Σ' έναν κόσμο που πιστεύει ότι η υπερσυνδεσιμότητα είναι η λύση για όλα τα επαγγελματικά -και όχι μόνο- προβλήματα, σε μια εποχή που όλα φαίνονται εφικτά αρκεί να έχει κανείς τις κατάλληλες γνωριμίες και σε καιρούς που οι επιτυχημένοι κάθε τομέα, διαφημίζουν την επιτυχία τους ως παιχνιδάκι, υπάρχουν μερικές σκληρές αλήθειες γι' αυτήν που κανείς δεν φαίνεται έτοιμος να ομολογήσει. Ή να ακούσει έστω. Τι πραγματικά σημαίνει να είναι κανείς επιτυχημένος; Ένα είδος σούπερ σταρ του τομέα του;
Τι πραγματικά κάνουν όσοι έχουμε συνδυάσει το όνομα τους με την επιτυχία; Ποιες είναι οι πρακτικές ή έστω οι συνήθειες που δεν αποκαλύπτουν ανοιχτά και, που, μοιραία τους οδηγούν στον στόχο τους έστω και με θυσίες;
1.
Απ' όλους τους άλλους, επιλέγουν τον εαυτό τους
Δεν θα απαντήσουν σε μηνύματα φίλων που ζητούν χάρες, δεν θα σηκώσουν εύκολα το τηλέφωνο, δεν θα κάνουν χώρο στη ζωή τους, επειδή γέννησε η φίλη ή γιορτάζει κάποιος συγγενής τους. Δεν είναι ωραίο όλο αυτό, σίγουρα δεν είναι ανθρώπινο, αλλά η προτεραιότητα τους είναι ο εαυτός και κυρίως ο στόχος τους. Σε μεγαλύτερες ηλικίες μάλιστα δεν διστάζουν να το ομολογούν ανοιχτά. Δεν έχει να κάνει με το χαμηλό επίπεδο ενσυναίσθησης, αλλά με την ιεράρχηση των αναγκών και των προτεραιοτήτων τους. Πολλοί και πολλά δεν έχουν καμία θέση σ' αυτές.
2.
Κάνουν αυτό που κανείς δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη να φέρει εις πέρας
...ή ακόμη κι αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε βρώμικη δουλειά. Αυτό που κάποιος άλλος μπορεί να αντιμετωπίζει ως αγγαρεία ή ως ευθύνη που δεν θέλει να αναλάβει, συνήθως το αναλαμβάνουν αυτοί που ο κόσμος γνωρίζει ως "επιτυχημένους". Φαντάζει δύσκολο ότι τέτοιου είδους άνθρωποι θα έμπαιναν σε μία τόσο αγχωτική διαδικασία, αλλά η βασική σκέψη είναι η εξής: αν όλα τα εύκολα πόστα είναι πιασμένα, κάποιος πρέπει να διακριθεί σε κάτι με το οποίο κανείς δεν θέλει να εμπλακεί. Και κάπως έτσι γίνεται τελικά.
3.
Δεν συνδέονται απλώς στο Facebook, επικοινωνούν πραγματικά
Γνωρίζουν την αξία των social media και τα χρησιμοποιούν. Όμως, κυρίως γνωρίζουν ότι όσο αξίζει μία πραγματική, εκ του σύνεγγυς επαφή, μία κανονική γνωριμία με κάποιον, δεν αξίζει τίποτα άλλο. Είναι άλλο να έχεις κάποιον "φίλο" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι άλλο να τον καλέσεις στο τηλέφωνο με άνεση -ακριβώς επειδή τον γνωρίζεις- και να του ζητήσεις / προτείνεις κάτι.
4.
Ξέρουν ότι ένας τίτλος έχει μικρή σημασία
Σε έναν κόσμο που το αξίωμα, το πόστο, ο τίτλος κάποιου στην ιεραρχία μιας επιχείρησης / ενός οργανισμού / μιας οποιασδήποτε δουλειάς παίζει ρόλο, υπάρχουν και εκείνοι που αδιαφορούν επιδεικτικά για τον τίτλο. Είναι οι ίδιοι που θα συνήθως λειτουργούν έξω από το όριο -που κάποιος τίτλος τους επιβάλλει- και φαινομενικά μοιάζουν να μη σέβονται την ιεραρχία. Όπως χαρακτηριστικά γράφει σε άρθρο του, ο Jeff Haden, ένας από τους πιο γνωστούς συμβούλους πολυεθνικών, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι τα πιο επιτυχημένα στελέχη επιχειρήσεων είναι εκείνα που όχι μόνο αναδύθηκαν από τη βάση της εκάστοτε εταιρείας, αλλά δεν απέκτησαν ποτέ τίτλο. Ή κι αν το απέκτησαν, δεν σεβάστηκαν ποτέ το περιθώριο που τους δόθηκε για να κινηθούν.
5.
Στη διαδρομή θα χάσουν, όσα και όσους τους έφεραν στην κορυφή
Όπως ο ίδιος επισημαίνει, είναι πολύ πιθανό η πορεία προς την επιτυχία να μην έχει παρέα. Όχι το γνωστό κλισέ που λέει πως ο δρόμος προς την κορυφή είναι μοναχικός, αλλά μάλλον κάτι πιο οδυνηρό. Από στελέχη επιχειρήσεων έως καταξιωμένους συγγραφείς και από σούπερσταρ ηθοποιούς μέχρι ακαδημαϊκούς, το κοινό σημείο είναι ένα: στον δρόμο θα εγκαταλείψουν, όχι απαραιτήτως όσους τους οδήγησαν μέχρι τον στόχο τους, αλλά όσους τους συντρόφευσαν έστω μέχρι εκεί. Ο λόγος σύμφωνα με τον Haden, δεν είναι ούτε η αλαζονεία, ούτε το γεγονός ότι απέκτησαν ό,τι ήθελαν και τώρα δεν χρειάζονται αυτόν που τους το πρόσφερε. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι στην πορεία χάνεται το πεδίο επικοινωνίας και επιπροσθέτως δεν απομένει πολύς χρόνος -βλέπε Νο1- για διαπροσωπικές επαφές.
Με στοιχεία από το Inc.com
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ 23.11.2016
