Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι

Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι Facebook Twitter
Ως Jonathan Switcher στο Mannequin
0

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ να είσαι αναγκασμένος να παίζεις εις το διηνεκές τις ίδιες και τις ίδιες νεανικές σου επιτυχίες αφού μόνο αυτές αναγνωρίζει το κοινό, ό,τι κι αν έκανες αργότερα; Πώς είναι να σε θυμούνται και να σε δοξάζουν για πάντα μόνο για κάτι που έκανες ή για κάτι που εκπροσώπησες στα νιάτα σου; Πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την αντίφαση ανάμεσα στη φρεσκάδα, την τραχύτητα, την λαχτάρα και την προσμονή που εκφράζει το νεανικό έργο (τραγούδι, ταινία, βιβλίο, οτιδήποτε) και την κατασταλαγμένη στωικότητα που ιδανικά έχει κατακτήσει ο μεσόκοπος πλέον δημιουργός του; Άλλα λέει το τραγούδι κι άλλα δηλώνει η μορφή του ερμηνευτή. 

Για όλες αυτές τις αντιφάσεις κάνει λόγο ο πάλαι πότε σταρ ενός συγκεκριμένου είδους νεανικών ταινιών της δεκαετίας του ’80 (τσουβαλιασμένες υπό την ετικέτα “Brat Pack”), Άντριου Μακάρθι στο βιβλίο απομνημονευμάτων από την εποχή εκείνη που έχει τον εντελώς προβλέψιμο τίτλο “Brat: An ’80s Story” και κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Από τα αποσπάσματα που έχουν ήδη δημοσιευτεί, προκύπτει το συμπέρασμα ότι πρόκειται περισσότερο για προσωπικό διαλογισμό παρά για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ή για λιτανεία αποκαλύψεων όπως είναι πολλά τέτοια πονήματα (πρώην) σταρ. Όπως και να’ χει, το έχω παραγγείλει, αλλά μέχρι να’ ρθει με τις παρούσες συνθήκες, σωθήκαμε. 

Στο στενό μου κύκλο πάντως ο Άντριου Μακάρθι ήταν σημαντικός και υπόδειγμα χαρακτήρα (αλλά και εμφάνισης) ως το καλό, ντροπαλό παιδί που στο τέλος κερδίζει το κορίτσι, ως ο ευαίσθητος φλώρος με το έντονο βλέμμα και το κλονισμένο χαμόγελο. Ήταν πολύ κρίσιμα αυτά τα πράγματα τότε. Ούτε τζάμπα μαγκιές, ούτε ματσίλες, ούτε τίποτα. Πρότυπο.

«Αυτό που δηλώνω εδώ δεν είναι η οριστική αλήθεια αλλά η εμπειρία μου από μια αλήθεια που διαμόρφωσε τη ζωή μου μέσα στις δεκαετίες» γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου. «Αυτό που μου συνέβη στο διάστημα λίγων μόνο χρόνων, καθώς ‘ανδρωνόμουν’ μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον ποπ κουλτούρας, καθόρισε αμετάκλητα αυτό που θα γινόμουν τελικά». 

ΒΡΑΤ
Άντριου Μακάρθι, το βιβλίο απομνημονευμάτων του,  “Brat: An ’80s Story”

Υποθέτω ότι οι νεότερες γενιές αγνοούν ακόμα και την ύπαρξή του, παρά την ανεξάντλητη διάχυση στην κουλτούρα εκείνης της αλήστου μνήμης δεκαετίας, την οποία, όπως είχε παρατηρήσει κάποιος, «ουδείς έχει καταφέρει να εξηγήσει επαρκώς». Για μένα πάντως και για αρκετούς φίλους και φίλες υπήρξε ιδιαίτερα προσφιλής και αγαπητός κατά την εφηβεία μας, παρότι στην πραγματικότητα δεν είχε παίξει ούτε σε μια σημαντική ταινία, ασχέτως αν κάποιες απ’ αυτές αποθεώνονται εδώ και χρόνια στον βωμό της ιερής νοσταλγίας, ασχέτως αν αποτελούν κομμάτι του υφάσματός μας.  

Για τέτοια ακριβώς εφηβικά μελοδράματα – με new wave φατσούλες και ανάλογο σάουντρακ –  σκιρτούσε η καρδούλα μας τότε, εκ των υστέρων όμως δύσκολα αντέχεται η αβάσταχτη ηθικολογία των νεανικών ρομαντικών κομεντί/δραμεντί στις οποίες πρωταγωνίστησε τότε («Η κουκλίτσα με τα ροζ», «Το μπαράκι του Σαν ‘Ελμο») παρέα με διάφορους χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους εκείνης της «κακομαθημένης» φουρνιάς (αυτό σημαίνει ο προσδιορισμός “brat” παρότι με τα χρόνια μεταλλάχτηκε σε κάτι πολύ πιο τρυφερό). Και το «Λιγότερο από μηδέν» όπου επίσης πρωταγωνίστησε, υπήρξε μια πλήρης και ντροπιαστική διαστρέβλωση του πνεύματος του ομώνυμου βιβλίου. 

Pretty in Pink Facebook Twitter
Η κόρη του, του είχε πει ότι έριξε μια ματιά στο τρέιλερ του Pretty in Pink όπου φιλάει την (πριγκίπισσα εκείνων των ταινιών) Μόλι Ρίνγκουολντ, και σκέφτηκε αμέσως «ίου, με τίποτα δεν θέλω να το δω αυτό». 

Όσο για το «Τρελό γουίκεντ στου Μπέρνι», πραγματικά το μυαλό σταματά (σταματούσε και τότε) με την απίστευτη και αιώνια δημοτικότητα αυτής της θεόκουλης ιδέας. Όπως γράφει ο ίδιος ο Μακ Κάρθι στο βιβλίο του, όταν το είδε πρόσφατα ο μικρότερος γιος του, τον βρήκε και του είπε πως ήταν «ό,τι πιο απίστευτα ηλίθιο έχω δει ποτέ». Η κόρη του δε, του είχε πει ότι έριξε μια ματιά στο τρέιλερ του Pretty in Pink όπου φιλάει την (πριγκίπισσα εκείνων των ταινιών) Μόλι Ρίνγκουολντ, και σκέφτηκε αμέσως «ίου, με τίποτα δεν θέλω να το δω αυτό».     

Στο στενό μου κύκλο πάντως ο Άντριου Μακάρθι ήταν σημαντικός και υπόδειγμα χαρακτήρα (αλλά και εμφάνισης) ως το καλό, ντροπαλό παιδί που στο τέλος κερδίζει το κορίτσι, ως ο ευαίσθητος φλώρος με το έντονο βλέμμα και το κλονισμένο χαμόγελο. Ήταν πολύ κρίσιμα αυτά τα πράγματα τότε. Ούτε τζάμπα μαγκιές, ούτε ματσίλες, ούτε τίποτα. Πρότυπο. Από την πρώτη του κιόλας «εμβληματική» εμφάνιση του ως ο «πρωτάρης» στην ταινία «Η σαραντάρα κι ο πρωτάρης» (ο πρωτότυπος τίτλος ήταν “Class”), όπου «σαραντάρα» ήταν η 38χρονη μόλις Ζακλίν Μπισέ σε μια εποχή πολύ πριν εμφανιστεί ο όρος MILF. Ο Άντριου Μακάρθι ήταν 20. Τώρα είναι 58, όσο είναι και ο Μπραντ Πιτ, παρόλο που είναι σα να εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές. 

Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι Facebook Twitter
Έπρεπε να φτάσει στα 58 του, όπως λέει, για να καταλήξει ότι δεν είναι και τόσο τραγικό τελικά να χρησιμεύεις ως ένα «άβαταρ για την νοσταλγία των άλλων».

Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι Facebook Twitter
Κάποια στιγμή είχε επανεφεύρει την καριέρα του ως ταξιδιωτικός συγγραφεας

Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι Facebook Twitter
Στο Class του 1983

Τέλος πάντων, μεγαλώσαμε κι εμείς, μεγάλωσε κι αυτός και χάθηκε από την πιάτσα του Χόλιγουντ, Αφού καταπολέμησε τον αλκοολισμό που τον έσερνε από μικρό, άλλαξε εντελώς σχεδόν ρότα, έγινε ένας καταξιωμένος ταξιδιωτικός συγγραφέας ενώ πρόσφατα επέστρεψε και στην παλιά του τέχνη, και ως ηθοποιός περιστασιακά, αλλά κυρίως ως σκηνοθέτης σε έγκριτες τηλεοπτικές σειρές όπως το “Orange Is the New Black”, το “The Blacklist” και το “The Sinner”. 

Μιλώντας στην Ουάσιγκτον Ποστ με αφορμή το βιβλίο, αναγνωρίζει κι ο ίδιος ότι οι νεανικές ταινίες που τον δόξασαν στα ‘80s (και στους αιώνες των αιώνων, για πολλούς τωρινούς πενηντάρηδες) δεν είναι κατά καμία έννοια αριστουργήματα, από την άλλη όμως όπως πολύ σωστά συμπληρώνει, «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι ταινίες των ‘80s άγγιξαν κάτι βαθύ σε μια ολόκληρη γενιά θεατών, βοηθώντας πολλούς να νιώσουν ότι μετράνε, ότι τους βλέπουν, να νιώσουν λιγότερο παρεξηγημένοι και μόνοι».

Έπρεπε να φτάσει στα 58 του, όπως λέει, για να καταλήξει ότι δεν είναι και τόσο τραγικό τελικά να χρησιμεύεις ως ένα «άβαταρ για την νοσταλγία των άλλων». Είναι κατάρα αλλά είναι και ευχή, όπως διαπίστωσε: «Δεν είναι απαραίτητα φυλακή, κουτί, στίγμα. Μπορεί να είναι και όλα αυτά, αλλά είναι και κάτι σαν ευλογία». 

Με δύναμη από τα ‘80s: Μικρή ωδή στον Άντριου Μακάρθι Facebook Twitter
Στα γυρίσματα του Pretty in pink με τον John Hughes και την Ringwald

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ