Σ’ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΑ εκ των υστέρων επεισόδια του παλιού, αυθεντικού Star Trek, το οποίο είχε τον τίτλο Mirror, Mirror («Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου») και προβλήθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση τον Οκτώβριο του 1967, το πλήρωμα του διαστημόπλοιου Enterprise βρίσκεται ξαφνικά παγιδευμένο σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου έχουν υπερισχύσει οι δυνάμεις του πιο αυταρχικού ολοκληρωτισμού και ο φασιστικός χαιρετισμός αποτελεί ρουτίνα.
Στο σύμπαν αυτό των αντεστραμμένων ειδώλων ο Σποκ είναι «κακός» και φέρει σατανικό γενάκι, αλλά το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι δεν φαίνεται και τόσο διαφορετικός από τον Σποκ που ξέρουμε. Διατηρεί ακέραιη την ψυχραιμία και τη συγκρότησή του και απαράμιλλο τον ορθολογισμό του, απλά τον χρησιμοποιεί για να αιτιολογήσει χωρίς φόβο και χωρίς πάθος τις εγκληματικές μεθόδους, τα φριχτά βασανιστήρια και τη γενοκτονία που επιφυλάσσει για τους αντιφρονούντες και τους αλλόφυλους το καθεστώς τρόμου που υπηρετεί.
Κάτι σαν Άιχμαν του διαστήματος.
«Θα τολμούσατε εσείς να χαιρετίσετε ναζιστικά αν ήσασταν στο εξωτερικό;» τον ρώτησε στο δικαστήριο η Μάγδα Φύσσα, αναφερόμενη στην προ μηνών «παράστασή» του.
Η εικόνα όμως της φασιστικής νεκροφάνειας με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Πλεύρη που στοίχειωσε τα social media το Σαββατοκύριακο δεν ήταν από κάποια παράλληλη πραγματικότητα, συνέβη στο δικό μας σύμπαν. Είχε ξανασυμβεί μάλιστα στον ίδιο χώρο πριν από έναν μήνα.
Ούτε τότε λειτούργησε ως ηλεκτρικό σοκ που διαπερνά τον οργανισμό του κοινωνικού σώματος για να το συνεφέρει από την παραλυτική απάθεια, ούτε και τώρα στην πραγματικότητα, η θρασύτατη χειρονομία του συγγραφέα διδακτικών βιβλίων όπως «Εβραίοι - Όλη η αλήθεια», «Οι Κίναιδοι», «Ζιγκ Ζαγκ στους Έκφυλους», «Ας μιλήσουμε για Εβραίους», «Πας μη Έλλην Βάρβαρος», «Το ημερολόγιο του Γκαίμπελς» και «Ρατσισμός - από το ψεύδος στην αλήθειαν», μεταξύ πολλών άλλων.
Εκ των υστέρων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το εκκολαπτήριο του «αυγού του φιδιού», όπως το βιώσαμε με την άνοδο της Χρυσής Αυγής και με την εντυπωσιακή διείσδυση που πέτυχε σε σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, ήταν και κάτι εκπομπές «πολιτικού προβληματισμού» και «ιστορικής ανάλυσης» που πλημμύριζαν τα μικρά ιδιωτικά κανάλια στα μακάρια ‘90s, σαν αυτές που επιμελούνταν και παρουσίαζε ο ίδιος στο κανάλι-φυτώριο μαύρης αντίδρασης του Καρατζαφέρη.
Δύο και πλέον δεκαετίες αργότερα έχουμε συνηθίσει (όπως και σε τόσα άλλα που κάποτε θα μας σόκαραν) σε τέτοιου είδους προκλητικότατες χειρονομίες που μοιάζουν να έχουν κανονικοποιηθεί από την κουλτούρα, μαζί με το υπόλοιπο ρεπερτόριο της φασιστικής εθιμοτυπίας.
«Θα τολμούσατε εσείς να χαιρετίσετε ναζιστικά αν ήσασταν στο εξωτερικό;» τον ρώτησε στο δικαστήριο η Μάγδα Φύσσα, αναφερόμενη στην προ μηνών «παράστασή» του.
Κι εκείνος, σα να το περίμενε, σα να μην τρέχει τίποτα, σα να του επιτρέπεται από μια ανώτερη δύναμη να λειτουργεί –υπό την ιδιότητα του συνηγόρου μάλιστα– ως πράκτορας του κακού, ως σαρδόνιος προβοκάτορας, ως μοχθηρός εσχατόγηρος, αντί απαντήσεως ύψωσε ξανά και με φυσική χαλαρότητα το χέρι του για να χαιρετήσει ναζιστικά.
Αντίθετα από τον Dr. Strangelove στην ταινία του Κιούμπρικ, που προσπαθεί απεγνωσμένα να καταπιέσει τα εγγενή ναζιστικά αντανακλαστικά του και επιχειρεί διαρκώς να εμποδίσει το ίδιο του το χέρι να υψωθεί σε ναζιστικό χαιρετισμό, ο Πλεύρης πατήρ δεν έχει καμιά διάθεση να υπακούσει σε τύπους και προσχήματα.
