«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ κάτι που δεν θα έβλεπες στην Ιαπωνία», λέει η Νανάκο Κομπαγιάσι, ενώ κοιτάζει τα βαγόνια του Ηλεκτρικού που είναι γεμάτα ταγκιές. Ακόμα, όπως λέει γελώντας, προσπαθεί να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα. Παρά τις μεγάλες διαφορές στον τρόπο ζωής, όμως, η καθημερινότητά της στην Αθήνα της αρέσει.
«Αγαπώ την ατμόσφαιρα αυτής της πόλης, το πώς η σύγχρονη ζωή συνυπάρχει με την αρχαία. Βλέπεις απίστευτους ιστορικούς χώρους ενώ περπατάς χαλαρά», λέει καθώς το τρένο ξεκινάει από το Μοναστηράκι με προορισμό το Θησείο και θέα την Ακρόπολη.
Η Νανάκο θα ήθελε πολύ να ζει στο κέντρο, αλλά το σπίτι της είναι στο Περιστέρι, εκεί που βρίσκεται και η βάση της ποδοσφαιρικής ομάδας στην οποία αγωνίζεται τους τελευταίους μήνες, εκείνης των Νέων Ατρομήτου. Όπως λέει για πλάκα, κατά πάσα πιθανότητα είναι η μόνη Γιαπωνέζα που ζει εκεί. «Όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ, παθαίνουν σοκ. Αλλά είναι πολύ φιλικοί όλοι τους, θέλουν να με βοηθήσουν», εξηγεί.
«Tο μεγαλύτερό μου όνειρο είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το ποδόσφαιρο να γίνει το ikigai των ανθρώπων, δηλαδή κάτι που θα δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή τους».
Είναι πολύ ευγενική και χαμογελαστή, της αρέσει το σουβλάκι και το κουλούρι Θεσσαλονίκης, και λατρεύει να παίζει ποδόσφαιρο εδώ. Αυτό φαίνεται άλλωστε και από την απόδοσή της, καθώς έχει καταφέρει, μόλις μερικούς μήνες μετά την έλευσή της στην Ελλάδα, να εξελιχθεί σε μία από τις καλύτερες κεντρικές αμυντικούς του πρωταθλήματος, έχοντας μάλιστα σκοράρει μερικές φορές, εξαιτίας της έφεσής της στο ψηλό παιχνίδι.
Πώς, όμως, μια ποδοσφαιρίστρια από μια επαρχία της Ιαπωνίας έφτασε στα μέρη μας; Ας πιάσουμε την ιστορία της Νανάκο από την αρχή.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα την περιφέρεια Τογιάμα. Είναι ένα μέρος με πλούσια φύση, με πολύ καθαρό νερό. Η περιοχή είναι διάσημη γιατί έχει ένα από τα καλύτερα σούσι στην Ιαπωνία, ενώ είναι και ο τόπος γέννησης του δημιουργού του Doraemon, ενός από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες anime στην Ιαπωνία.
Μία από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις είναι οι πεζοπορίες στα χιονισμένα βουνά με την οικογένειά μου. Το γεγονός ότι μεγάλωσα περιτριγυρισμένη από τη φύση είναι κάτι για το οποίο είμαι πραγματικά περήφανη.
Ποδόσφαιρο άρχιζα να παίζω λόγω του μεγαλύτερου αδελφού μου. Όταν πήγαινα να παρακολουθήσω τους αγώνες του, μερικές φορές δεν είχαν αρκετούς παίκτες, οπότε μου ζητούσαν να μπω να αγωνιστώ.
Δεν θυμάμαι ποτέ αποφάσισα συνειδητά “τώρα θέλω να παίξω ποδόσφαιρο”. Μόλις ξεκίνησα, όμως, το βρήκα διασκεδαστικό και προτού το καταλάβω είχε γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου.
Το ποδόσφαιρο γενικά είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην Ιαπωνία, μαζί με το μπέιζμπολ. Το όνειρο κάθε αγοριού είναι να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα κορίτσια.
Το ποδόσφαιρο γυναικών έχει αναπτυχθεί σημαντικά τα τελευταία 15 χρόνια. Νομίζω ότι το σημείο καμπής ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 2011, όταν η Ιαπωνία κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά. Θυμάμαι να παρακολουθώ τον τελικό στην τηλεόραση. Η στιγμή που η Ιαπωνία σήκωσε το κύπελλο είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ – θαύμαζα πραγματικά εκείνες τις παίκτριες.
Ως παιδί, πάντα έδινα τον καλύτερό μου εαυτό σε όλα, στο σχολείο, στην ακαδημία, στο παιχνίδι με τους φίλους μου. Από την ηλικία των 10 χρονών και έπειτα έκανα τέσσερις προπονήσεις την εβδομάδα. Και όταν δεν είχα μπάλα, πήγαινα φροντιστήριο και διάβαζα μέχρι αργά το βράδυ.
Οι γονείς μου με στήριζαν πάντα. Η μαμά μου μου μαγείρευε – ρύζι, σούπα μίσο (μια σούπα από ζωμό, με κομματάκια τόφου, ψιλοκομμένα φρέσκα κρεμμύδια και φύκια, η οποία φτιάχνεται μέσα σε λίγα λεπτά και σερβίρεται αχνιστή) και ψάρι. Πιστεύω ότι πήρα ύψος περισσότερο απ’ όσο αναμενόταν από τη μαγειρική της.
Ο πατέρας μου το ίδιο, ήταν εκεί και μου αγόραζε πάντα πολύ καλά παπούτσια και ποιοτικό εξοπλισμό για να παίζω. Και το καλύτερο: κανένας από τους δύο δεν παρενέβαινε στην απόδοσή μου. Απλώς μου επέτρεπαν να κάνω αυτό που ήθελα και τους είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.
Όταν ήμουν μικρή, μου άρεσε πολύ ο Ροναλντίνιο. Προσπαθούσα πάντα να μιμηθώ τις μαγικές του κινήσεις. Θαύμαζα επίσης τον Σουνσούκε Νακαμούρα. Ήταν αριστεροπόδαρος και πραγματικά η καρδιά της εθνικής ομάδας της Ιαπωνίας. Ονειρευόμουν να γίνω μια παίκτρια που θα μπορούσε να εκπροσωπήσει την Ιαπωνία, όπως εκείνος.
Έχω κατακτήσει αρκετούς εθνικούς τίτλους στην Ιαπωνία. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν, θα ήταν ο τίτλος που κερδίσαμε όταν ήμουν δεκαοκτώ ετών. Έκλαψα από χαρά για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Η πορεία μου, βέβαια, στο ποδόσφαιρο είναι πολύ ασυνήθιστη. Εκπροσώπησα την Ιαπωνία σε επίπεδο εθνικών ομάδων νέων και έπαιξα σε πολύ καλές ομάδες. Ωστόσο, όταν αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο, αποφάσισα να απομακρυνθώ από το ποδόσφαιρο. Ήθελα να δώσω έμφαση στη δουλειά μου.
Έτσι, λοιπόν, εργάστηκα για τέσσερα χρόνια σε μια μεγάλη ιαπωνική εταιρεία πληροφορικής στον τομέα της διαφήμισης. Κάποια στιγμή, όμως, ένιωσα την ανάγκη και την επιθυμία να παίξω πάλι. Με έναν όρο, όμως: να φύγω από την Ιαπωνία και να κυνηγήσω την τύχη μου στο εξωτερικό.
Δεν ήταν εύκολη απόφαση, αλλά είχα μεγάλη περιέργεια και ήθελα να διευρύνω τους ορίζοντές μου. Η επιθυμία να δω πώς είναι ο υπόλοιπος κόσμος με τα μάτια μου ήταν πιο δυνατή από τον φόβο μου.
Κάπως έτσι βρέθηκα στην Ευρώπη. Ζω εδώ περίπου δυο χρόνια και κάθε μέρα είναι συναρπαστική. Από το 2024 έως το καλοκαίρι του 2025 έπαιξα στη Μάλτα. Ήταν απαιτητικό. Η γλώσσα ήταν διαφορετική και πράγματα που λειτουργούσαν στην Ιαπωνία, εκεί δεν λειτουργούσαν. Όμως αυτή η εμπειρία ήταν πολύτιμη.
Το καλοκαίρι του 2025 μετακόμισα στην Ελλάδα. Πάντα αγαπούσα τη φιλοσοφία και την ιστορία και το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η γενέτειρα μεγάλων φιλοσόφων με ενθουσίαζε πραγματικά. Γνώριζα επίσης την ιστορία της Σπάρτης και της Αθήνας, οπότε το να μπορώ να ζω σε αυτά τα μέρη μού φαινόταν προνόμιο. Ακόμα μαθαίνω, αλλά συχνά σκέφτομαι πώς η ελληνική κουλτούρα και ιστορία αντανακλώνται στην προσωπικότητα και τη νοοτροπία των σύγχρονων Ελλήνων. Υπάρχει μια παροιμία που λέει: "Όταν βρίσκεσαι στη Ρώμη, κάνε ό,τι κάνουν οι Ρωμαίοι". Κάπως έτσι λειτουργώ και εγώ.
Οι Έλληνες γενικά είναι πολύ ευγενικοί και πάντα έχουν να πουν μια καλή κουβέντα. Αγαπώ πολύ την Ακρόπολη. Όσες φορές κι αν δω τον Παρθενώνα, από οποιαδήποτε γωνία, πάντα με συγκλονίζει.
Συνήθως μαγειρεύω μόνη μου, αλλά κάποιες φορές πηγαίνω σε ένα ιαπωνικό εστιατόριο κοντά στο Σύνταγμα και τρώω.
Όσον αφορά το γυναικείο ποδόσφαιρο στη χώρα, πιστεύω ότι είναι σε πολύ καλό επίπεδο και μπορεί να αξιοποιεί τα ατομικά χαρακτηριστικά κάθε παίκτριας. Για παράδειγμα, οι γρήγορες παίκτριες παίρνουν ρόλους και θέσεις που τους επιτρέπουν να χρησιμοποιούν την ταχύτητά τους. Ένας τομέας που χρειάζεται ανάπτυξη, νομίζω, είναι η τεχνική λεπτομέρεια. Αν γίνει αυτό, νομίζω ότι οι ελληνικές ομάδες θα μπορούσαν να φτάσουν πολύ ψηλά.
Ποιος είναι ο στόχος μου; Να παίξω ποδόσφαιρο σε πολλές διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Ταυτόχρονα, το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το ποδόσφαιρο να γίνει το ikigai των ανθρώπων, δηλαδή κάτι που θα δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή τους.
Για να το πετύχω αυτό, πρέπει να βελτιωθώ όχι μόνο ως ποδοσφαιρίστρια αλλά και ως άνθρωπος. Γι’ αυτό θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω διαφορετικούς τρόπους σκέψης και λήψης αποφάσεων μέσα από τη ζωή στο εξωτερικό.
Θέλω να συνεχίσω να παίζω ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Αγαπώ την Ιαπωνία, είναι μια χώρα για την οποία είμαι βαθιά περήφανη και τη σέβομαι. Για την ώρα, όμως, να πω την αλήθεια, απολαμβάνω τη ζωή στην Ελλάδα. Διαβάζαμε γι’ αυτή στο σχολείο. Ξέραμε για την ιστορία της, για την Ακρόπολη. Γνώριζα, όμως, και για τη δύσκολη οικονομική της κατάσταση από τις ειδήσεις.
Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο ήταν ότι η Ελλάδα είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας. Με συγκινεί το βάθος της ιστορίας της. Γνωρίζω από μικρή τη φράση του Σωκράτη “ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα”. Αυτή η ιδέα με συνοδεύει πάντα και μου υπενθυμίζει τη σημασία τού να συνεχίζουμε να μαθαίνουμε σε όλη μας τη ζωή».
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον κ. Ζαχαρόπουλο για την παραχώρηση του αυτοκινήτου του @mayhem_s2k, για τις ανάγκες της φωτογράφισης.
