Σύρθηκε προς εμένα πάνω στα νερά τούτη η μουσική...

 

Ζάκυνθος, 4 Σεπτέμβρη 2014... Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Ζάκυνθος, 4 Σεπτέμβρη 2014... Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
 

 


Έβρεχε όλη μέρα σήμερα. Το πήρα απόφαση κι έμεινα μέσα. Διάβαζα τη Τρικυμία, στην μετάφραση του Νικόλαου Παναγιωτάκη (εκδ. Στιγμή), ο οποίος θεωρείται αυθεντία. Έκανα γαργάρα τις εξαιρετικά παλιωμένες εκφράσεις (τον μανδύα τον λέει "μαντί" -"Πάρε το μαντί μου!" κ.λπ.), αλλά όταν έφτασα στα πρώτα λόγια του Φερντινάντο, που είναι σα μουσική, το παράτησα. 

 

Συγγνώμη, αλλά ό στίχος:

 

This music crept by me upon the waters,

 

δεν μεταφράζεται:

 

Και ξάφνου μουσική ακούω να με τριγυρίζει, από το πέλαο.

 

Ειδικά, αν τύχει να τον έχει μεταφράσει ο Σεφέρης (για την Έρημη Χώρα):

 

Σύρθηκε προς εμένα πάνω στα νερά τούτη η μουσική.

 

Δεν είναι τόσο απλό να σέρνεται η μουσική, ιδίως αν πριν από σένα κανένας άλλος συγγραφέας δεν είχε διανοηθεί να περιγράψει έτσι το τραγούδι μιας θαλάσσιας νύμφης.

 

Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO

 

Μού αρέσει πολύ αυτό το έργο και ομολογώ έχω φάει κόλλημα με τον Σέξπιρ, πάλι. Πριν λίγες μέρες ξαναδιάβασα το ανυπέρβλητο Τρωίλος και Χρυσηίδα , το πυκνό αριστούργημα τη ωριμότητάς του -όπου ουσιαστικά διερωτάται αν τα άξια πράγματα είναι άξια επειδή αξίζουν από μόνα τους, ή επειδή η κοινωνία τα φορτώνει φήμη και ανταλλακτική δύναμη. Δόξα/ Φήμη/ Αξία: μία δύσκολη εξίσωση.

 

Απίστευτο έργο -μοντέρνο και κοφτερό, που σπανίως παίζεται (το είχε παίξει ο Κουν στο Πεδίο του Άρεως, πολύ παλιά).

 

Και μέγα θέμα, ειδικά για τις μέρες μας, που το δίκτυο έχει τρελάνει κόσμο -με φρούδα δόξα, που πέφτει σα μαραμένος καυλός στα πόδια του, μόλις αποσυνδεθεί απ' το facebook.

 

Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO

 

Κατά τις 5, σταμάτησε η βροχή. Σε πέντε λεπτά, ήταν πάλι καλοκαίρι. Ας λέμε καλοκαίρι...

 

Πήρα αμέσως το αυτοκίνητο για του Αγούλου.

 

Βρεγμένα όλα. 

 

 Μόνος.

 

Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO

 

Τα σκέφτομαι κι εγώ τα θεματάκια με τον Σέξπιρ. Λόγω ηλικίας, τόπου (στο νησί σου, είσαι αυτό που ήσουν πάντα: τιποτα δηλαδή το θεϊκό), και στιγμής.

 

Κάνω μια δουλειά που απευθύνεται σε ανθρώπους -και αυτό που εισπράττω σε αντάλλαγμα, χρειάζεται επεξεργασία, διότι σπανίως δείχνει αυτό που είναι. Αν δεν έχεις λίγη, στοιχειώδη αυτοπεποίθηση, η σύγχυση είναι βεβαία. 

 

Μέχρι που ερμηνεύεις τους μηχανισμούς της κοινωνίας. Ξεχωρίζεις τη δόξα από την αξία.

 

Κι αποφασίζεις αν γίνεσαι Τρωίλος ή Aχιλλέας (σε ένα μονόλογο του έργου, το αυτάρεσκο γομάρι αποδεικνύεται απροσδόκητα στοχαστικό!).

 

Αποφασίζεις αν θα ζήσεις τη ζωή σου για να την απολαμβάνεις ή για να τη μοστράρεις. Για να αξίζει ή για να δοξάζεται. 

 

 

Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO

 

Πάντα μου άρεσε το μπάνιο αυτή την ώρα. Τα νερά είναι ζεστά -όπως κάθε Σεπτέμβρη.

 

Στα ανοιχτά, ένα σκάφος με τουρίστες, αλαλαγμοί, μπότα ηλεκτρική -τους κανουν tour!- η εικόνα θυμίζει το πάρτυ με ούζα και ναρκωτικά στο Βαλς με τον Μπασίρ.

 

Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO
Φωτ.: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος/ LIFO

 

Στην βραδινή ησυχία, το εκκωφαντικό ντάπα-ντούπα crept by me upon the waters 

 

Rave on, little darlings!

 

Rave on!