττουν και οι νεότεροι το ίδιο; Τι είναι εκείνο που τους οδηγεί στα… απονενοημένα σχέδια;

Θα πουν κάποιοι, αμέσως-αμέσως, πως άλλαξαν οι καιροί, πως έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου και τα λοιπά και τα λοιπά. Ναι. Οπωσδήποτε. Αλλά γιατί; Τι συνέβη και σήμερα όλα τα σφάζουμε όλα τα μαχαιρώνουμε, αρπάζοντας από ξένα πιάτα, όταν παλιά νοιαζόμασταν για το πώς θα γεμίσουμε μόνο το δικό μας; Ο Τουρνάς στα 30βάλε του έγραψε τον «Αχιλλέα απ’ το Κάιρο», δεν πήγε να τραγουδήσει ούτε Ξαρχάκο, ούτε Μαρκόπουλο…

Βέβαια Μαρκόπουλο τραγούδαγε ο Σιδηρόπουλος… αλλά αυτός δεν είχε και πολύ σχέση με το ροκ (ούτε με την ποπ). Ο Πασχάλης ήταν 20 χρονών (το 1966) όταν έγραφε και τραγουδούσε τον «Τρόπο» ταρακουνώντας τη μισή Ελλάδα, ενώ ο Σιδηρόπουλος όταν ήταν εικοσάρης το 1968, και όταν κόχλαζε το ροκ παγκοσμίως να πούμε, εκείνος σπούδαζε Μαθηματικά... Τα κρίσιμα χρόνια, θέλω να πω, ήταν απών. Αυτή είναι η αλήθεια. «Κοιμότανε» ο μακαρίτης. Και να μην μιλήσω για τα mid-seventies. Γιατί όταν ο Πασχάλης τραγουδούσε το «Πατάρι», ο Σιδηρόπουλος έλεγε το «Τούμπου-τούμπου ζα, τούμπου-ζίτσου». Αλλά και το ’72-’73 δηλαδή όταν ο Σιδηρό έλεγε τον «Ντάμη το σκληρό» (καλό τραγούδι), ο Πασχάλης έλεγε το «Πατέρας και γιός» («Όταν είχα γεννηθεί/ είχες κάνει μια ευχή…»). Ακόμη καλύτερο…

Μάνατζερ του Ρουβά δεν είμαι. Ούτε φιλοδοξώ να γίνω. Όμως σαν μεγαλύτερος θα του πρότεινα να φτιάξει ένα προγραμματάκι με τον αφρό της ελληνικής ποπ (και της ξένης άμα λάχει) και ν' αφήσει κατά μέρος τις... πορείες προς τα μέτωπα και τις πρωτομαγιάτικες συναυλίες – αυτά είναι για τους κουκουέδες. Τι θα πουν εκείνοι; «Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου»;

Θέλω να πω πως σεβόμαστε τους ποπάδες και δεν τους υποτιμάμε. Κι έναν καλό ποπ τραγουδιστή ή τραγουδίστρια πάντα τον «μετράω», όταν διακρίνω σ’ εκείνον τίμιες καλλιτεχνικές επιλογές. Και fun ρε παιδί μου… Fun…

Δεν αλλάζω θέμα.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, μου κρατάει συντροφιά στο YouTube ένα live των Blues Wire στη Βουδαπέστη, από το 1992. Ξέρω τον Ηλία Ζάικο σχεδόν από τα πρώτα βήματά του (πριν 30 χρόνια και βάλε). Ποτέ δεν άλλαξε ρεπερτόριο. Στέκεται πάντα ψηλά και λέει διαρκώς το «ίδιο» τραγούδι. Blues και το λουρί της μάνας… Πώς να μην του βγάλεις το καπέλο;

Είπα για Βουδαπέστη ’92… Λοιπόν τι έγινε μετά την πτώση του «υπαρκτού»; Πολλά –έσβησε η μισή ιστορία ως γνωστόν– και ανάμεσα σε άλλα το τραγικότερο… δοξάσαμε το άτομο, ξεχαρβαλώνοντας την κοινωνία. Ο καθένας να κάνει ό,τι γουστάρει ανεβαίνοντας, αλλά η κοινωνία την ίδια ώρα να πηγαίνει κατά διαόλου. Πώς θα μαγκώσω, πώς θα τσεπώσω, πώς θα μπω στο μάτι του αλλουνού… Αυτό πληρώνουμε τώρα… Την ύβρι να πατήσουμε στο πτώμα του συνόλου, μπας και πιαστούμε από τα πόδια του Θεού…

Μάθαμε τους μικρότερους πως είναι όλα δικά τους, όλα τους ανήκουν, πως μόνον «εκείνοι» υπάρχουν και κανένας άλλος… Μέχρι και τα ονόματα τους αλλάξαμε, για να μοιάζουν μεγαλύτεροι… Αντί για… Κώστα, Τάκη, Μάκη, Γιάννη, Βασίλη… ακούς από παντού… Κωνσταντίνε, Ιωάννη, Βασίλειε και δε συμμαζεύεται… Νομίσαμε πως μπορούμε τα πάντα. Κι εκεί κάπου, κάθε μανούλα και κάθε πατερούλης πίστεψε πως ανατρέφει τον… Ιωάννη Τσιμισκή, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ή τουλάχιστον τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο… Ε ρε τι έχει να γίνει, άμα τη πτώσει τής μέσα πόλης… Του Ρωμανού του Διογένη… Πορφύρα και αίμα…

Επανέρχομαι.

Μάνατζερ του Ρουβά δεν είμαι. Ούτε φιλοδοξώ να γίνω. Όμως σαν μεγαλύτερος θα του πρότεινα να φτιάξει ένα προγραμματάκι με τον αφρό της ελληνικής ποπ (και της ξένης άμα λάχει) και ν’ αφήσει κατά μέρος τις… πορείες προς τα μέτωπα και τις πρωτομαγιάτικες συναυλίες – αυτά είναι για τους κουκουέδες. Τι θα πουν εκείνοι; «Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου»;

Πασχάλης, Δάκης, Τουρνάς, Robert Williams, Τέρης Χρυσός, Σταύρος Ζώρας, Charms, Τζορντανέλλι, τα δικά του, να χώσει και τα καλά του Ρακιντζή, του Κορκολή και του Χατζηγιάννη ανάμεσα… Ό,τι γουστάρει τέλος πάντων… 50 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΠ. Αυτό είναι το πρότζεκτ. Να πάρει και την ορχήστρα του και να μην αφήσει πλατεία για πλατεία…

Μετά από 26 χρόνια, κι εκείνη την αλησμόνητη βραδιά στην «Εκάτη» της Κέρκυρας, θα πήγαινα κι εγώ τρέχοντας να τον ξανακούσω…

25

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΡΑΜΠ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όχι άλλο κάρβουνο: Αφήστε το αναρχικό άστρο να λάμπει στην πλατεία Εξαρχείων και καλές γιορτές

Δ. Πολιτάκης / Όχι άλλο κάρβουνο: Αφήστε το αναρχικό άστρο να λάμπει στην πλατεία Εξαρχείων και καλές γιορτές

Μπορεί να έχει άμεση ανάγκη κάποιου είδους ανάπλασης η Πλατεία Εξαρχείων, το τελευταίο που χρειάζεται όμως είναι ένα μίζερο χριστουγεννιάτικο δέντρο με το ζόρι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δεκαετία του 2010: Δέκα χρόνια που στην Ελλάδα ισοδυναμούν με αιώνες

Β. Βαμβακάς / Δεκαετία του 2010: Δέκα χρόνια που στην Ελλάδα ισοδυναμούν με αιώνες

Οποιοσδήποτε απολογισμός της είναι καταδικασμένος στη μερικότητα, αφού έχουν συμβεί άπειρα γεγονότα που στιγμάτισαν τις ζωές όλων μας ‒ δύσκολο να μπουν σε μια αντικειμενική σειρά.
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΜΒΑΚΑ
Τα χρόνια των μετακινήσεων και η κουβέντα για το brain drain που δεν μου αρέσει καθόλου

Β. Στεργίου / Τα χρόνια των μετακινήσεων και η κουβέντα για το brain drain που δεν μου αρέσει καθόλου

Αντί να βλέπουμε τη χώρα σαν άδεια πισίνα όπου πρέπει να γυρίσουν τα ξενιτεμένα της μυαλά για να γεμίσει, ας αλλάξουμε τα κολλημένα μυαλά σ' αυτόν εδώ και σε άλλους τόπους.
ΤΗΣ ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

σχόλια

20 σχόλια
Επανήλθα!....είμαι σχεδόν σίγουρος πως ο Μίκης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με όλο αυτό το τσίρκο, τουλάχιστον άμεση. Όλα αυτά τα κανονίζει και να ρυθμίζει η κόρη του. Και όσοι κινούνται στον χώρο ή γνωρίζουν κάτι περισσότερο, σίγουρα καταλαβαίνουν τι θέλω να πω...
Δε νομίζω εδώ να ασχολήθηκε η κόρη του. Στη συνέντευξη ο Σάκης ευχαριστεί τον Αρχιμουσικό Θεόδωρο Ορφανίδη που τον κάλεσε να ερμηνεύσει το έργο, εξ ου και το λόγο παίρνει κι η γυναίκα του Ορφανίδη, η γνωστή σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου. Αναμενόμενο απ' την πλευρά της Θεοδωρίδου να κάνει like Σάκη, αφού είναι τελείως ακομπλεξάριστη σ'αυτά που κάνει, από άριες του Mozart μέχρι τραγούδια των Μίμη Πλέσσα-Μαρινέλλας. Τέλος πάντων, άμα έμενα εκεί κοντά ίσως να πεταγόμουν για χαβαλέ και μόνο, αλλά τώρα να τραβηχτώ για ν'ακούσω Σάκη στο ''Άξιον Εστί'', ούτε με σφαίρες...Εδώ που τα λέμε, και ο Ρούκουνας να το τραγουδούσε, πάλι δε θα πήγαινα...
χα χα θυμαμαι την περιοδο που ειχε κυκλοφορησει το ντουετο nick cave / kylie minogue τι blackout ειχαν παθει οι ελληνες ακροατες του nick cave , αυτη η μανια του ελληνα να κριτικαρει και να αναλυει τα παντα ... αερολογιες χωρις λογο συνηθως , σαν τους γεροντες στα καφενεια ...
Δεν είμαι υπέρ των απαγορεύσεων έχω μόνο δύο σκέψεις. Ένας «πατέρας» δεν φοβάται μήπως κακοποιηθεί το «τέκνο» του και δεν φοβάται μήπως μια άθλια εκτέλεση κάνει τους νέους ακροατές του έργου του να το σιχαθούν και όχι να το «γνωρίσουν» ?
Σάκης : Το αγαπημένο παιδί των ΜΜΕ, η "ιερή αγελάδα", το πολυ-εργαλείο που όλα τα κάνει: Και τραγουδάει και παίζει και προταγωνιστεί σε τηλεοπτικές διαφημίσεις κι όποιος πει κάτι εναντίον του θεωρείται (το λιγώτερο) συμπλεγματικός.Δεν ξέρω πόσο ταλέντο έχει σε όλα τούτα που καταπιάνεται, αλλά σίγουρα ξέρει από δημόσιες σχέσεις.
Απ'ότι κατάλαβα τον κάλεσαν από τον Δήμος Νέας Σμύρνης να τραγουδήσεις πέντε τραγούδια του Θεοδωράκη.Ούτε στο Ηρώδειο θα πάει,ούτε θα συνεργαστούν για έναν νεο κύκλο τραγουδιών.It's a one time thing στην Νέα Σμύρνη!Πολύς ντόρος για το τίποτα.
Απο την άλλη εγώ διαφωνώ με το αρθρο, αντιλαμβάνομαι όμως πλήρως την βάση του και όλα καλά. Η άποψή μου είναι πως τραγούδια τέτοιου μεγέθους και βάθους τα υποβιβάζει κανείς αλλιώς πχ με μια πολύ κακή ερμηνεία ή με διασκευές αλλαγής ύφους- όπως ξαφνικά να το ακούσεις με ποπ ήχους κλπ. Νομίζω πως ο Ρουβάς θα το σεβαστεί, δεν καταλαβαίνω το γιατί ίσως να θεωρούμε πως δεν αντιλαμβάνεται το νόημα του τραγουδιού και γιατί όχι να τον αγγίζει και να του αρέσει, νοήμων άνθρωπος είναι και έχει δικαίωμα να το κάνει. Μπορεί κανείς άλλωστε να του το απαγορευσει ; Νομίζω πως γίνονται διακρίσεις, μπορεί να μας εκπλήξει, μπορεί και όχι. Δηλαδή πρέπει να μήν εξελίσεται κάποιος στην προκειμένη περίπτωση σαν καλλιτέχνης ή ο,τι άλλο θεωρείται ο Ρουβάς. Ή σε όλους μας αρέσουν και υιοθετούμε τα ίδια πράγματα και τις ίδιες αντιλήψεις όπως πρίν απο είκοσι χρόνια;
Θυμάμαι κάποτε την Πωλίνα καλεσμένη σε εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου, την εποχή που οργανωνόταν η μεγάλη συναυλία στο Σύνταγμα για τον Οτζαλάν. Καλεσμένη στην ίδια εκπομπή ήταν κι η Τσανακλίδου, αν θυμάμαι καλά. Η Πωλίνα τά'χε πάρει στο κρανίο γιατί δεν την κάλεσαν να τραγουδήσει και άρχισε να μιλάει για ''κλίκες του Μικρούτσικου'' και άλλα γραφικά. Κάποιος βέβαια πετάχτηκε και της είπε: ''Μισό λεπτό, η κυρία Τσανακλίδου μπορεί να τραγουδήσει κι έναν Λεοντή, έναν Θεοδωράκη, βρε αδερφέ. Εσείς τι θα μας πείτε; Να πάμε να κάνουμε πους-απς;'' Το λέω αυτό με κάθε σεβασμό στην Πωλίνα, η οποία είναι συμπαθέσταστη. Κι εδώ ταυτίζομαι με το γραπτό λόγο του Φώντα και το ρεζουμέ του: Έκαστος στο είδος του και ο Σάκης στην ποπ. Διαφορετικά, το μόνο σίγουρο είναι ότι ''Το Άξιον Εστί'' δε θά'χει να κερδίσει απολύτως τίποτα απ' την ερμηνεία του. Συν τοις άλλοις, τι ανάγκη έχει ο Ρουβάς να ερμηνεύσει Θεοδωράκη; Δε μπορώ να το καταλάβω επ'ουδενί λόγω ειλικρινά...
..και εκεί που τραγουδάει «Feellings, etc, etc...», πετάγεται ο Max Cady (Ρόμπερτ Ντε Νίρο, "Ακρωτήρι του Φόβου"...) και... SPLATTER!!!...Υ.Γ.: Δε μας *$ζεις ρε Νταλάρα;;.....άκου εκεί, να τραγουδήσει ο Ρουβάς το Αξιον Εστί, αλλά τα ήθελε και ο κ#$ς του Μίκη, γυρεύοντας το πήγε...
Οι Βάκχες του Λιγνάδη δεν ανέβηκαν στην Επίδαυρο. Sorry αν αυτό απογοητεύει κάποιους αλλά είναι γεγονός.Χάρηκα που το κείμενο του συντάκτη δεν ήταν εμπαθές αν και διαφωνώ με τα όσα εκφράζει. Κυρίως με την ιδέα να βάζουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο καζάνι. Απόλυτα σεβαστή η άποψή του όμως.Περιμένω να δω το αποτέλεσμα πριν κρίνω ή εκφέρω άποψη. Σίγουρα είναι παράτολμο εγχείρημα, κυρίως λόγω του κομπλεξισμού και της υπεροψίας του ίδιου του χώρου του έντεχνου τραγουδιού, αλλά για να δούμε...
Προσωπηκα τον καταλαβαινω. Πρεπει κατι να κανει και εδω που τα λεμε οι δρομοι ειναι περιορισμενοι. Το να συνεχισει στην ποπ ειναι μια κουβεντα. Οποιος αλλος το δοκιμασε, καταντησε γραφικος, μια σκια του αλλωτε κραταιου εαυτου του. Ο αλλος δρομος ειναι να δοκιμασει (εστω) να αλλαξει κατευθυνση. Να δοκιμασει και ολιγη τραγωδια, να την ψαξει και στο σινεμα και γιατι οχι, να προσπαθησει και να το παιξει "σοβαρος" πλεον, τραγουδιστης. Δυσκολο το βλεπω να πετυχαινει ετσι, ιδιως με εργα σαν τον "Αξιον Εστι". Δε μπορει να χτυπιεσαι μεχρι τα 42 σου στις πιστες δειχνοντας τους τελειους κοιλιακους σου και ενα-δυο χρονια μετα να γινεσαι ο νεος Μπιθικωτσης. Αν το καταφερεις μαγκια σου βεβαια και θα σου εβγαζα και το καπελο αν ειχα. Αλλα λιγο χλωμο σε κοβω για κατι τοσο μεγαλο βρε Σακη μου. Δυστυχως.
Το πρόβλημα του Σάκη με το Άξιον Εστί είναι μουσικό. Ο Σάκης εκτός του ότι είναι ποπ τραγουδιστής έχει γεννηεθί και μεγαλώσει στη Κέρκυρα με μουσικές σπουδές και κουλτούρα καθαρά ευρωπαϊκή. Γι'αυτό εξάλλου και πάντα ήταν τραγουδιστής της ποπ μουσικής. Το Άξιον Εστί είναι γραμμένο επηρρεασμένο από Βυζαντινή μουσική και έχει λαϊκή γραμμή. Γι'αυτό και χρειάζεται λαϊκή φωνή για να αποδωθεί σωστά. Για μένα είναι θα είναι πείραμα πραγμα
Θα είναι πείραμα και να δούμε πώς θα εξελιχθεί. Ένα οξύμωρο είναι ότι ένας τραγουδιστής π.χ. σαν τον Μπάση που δεν είναι ούτε σταρ ούτε τίποτα του είναι πιο εύκολο να τραγουδήσει το Άξιον Εστί από ό,τι ο Ρουβάς που χει τα δεκαπλάσια σε χρήμα και δόξα. Αλλά στη μουσική δεν μετράνε αυτά αλλά η φωνή και η μουσική παιδεία που έχει ο καθένας πίσω του.
Θα διαφωνήσω μαζί σου περι ροκ και πολ σιδηρό. Ο Παύλος ΕΙΝΑΙ το ροκ. Το γεγονός ότι πέρασε ένα διάστημα από τον Μαρκόπουλο, (σε μια εποχή που δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει ροκ εκείνη την εποχή και όλοι φευγανε για τα ξένα), δεν τον μειώνει.