ADVERTORIAL
Ε
άν η Καθαρά Δευτέρα ήταν εικόνα, θα ήταν αυτή όλων των φίλων μου μαζί να γελάνε μέχρι δακρύων ανάσκελα στην αμμουδιά, με τον ήλιο να τους χαϊδεύει τα πρόσωπα και τα γυμνά τους πέλματα χωμένα στην άμμο.
Εάν είχε μυρωδιά, θα ήταν αυτή του θαλασσινού αέρα και η γεύση της εκείνη της λαγάνας και του Μακεδονικού Χαλβά που μοιράζεται σε ένα τραπεζομάντηλο στρωμένο στην παραλία. Τη μέρα εκείνη, ο χαρταετός που έφερνε πάντα ο πιο οργανωτικός, γινόταν η αφορμή για να διανύσεις όλη την αμμουδιά και οι καβγάδες για τη σωστή μέθοδο που θα τον έκανε να μείνει ψηλά όσο χρειάζεται, έβγαζαν πάντα τις πιο τρελές ατάκες, αυτές που θα μας συνόδευαν για μέρες.
Ο σπάγκος που μπερδευόταν στα χέρια σου, η ουρά του που άλλοτε ήθελε κόψιμο και άλλοτε κάτι να προσθέσεις για να μη γέρνει, ο μαρκαδόρος με τον οποίο γράφαμε στην επιφάνεια του χαρταετού το κοινό μας σύνθημα, όλα γίνονταν αφορμές για πειράγματα.
Και το συναίσθημα εκείνο του ηρωισμού που αποκτούσες, όταν ήσουν εσύ αυτός που θα κατάφερνε να πετάξει τον αετό όσο πιο ψηλά γίνεται, δεν μπορούσε παρά να σε κάνει να νιώσεις ξανά παιδί. Έκανες ασυναίσθητα γκριμάτσες στον ήλιο, σκόνταφτες τυφλωμένος και φώναζες, περήφανος για τα κατορθώματα σου, τρέχοντας ευθεία στη θάλασσα.
Όλοι μαζί παίρναμε θέση ο ένας δίπλα στον άλλον, βουτούσαμε τα πόδια μας στο κρύο νερό, κάναμε αγώνες τρεξίματος χωρίς τερματισμό και το τραπέζι μαζευόταν αργά, όταν το κρύο μάς έκανε να κουμπώσουμε τα μπουφάν και η θάλασσα σκοτείνιαζε. Φεύγοντας, υπήρχε πάντα ένα περίεργο συναίσθημα, με την επιστροφή στην καθημερινότητα να μοιάζει σκληρή και τις μέρες μέχρι το Πάσχα ατελείωτες. «Πότε θα ξαναβρεθούμε έτσι;»
Σήμερα, που η πιο όμορφη Δευτέρα του χρόνου μοιάζει με γλυκιά ανάμνηση και ο τρόπος που θα την περάσουμε αβέβαιος, παίρνουμε θέση μπροστά στις οθόνες και βλέπουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε. Τρώμε λαγάνα και Μακεδονικό Χαλβά και αναπολούμε όμορφες στιγμές που μπορεί φέτος να είναι δύσκολο να αναβιώσουμε, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούμε και πάλι να ξαναζήσουμε.
