Απεργία της ΓΣΕΕ

Ηλίας Μαγκλίνης

Ηλίας Μαγκλίνης Facebook Twitter
Φωτό: Σπύρος Στάβερης.
0

> Γεννήθηκα το 1970 στην Κινσάσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, πρώην Ζαΐρ. Η οικογένειά μου βρέθηκε εκεί λόγω του παππού μου. Έως το 1953 διατηρούσε μεγάλη επιχείρηση στη Νέα Ιωνία, την «Υφασματεμπορική». Μέσα σε μία νύχτα, εξαιτίας της υποτίμησης της δραχμής από τον Μαρκεζίνη, τα έχασε όλα, οπότε έφυγε με πλαστό διαβατήριο για το Βελγικό Κονγκό. Μόλις στάθηκε στα πόδια του, πήγαν και τον βρήκαν εκεί η σύζυγος με τις τρεις κόρες (η μεγαλύτερη ήταν η μητέρα μου). Το 1960, με την κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κονγκό από τους Βέλγους ξέσπασαν ταραχές. Η ελληνική κυβέρνηση απέστειλε δύο μεταφορικά αεροπλάνα της Πολεμικής Αεροπορίας για να σώσουν τους Έλληνες. Σε ένα από αυτά ήταν πιλότος ο πατέρας μου, ιπτάμενος αξιωματικός τότε. Έτσι γνώρισε τη μητέρα μου και «κόλλησε» κι αυτός με την Αφρική.

> Στην Ελλάδα ήρθαμε το 1973, όταν ο Μομπούτου έκανε την περίφημη ζαϊροποίηση και η χώρα μετονομάστηκε σε Ζαΐρ. Κρατικοποίησε όλες τις επιχειρήσεις και θέλησε να διώξει όλους τους λευκούς από τη χώρα. Ήμουν τριών χρόνων, αλλά έχω πολύ έντονες εικόνες απ' τo Kονγκό. Θυμάμαι το κλάμα της Ρεζίν, της μαύρης νταντάς μου. Είναι και μια ανάμνηση ακόμα που δεν την θυμάμαι, μου την έχουν πει: οι Κονγκολέζες φορούσαν κάτι σαν κελεμπία χωρίς τίποτε από κάτω, οπότε ξάπλωνα στον δρόμο ανάσκελα για να τις αφήνω να περνάνε από πάνω μου, γελώντας.

> Το 1974 μείναμε στη Γλυφάδα, κοντά στ' Αστέρια, όπου πηγαίναμε για μπάνιο. Τα καλοκαίρια, τις νύχτες, ακούγαμε τη Μαρινέλλα να τραγουδάει. Η πλατεία της Γλυφάδας έπηζε από τα αμέρικαν μπαρ.

> Ήθελα να γίνω συγγραφέας από παιδί. Έβλεπα στην τηλεόραση το «Εγώ, ο Κλαύδιος» και μετά έγραφα το δικό μου «Εγώ, ο Οκτάβιος». Ο κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερος αδελφός μου υπήρξε καθοριστική επιρροή: έφερνε σπίτι βιβλία του Μπάροουζ, του Όσκαρ Ουάιλντ, τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του Κορτέζ και του Μάρκο Πόλο, άκουγε Φίλιπ Γκλας και Χατζιδάκι. Έγινε πιλότος στην Ολυμπιακή, πέταξε για είκοσι πέντε συναπτά έτη και σήμερα είναι ερασιτέχνης αστρονόμος. Σε αντίθεση με μένα, συνεχίζει ν' ακούει Χατζιδάκι.

> Από τα χρόνια της Γλυφάδας, η Αθήνα ήταν για μένα κάτι μυθικό. Θυμάμαι να είμαι στο αυτοκίνητο του πατέρα μου, να περνάμε από την Ομόνοια και να βλέπω το σιντριβάνι κι έναν άνθρωπο πεσμένο στον δρόμο. Διάβαζα για την Αθήνα στον Ιωάννου, στον Κουμανταρέα, στον Ταχτσή. Άρχισα να εξερευνώ τον Κολωνό και τον Βοτανικό. Ήθελα να δω τη βρύση του Χασεκή και να ανακαλύψω γιατί ο Βοτανικός αναφερόταν σε τόσα λαϊκά τραγούδια.

> Ήθελα να φύγω σαν τρελός. Το 1989, σε ηλικία 19 ετών, κατέληξα στο Σάντερλαντ της Βορειανατολικής Αγγλίας. Η Θάτσερ είχε μόλις κλείσει τα ναυπηγεία. Για μένα ήταν τότε μια φοβερή περιπέτεια το γεγονός ότι αυτοί έπαιρναν το επίδομα ανεργίας και κάθε Παρασκευή και Σάββατο ξέρναγαν, πλακώνταν στο ξύλο και πηδιόντουσαν όπου βρίσκανε.

> Στα είκοσι έξι μου έμεινα επιτέλους στην Αθήνα. Νοίκιασα ένα ψηλοτάβανο δυάρι σε μια πολυκατοικία του 1929, στην οδό Καλλισπέρη. Ήταν εσωτερικό αλλά φωτεινό, έβλεπε σε έναν εκπληκτικό ακάλυπτο με έναν επιβλητικό φοίνικα. Έμεινα εκεί δύο χρόνια κι άρχισα να ανακαλύπτω τη δική μου φωνή στο γράψιμο. Μετά ήρθα στο Μετς, όπου έγραψα τα πρώτα μου βιβλία. Οι γονείς μου είναι θαμμένοι στον οικογενειακό μας τάφο, στο Πρώτο Νεκροταφείο, δίπλα μου δηλαδή. Η ανάμνησή τους μου έρχεται σε απίθανες στιγμές. Η μητέρα μου να μου παίζει πιάνο, μιαν άρια από τους Αλιείς μαργαριταριών. Σπάνια πηγαίνω στον τάφο τους, μολονότι μια βόλτα εκεί με ηρεμεί. Δεν πιστεύω ούτε στη μετά θάνατον ζωή, ούτε στον Θεό, αλλά είμαι σφραγισμένος από τη Νεκρώσιμη Ακολουθία, ιδίως εκείνο το «Πού εστίν η του κόσμου προσπάθεια», καθώς και από τον Εκκλησιαστή, αυτή την εσωτερική αντάρα ανάμεσα στην ηδονή της ζωής και την ισόβια ακύρωση των πάντων.

> Έκανα επί οκτώμισι χρόνια ψυχανάλυση, δύο φορές την εβδομάδα να κοιτάω το ταβάνι απ' το ντιβάνι. Μια φορά λέω στον «ψυχώ» μου: «Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι; Μήπως είμαι νευρωτικός;». Κι εκείνος είπε: «Γιατί μου ζητάτε την άδεια για να μου κάνετε μια ερώτηση;».

> Το δεύτερο βιβλίο μου, η νουβέλα Η Aνάκριση, έκανε μια κάποια εντύπωση. Τεχνικά μιλώντας είναι καλύτερο βιβλίο απ' το πρώτο, αλλά νομίζω τελικώς ότι το πρώτο μου βιβλίο, το μυθιστόρημα Σώμα με σώμα, είναι πιο δυνατό. Η Ανάκριση έχει να κάνει με τον πόνο, το Σώμα με τον θάνατο, την απώλεια.

> Τα πρακτικά της δίκης των βασανιστών που αναφέρονται στην Ανάκριση μεταφέρουν φοβερά την ατμόσφαιρα της δίκης: μιλάνε οι μάρτυρες κατηγορίας, οι δικηγόροι και μετά οι ίδιοι οι βασανιστές. Νιώθεις σαν να είσαι πράγματι στα κελιά της ΕΣΑ. Γράφω πολύ για πράγματα που με σοκάρουν. Με ενδιαφέρει πολύ η έννοια του τραύματος και πώς επιζεί μέσα στον χρόνο - η ανθρώπινη υπόσταση κάτω από ακραίες συνθήκες. Έχω κάποιες θεωρητικές εμμονές: το σώμα ως ηδονή, το σώμα ως οδύνη, το σώμα μέσα στη φθορά του.

> Γράφω πάντα πρωί. Και προσπαθώ να γράφω κάθε μέρα. Από μία έως τρεις ή έως και οκτώ-δέκα ώρες, ανάλογα με το πόσο με αφήνει η δημοσιογραφία, από την οποία βιοπορίζομαι. Η δημοσιογραφία είναι σχεδόν το αντίθετο της λογοτεχνίας: η πρώτη ασχολείται με το γεγονός, η δεύτερη με το τι γίνεται πίσω και πέρα από ένα γεγονός. Ωστόσο, μου αρέσει το πάντρεμα δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας που έχει κάνει ο Μαλαπάρτε ή ο Γκέι Ταλέζε και η Τζόαν Ντίντιον.

> Θα ήθελα να ήμουν αποκλειστικά και μόνο συγγραφέας. Ωστόσο, η δημοσιογραφία μού έδωσε φίλους, ερεθίσματα, αναγνώριση, την ευκαιρία να κάνω ταξίδια. Θα θυμάμαι πάντα τη μία ώρα που πέρασα στο γραφείο του στρατηγού Γιαρουζέλσκι, στη Βαρσοβία, το 2008, ή σε ένα προάστιο του Πίτσμπουργκ, με έναν 25χρονο βετεράνο του Ιράκ, χωρίς μάτια και χωρίς χέρια. Πάνω απ' όλα, η δημοσιογραφία με βοήθησε να βγω απ' το καβούκι μου και να ξεσκαρτάρω τις εμμονές μου: ποιες είναι γόνιμες, ποιες αφορούν μόνον εμένα και κανέναν άλλο, τέτοια.

> Το καλύτερό μου βιβλίο είναι πάντα το επόμενο. Ο Μπέρναρντ Μάλαμουντ γράφει κάπου: «Σπίτι σου είναι εκεί όπου είναι το βιβλίο σου». Κρατάω συνεχώς σημειώσεις, κάνω πολύ έρευνα, αναγκάζομαι να ταξιδέψω μολονότι δεν είμαι των μετακινήσεων. Τώρα ετοιμάζω ένα τέτοιο ταξίδι στην Τουρκία, στον Σαγγάριο Ποταμό, για ένα non fiction novel που ξεκινάει από την ιστορία του παππού μου από την πλευρά του πατέρα μου, που σκοτώθηκε το '44 στον Εμφύλιο και είχε πολεμήσει στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

> Στο Μετς πρωτοήρθα το 1999 κι εδώ έχω βρει μια πατρίδα. Στο βιβλίο του Το μέλι και η στάχτη του Θεού ο Μισέλ Φάις έχει μια φράση που θα ήθελα να έχω γράψει: «Ο Χριστός αναστήθηκε διότι είχε φίλους να τον περιμένουν». Η Μάρκου Μουσούρου είναι ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας, διότι εκεί ζουν μερικοί από τους πιο αληθινούς φίλους που θα μπορούσε να έχει κανείς.

Οι Αθηναίοι
0

Απεργία της ΓΣΕΕ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Οι Αθηναίοι / Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Όλοι τη ρωτούν για τον Παύλο Σιδηρόπουλο όμως έχει ζήσει περισσότερα δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision, αισθάνεται περήφανη που μεγαλώνοντας κατέληξε να κάνει μόνο πράγματα που της αρέσουν. Έχει γυρίσει τον κόσμο με τον Στάθη Καλυβιώτη και τη μουσική τους, μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τα ταξίδια τους που μετράνε πια 25 χρόνια.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ριάνα Κούνου

Οι Αθηναίοι / Ριάννα Κούνου: «Τους βλέπεις όλους να φοράνε μαύρα γιατί φοβούνται να ξεχωρίσουν»

Η σχεδιάστρια πίσω από το πολυτελές και ανερχόμενο brand Rianna+Nina, που έμαθε κάποτε στην Αθήνα τι πάει να πει «designer vintage», έχει μια περιπετειώδη ζωή να αφηγηθεί. Και όσο της αρέσει να είναι ανώνυμη στο Βερολίνο όπου ζει, τόσο απολαμβάνει το να κάθεται στην Ηροδότου στο Κολωνάκι και να τους χαιρετάει όλους.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σωκράτης Σωκράτους

Εικαστικά / Σωκράτης Σωκράτους: «Δεν έχω αίσθηση του φόβου, δεν καταλαβαίνω Χριστό άμα είναι να κάνω κάτι»

Μετακόμισε στην Αθήνα των '90s και δεν θέλησε να μείνει πουθενά αλλού, έβαλε τα κλάματα την πρώτη φορά που είδε από κοντά έργο του Τσαρούχη. Έχει σκηνογραφήσει πολύ για το ντόπιο θέατρο του οποίου δεν ήταν φαν κάποτε, έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Μπιενάλε της Βενετίας. Βρίσκεται στη μόνιμη συλλογή του Πομπιντού, συμφώνησε να συνεργαστεί με την Hermès για έναν χρόνο και το έκανε για δεκαπέντε. Κι είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
Από το Μπανγκλαντές ως τη Μόρια και την Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Oliveya Myrah

Οι Αθηναίοι / Μπανγκλαντές / Μόρια / Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Ovileya Myrah

«Για πολύ καιρό ο κόσμος μόνο έπαιρνε από μένα. Τώρα προσπαθώ κι εγώ να κερδίσω πράγματα, να νιώσω ότι έχω μια θέση»: Η διερμηνέας και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και σερβιτόρα στο Shamone είναι η Αθηναία της εβδομάδας. (Προσοχή: Το κείμενο περιλαμβάνει περιγραφές σεξουαλικής κακοποίησης και αυτοτραυματισμού.)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Μανώλης Παπουτσάκης

Οι Αθηναίοι / Μανώλης Παπουτσάκης: «Νομίζεις ότι το χαίρεται ο εστιάτορας που αγοράζει και πουλάει ακριβά;»

Χαρούπι και Δέκα Τραπέζια στη Θεσσαλονίκη, Pharaoh στην Αθήνα. Ένας σεφ με μεγάλες επιτυχίες στο παλμαρέ του μιλά για το τώρα της γαστρονομίας, εξηγεί γιατί η ελληνική κουζίνα σήμερα δεν έχει σχέση με αυτό που ήταν κάποτε και ανοίγει το θέμα που συζητάνε οι foodies: Το sitting στα εστιατόρια.
M. HULOT
Κ.atou: «Kάποιοι χαλάνε λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Οι Αθηναίοι / Κ.atou: «Kάποιοι ξοδεύουν λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Η DJ που έχει δει στο Ντιτρόιτ να ακούνε το set της δυο κουνέλια έμαθε πρόσφατα τι πάει να πει «τέκνο με κ», ενώ η πόλη που πιστεύει ότι έχει την καλύτερη ηλεκτρονική σκηνή τώρα δεν είναι το Βερολίνο. Έχοντας ταξιδέψει σε τόσα μέρη, είναι χαρούμενη που ζει στην Αθήνα, αλλά δεν μπορεί να μείνει στο κέντρο της.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Cara Hoffman, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Οι Αθηναίοι / Cara Hoffman: Από κράχτης σε ξενοδοχείο του Σταθμού Λαρίσης, συγγραφέας best-seller

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, ζει στα Εξάρχεια. Εγκατέλειψε το σχολείο για να γυρίσει τον κόσμο και στα δεκαεννέα έφτασε στον σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας απένταρη, πιστεύοντας ότι θα πιάσει δουλειά σε ελαιώνες. Αυτή η πόλη την έκανε «καπάτσα», «της πιάτσας», της έμαθε πώς να γράψει ένα μυθιστόρημα, τους «Κράχτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.
M. HULOT
Πηνελόπη Γερασίμου

Οι Αθηναίοι / Πηνελόπη Γερασίμου: «Βαρεθήκαμε στα υπόγεια, η διασκέδαση πρέπει να στραφεί προς το φως»

Η μουσική είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη δουλειά της, τα τελευταία χρόνια καταγράφει με τον φακό της μερικά από τα πιο σημαντικά events της Aθήνας. Η φωτογράφος που γνωρίζει καλά πώς κινείται η νύχτα της πόλης ξέρει πως πια παίζουν και πάρτι στα οποία δεν «χωράει», γιατί εκείνοι που τα διοργανώνουν δεν θέλουν να τα μάθει.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Αντώνης Βαβαγιάννης: Ο κομίστας πίσω από τα «Κουραφέλκυθρα», που δεν είναι καν λέξη

Οι Αθηναίοι / Κουραφέλκυθρος: «Αν δεν σε μισήσουν οι φασίστες, τι κάνεις σε αυτήν τη ζωή;»

Ο Αντώνης Βαβαγιάννης, ο κομίστας πίσω από τα «Κουραφέλκυθρα», που κάποτε τα είχαν απορρίψει όλα τα έντυπα ενώ τώρα έγιναν ταινία στο Cinobo, λαμβάνει για τα πολιτικά του σκίτσα μηνύματα σύμφωνα με τα οποία κάθε εβδομάδα τα παίρνει από άλλο κόμμα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ